Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Chlorofil-a w barwie oceanu

Autor metody
Remote Sensing Community
Rok
1978
Typ
bio-optical
Rodzina
Remote Sensing

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Teledetekcja barwy oceanu jest podstawową globalną metodą pozyskiwania stężeń chlorofilu-a w wodzie morskiej i produktywności fitoplanktonu z czujników satelitarnych.

W oparciu o zasady bio-optyczne ustalone w latach 70. XX wieku, algorytmy barwy oceanu przekształcają satelitarne pomiary odbicia spektralnego w szacunki stężenia pigmentu chlorofilu-a. Metoda ta umożliwia globalne, bieżące monitorowanie oceanicznej produktywności pierwotnej i dynamiki planktonu.

Intuicja stojąca za metodą

Fitoplankton zawiera fotosyntetyczny pigment chlorofil-a, który silnie pochłania światło niebieskie i odbija światło zielone. Czujniki satelitarne mierzą wstępujące promieniowanie spektralne w wielu wąskich pasmach (zwykle niebieskim w zakresie 440-490 nm i zielonym w zakresie 500-570 nm). Stosunek odbicia zielonego do niebieskiego jest skorelowany ze stężeniem chlorofilu-a. Stosując algorytmy kalibrowane empirycznie lub półanalityczne, te stosunki odbicia są przeliczane na stężenie chlorofilu-a. Uzyskane mapy globalne ukazują obszary o wysokiej produktywności (zakwity, regiony upwellingu) i oligotroficzne pustynie, umożliwiając ocenę produktywności oceanu i wsparcia sieci pokarmowej.

Historia

Teledetekcja barwy oceanu wywodzi się od wczesnych oceanografów, którzy zauważyli, że właściwości spektralne fitoplanktonu mogą być zdalnie wykrywane. Pierwsze ilościowe algorytmy bio-optyczne opracowano pod koniec lat 70. i 80. XX wieku. CZCS (Coastal Zone Color Scanner) uruchomiony w 1978 roku dostarczył pierwszych globalnych map chlorofilu-a. Kolejne czujniki (AVHRR, SeaWiFS, MODIS, Sentinel-3) dramatycznie poprawiły rozdzielczość spektralną i kalibrację. Algorytmy empiryczne i półanalityczne ewoluowały, a nowoczesne podejścia obejmują uczenie maszynowe i synergię wielu czujników.

Kiedy stosować

Retrieval chlorofilu-a w barwie oceanu jest standardową metodą globalnego monitorowania fitoplanktonu, gdy potrzebna jest perspektywa wielkoskalowa i długoterminowa. Należy jej używać do mapowania wzorców produktywności, wykrywania zakwitów, walidacji modeli ekosystemów i wspierania zarządzania rybołówstwem. Jest najbardziej niezawodna w wodach czystych do umiarkowanie produktywnych; zastosowanie w silnie zmętnionych estuariach lub wodach przybrzeżnych bogatych w osady wymaga specjalistycznych algorytmów. Unikać stosowania na obszarach o stałym zachmurzeniu lub silnym odbiciu od powierzchni.

Ograniczenia i uwagi

  • Korekcja atmosferyczna wprowadza dużą niepewność, szczególnie w regionach przybrzeżnych i w pobliżu chmur; błędy aerozoli mogą przekładać się na niepewności chlorofilu-a rzędu 30-50%
  • Wysokie zmętnienie, wzburzenie osadów lub barwnik rozpuszczony w wodzie (CDOM) naruszają założenia algorytmów w wodach przybrzeżnych i estuariach
  • Mierzy jedynie chlorofil-a na powierzchni (zwykle do głębokości 1 Secchi); maksymalne stężenia podpowierzchniowe lub zintegrowane pionowo nie są wykrywane
  • Zachmurzenie blokuje pomiary, ograniczając dostępność danych podczas pochmurnych sezonów

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Zapewnia bezprecedensowe globalne pokrycie przestrzenne i częstotliwość czasową (od codziennej do wielodniowej) z wielu platform satelitarnych
  • Dziesięciolecia zarchiwizowanych danych umożliwiają analizę trendów w skali dekadowej i zmian produktywności napędzanych przez klimat
  • Metoda nieinwazyjna i opłacalna w porównaniu z próbkowaniem in situ na rozległych obszarach oceanicznych
  • Algorytmy są standaryzowane międzynarodowo, co umożliwia uzyskanie spójnych globalnych produktów danych i porównań między czujnikami

