Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Tagowanie części mowy (Part-of-Speech Tagging, POS Tagging)

Typ
NLP sequence-labelling task

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Tagowanie części mowy przypisuje etykietę kategorii gramatycznej – rzeczownik, czasownik, przymiotnik i tak dalej – do każdego słowa w tekście.

Jest to podstawowe zadanie przetwarzania języka naturalnego, sformalizowane jako model statystyczny przez Ratnaparkhi (1996) i zawarte w szeroko stosowanych pakietach narzędziowych, takich jak Stanford CoreNLP (Manning i in., 2014), i służy jako wstępny krok do analizy składniowej i ekstrakcji informacji.

Intuicja stojąca za metodą

Kiedy czytasz zdanie, instynktownie wiesz, które słowa są rzeczownikami, a które czasownikami, i ta wiedza kształtuje sposób, w jaki rozumiesz zdanie. Maszyna nie ma takiego instynktu, więc tagowanie części mowy daje jej go: dla każdego tokenu w tekście metoda wybiera najbardziej prawdopodobną kategorię gramatyczną, używając otaczających słów jako kontekstu. Gdy każde słowo nosi etykietę, zadania niższego poziomu mogą analizować strukturę zdania zamiast traktować tekst jako niezróżnicowany worek słów.

Historia

Tagowanie części mowy zostało ugruntowane statystycznie przez Ratnaparkhi (1996), którego model maksymalnej entropii pokazał, jak kontekst może być użyty do probabilistycznego przypisywania tagów. Zadanie zostało później skonsolidowane w ogólne potoki, takie jak zestaw narzędzi Stanford CoreNLP (Manning i in., 2014), czyniąc tagowanie części mowy rutynowym pierwszym etapem w nowoczesnych przepływach pracy przetwarzania tekstu.

Kiedy stosować

Używaj tagowania części mowy, gdy masz dane tekstowe i model części mowy wytrenowany dla języka tego tekstu, a tekst został już ztokenizowany. Pasuje to do prac eksploracyjnych i opisowych, gdzie potrzebujesz znać rolę gramatyczną każdego słowa przed parsowaniem lub ekstrakcją informacji. Mały korpus jest wystarczający (około dziesięciu jednostek lub więcej); wiążącym wymogiem jest dostępność modelu dopasowanego do języka, a nie rozmiar korpusu.

Ograniczenia i uwagi

  • Wymaga modelu części mowy wytrenowanego dla docelowego języka; bez niego metoda nie może działać wiarygodnie.
  • Zależy od wcześniejszej tokenizacji – złe granice tokenów przenoszą się na złe tagi.
  • Błędy tagowania przepływają w dół, ograniczając jakość parsowania lub ekstrakcji zbudowanej na tagach.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Podstawowy, nisko-poziomowy krok, który umożliwia analizę składniową, grupowanie (chunking) i ekstrakcję informacji.
  • Działa na małych korpusach – wymogiem jest wytrenowany model dla danego języka, a nie duży zbiór danych.
  • Wykorzystuje otaczający kontekst do disambiguacji słów, które mogą należeć do więcej niż jednej kategorii.

Zastosowania

  • Przygotowanie tekstu do analizy składniowej poprzez etykietowanie roli gramatycznej każdego słowa.
  • Zasilanie grupowania (chunking) i płytkiego parsowania, które grupują oznakowane tokeny w frazy.
  • Wspieranie ekstrakcji informacji, gdzie kategoria gramatyczna pomaga identyfikować encje i relacje.
  • Eksploracyjna i opisowa analiza sposobu użycia języka w korpusie.

Jak to działa

Jak to działa

1

Tekst jest najpierw dzielony na tokeny – poszczególne słowa i znaki interpunkcyjne, którym każdy zostanie przypisany tag. Tokenizacja musi zostać wykonana przed uruchomieniem tagowania, ponieważ tagger etykietuje token po tokenie, a granice jednostek widziane tutaj określają, co zostanie oznaczone.

2

Wytrenowany model części mowy dla docelowego języka przypisuje każdemu tokenowi jego najbardziej prawdopodobną kategorię gramatyczną – rzeczownik, czasownik, przymiotnik i tak dalej – odczytując otaczające tokeny jako kontekst w celu rozwiązania niejednoznaczności. Ten krok wymaga modelu wytrenowanego dla języka tekstu; bez niego tagi nie mogą być wiarygodnie wygenerowane.

3

Sekwencja uzyskanych tagów jest przekazywana do zadań niższego poziomu. Tagi części mowy są danymi wejściowymi, na których opierają się kroki analizy składniowej, grupowania (chunking) i ekstrakcji informacji, więc jakość tagowania bezpośrednio ogranicza skuteczność tych późniejszych etapów.

Częste pułapki

  • Zastosowanie modelu wytrenowanego dla jednego języka do tekstu w innym języku daje nierzetelne tagi.
  • Pominięcie lub nieprawidłowe przetworzenie tokenizacji na wcześniejszym etapie cicho pogarsza każdy tag.
  • Traktowanie tagów jako prawdy absolutnej bez analizy błędów pozwala na przenoszenie błędów niejednoznaczności do późniejszego parsowania i ekstrakcji.

Najczęściej zadawane pytania

Co właściwie produkuje tagowanie części mowy?

Do każdego tokenu w tekście dołączana jest etykieta kategorii gramatycznej – taka jak rzeczownik, czasownik lub przymiotnik – więc wyjściem jest tag dla każdego słowa.

Czy potrzebuję dużego korpusu, aby go uruchomić?

Nie. Wystarczy mały korpus składający się z około dziesięciu jednostek lub więcej. Prawdziwym wymogiem jest model części mowy wytrenowany dla języka Twojego tekstu oraz tekst, który został już ztokenizowany.

Dlaczego tokenizacja musi nastąpić najpierw?

Tagger etykietuje token po tokenie, więc tokeny, które widzi, definiują, co otrzymuje tag. Jeśli tokenizacja jest błędna, granice są błędne i tagi również będą.

Co się stanie, jeśli model nie pasuje do mojego języka?

Zastosowanie modelu wytrenowanego dla jednego języka do innego daje nierzetelne tagi. Tagowanie części mowy zakłada dostępność modelu wytrenowanego dla docelowego języka.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Ratnaparkhi, A. (1996). A Maximum Entropy Model for Part-Of-Speech Tagging. EMNLP.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Manning, C.D. et al. (2014). The Stanford CoreNLP Natural Language Processing Toolkit. ACL.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.