Zastosowania

  • Monitorowanie zmian produktywności pierwotnej spowodowanych zmianami klimatu i ociepleniem oceanów w odpowiedzi na wymuszenia antropogeniczne
  • Wspieranie zarządzania rybołówstwem poprzez identyfikację zakwitów planktonu, które wpływają na tarło ryb i przeżywalność larw na przybrzeżnych obszarach rozrodczych
  • Wykrywanie szkodliwych zakwitów glonów i wydawanie ostrzeżeń zdrowia publicznego dla regionów akwakultury w czasie rzeczywistym
  • Walidacja globalnych modeli biogeochemicznych, które przewidują cykl węglowy w oceanach i bilanse składników odżywczych

Jak to działa

Jak to działa

1

Czujniki satelitarne (np. MODIS, SeaWiFS, Sentinel-3) mierzą promieniowanie spektralne w pasmach widzialnych z rozdzielczością przestrzenną od 300 m do 1 km; wielokrotne przeloty dziennie umożliwiają niemal codzienne pokrycie globalne.

2

Promieniowanie na wierzchu atmosfery jest przeliczane na promieniowanie wychodzące z wody poprzez odjęcie rozpraszania i pochłaniania atmosferycznego; głębokość optyczna aerozoli i rozpraszanie Rayleigha są usuwane za pomocą modeli transferu radiacyjnego.

3

Współczynnik odbicia od powierzchni wody (Rrs) jest obliczany jako stosunek promieniowania wychodzącego z wody do padającego natężenia promieniowania słonecznego; obliczane są stosunki pasmowe (np. Rrs(555)/Rrs(440)).

4

Chlorofil-a jest szacowany za pomocą algorytmów empirycznych (np. OC2, OC3, OC4) opartych na stosunkach pasmowych lub modeli półanalitycznych, które dzielą absorpcję między chlorofil a barwnik rozpuszczony w wodzie (CDOM).

5

Mapy chlorofilu-a są analizowane w celu identyfikacji regionów produktywnych, śledzenia dynamiki zakwitów, walidacji modeli biogeochemicznych i szacowania netto produkcji pierwotnej.

Częste pułapki

  • Zakładanie, że satelitarne szacunki chlorofilu-a są dokładne bez lokalnej walidacji; błędy algorytmów mogą przekraczać 50% w złożonych wodach przybrzeżnych
  • Mylenie stężenia chlorofilu-a z biomasą fitoplanktonu; wielkość komórek i skład gatunkowy wpływają na stosunki pigmentu do węgla
  • Używanie danych satelitarnych z pojedynczych pikseli, jakby reprezentowały pomiary punktowe; piksele satelitarne integrują ~1 km² wody, maskując zmienność w skali drobnej

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego różne algorytmy barwy oceanu dają różne szacunki chlorofilu-a?

Różne algorytmy optymalizują dla różnych typów wód: algorytmy empiryczne (OC2, OC4) sprawdzają się na otwartym oceanie, ale zawodzą na wodach przybrzeżnych z wysokim CDOM. Modele półanalityczne dzielą absorpcję pigmentu od absorpcji detrytusowej, ale wymagają dodatkowych założeń. Wybór algorytmu zależy od lokalnego typu wody; podejścia wieloalgorytmiczne redukują błąd systematyczny.

Jak głęboko sięga detekcja barwy oceanu?

Światło widzialne przenika na głębokość około jednego Secchi; chlorofil-a wykrywany zdalnie zazwyczaj integruje strefę eufotyczną (górne 1-100 m w zależności od przejrzystości wody). Maksymalne stężenia podpowierzchniowe, powszechne w wodach stratyfikowanych, są niedoszacowane przez metody satelitarne.

Czy satelitarny chlorofil-a może być używany do szacowania produkcji pierwotnej?

Samo stężenie chlorofilu nie determinuje produktywności; wydajność fotosyntetyczna, dostępność składników odżywczych i dostępność światła również mają znaczenie. Modele produktywności łączą chlorofil-a z danymi pomocniczymi (światło, temperatura, klimatologia składników odżywczych) i algorytmami produkcji pierwotnej, takimi jak VGPM lub CbPM.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Gordon, H. R., & Morel, A. Y. (1983). Remote Assessment of Ocean Color for Interpretation of Satellite Visible Imagery. Springer-Verlag.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Behrenfeld, M. J., & Falkowski, P. G. (2001). A consumer's guide to phytoplankton primary productivity models. Limnology and Oceanography, 46(7), 1639-1654.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.