Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Technika Nominalnej Grupy — Metoda Ustrukturyzowanego Zgody Grupowej

Autor metody
André L. Delbecq and Andrew H. Van de Ven
Rok
1971
Typ
Qualitative research method
Rodzina
Consensus Methods

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Technika Nominalnej Grupy (NGT) to ustrukturyzowana metoda facylitacji grupowej, zaprojektowana do generowania i priorytetyzowania pomysłów, problemów lub rozwiązań, zapewniając jednocześnie równe uczestnictwo wszystkich członków.

Opracowana przez Delbecqa i Van de Vena w 1971 roku, łączy ciche indywidualne generowanie pomysłów z ustrukturyzowaną dyskusją grupową i systematycznym głosowaniem w celu uzyskania uszeregowanej listy priorytetów. W przeciwieństwie do niestrukturyzowanych grup fokusowych, NGT zapobiega dominującym głosom przed tłumieniem cichszych uczestników, co czyni ją szczególnie cenną w ocenie potrzeb, planowaniu programów i ustalaniu priorytetów interesariuszy w kontekście badań stosowanych i polityki.

Intuicja stojąca za metodą

Wyobraźmy sobie zespół pracowników służby zdrowia próbujący zidentyfikować najistotniejsze bariery w opiece nad pacjentem — ale na zwykłych spotkaniach opinia starszego lekarza ma tendencję do uciszania wszystkich innych. NGT rozwiązuje ten problem, najpierw prosząc każdą osobę o prywatne i niezależne spisanie swoich pomysłów, następnie o udostępnienie jednego pomysłu na raz wokół grupy w ścisłej rotacji, a na końcu o prywatne głosowanie nad uszeregowaną ważnością wszystkich zebranych pomysłów. Ponieważ wszyscy piszą, zanim ktokolwiek zacznie mówić, żaden głos nie dominuje. Ostateczna uszeregowana lista odzwierciedla zbiorową ocenę całej grupy, a nie tylko najgłośniejszy lub najbardziej doświadczony głos. Jest to inteligencja grupowa bez presji konformizmu grupowego.

Historia

Technika Nominalnej Grupy została opracowana przez teoretyków organizacji André Delbecqa i Andrew Van de Vena i po raz pierwszy opisana w ich artykule z 1971 roku w Journal of Applied Behavioral Science. Termin 'nominalna' odzwierciedla fakt, że uczestnicy działają jako grupa tylko z nazwy podczas fazy generowania pomysłów — pracują niezależnie, a nie interaktywnie, w przeciwieństwie do konwencjonalnych burz mózgów. Delbecq, Van de Ven i Gustafson skonsolidowali metodę w swoim podręczniku z 1975 roku, który stał się standardowym odniesieniem dla planistów programów i badaczy stosowanych. Od lat 80. XX wieku NGT była szeroko stosowana w badaniach nad usługami medycznymi, pielęgniarstwie i zdrowiu publicznym do oceny potrzeb i opracowywania wytycznych.

Kiedy stosować

NGT jest odpowiednia, gdy zespół badawczy lub planistyczny potrzebuje zidentyfikować, uszeregować i osiągnąć ustrukturyzowany konsensus w sprawie zestawu priorytetów, potrzeb, problemów lub rozwiązań od zdefiniowanej grupy interesariuszy. Jest idealna, gdy kluczowe jest równe uczestnictwo — na przykład, gdy różnice statusu, dominacja osobowości lub normy kulturowe mogłyby inaczej tłumić poglądy mniejszości. Nadaje się do oceny potrzeb, planowania programów, ustalania priorytetów polityki, rozwoju programów nauczania i oceny usług. Optymalny rozmiar grupy to 5–12 uczestników; dla większych populacji interesariuszy można prowadzić równolegle wiele niezależnych grup NGT i łączyć ich wyniki. NGT nie jest odpowiednia, gdy celem badania jest eksploracja dynamiki społecznej dyskusji, gdy potrzebne są dogłębne narracje z doświadczeń życiowych, lub gdy pytanie jest czysto eksploracyjne i nie można wymienić określonego zestawu opcji.

Ograniczenia i uwagi

  • Wymaga wykwalifikowanego facylitatora do zarządzania czasem, neutralnością i dynamiką grupy; źle przeprowadzona sesja może przynieść płytkie lub stronnicze wyniki.
  • Metoda strukturyzuje konwergencję: jest zaprojektowana do generowania uszeregowanej listy, a nie do eksploracji otwartej złożoności lub spornych znaczeń.
  • Ostateczna uszeregowana lista odzwierciedla priorytety konkretnych rekrutowanych uczestników; wyniki nie są statystycznie generalizowalne do szerszej populacji.
  • Wymagania logistyczne — wszyscy uczestnicy muszą być obecni (fizycznie lub wirtualnie) w tym samym czasie — mogą ograniczać wykonalność w rozproszonych lub trudnych do dotarcia populacjach.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Równe uczestnictwo: ciche generowanie i fazy rundy strukturalnie zapobiegają monopolizowaniu generowania pomysłów przez dominujące głosy.
  • Efektywność: dobrze prowadzona sesja NGT pozwala uzyskać uszeregowaną listę konsensusu od grupy 5–12 osób w ciągu dwóch do trzech godzin.
  • Generuje zarówno dane jakościowe (wymienione pomysły i wyjaśnienia), jak i dane ilościowe (zagregowane uszeregowane oceny), wspierając analizę mieszanych metod.
  • Zmniejsza presję konformizmu społecznego w porównaniu do niestrukturyzowanych grup fokusowych; anonimowe głosowanie chroni indywidualną ocenę przed wpływem statusu i rówieśników.
  • Wszechstronność w różnych dyscyplinach — szeroko stosowana w badaniach nad usługami medycznymi, edukacji, polityce społecznej, rozwoju organizacji i planowaniu społecznym.

Zastosowania

  • Identyfikacja najważniejszych barier w dostępie do opieki zdrowotnej lub jakości usług wśród personelu klinicznego, pacjentów lub członków społeczności.
  • Ustalanie priorytetów pytań badawczych lub miar wyników dla badania klinicznego lub oceny technologii medycznej z perspektywy pacjentów i interesariuszy publicznych.
  • Szeregowanie priorytetów rozwoju programów nauczania z członkami wydziału lub organami szkolenia zawodowego.
  • Identyfikacja kluczowych potrzeb społeczności lub celów programowych w projektach partycypacyjnego badania działania i rozwoju społeczności.
  • Generowanie i priorytetyzowanie rekomendacji politycznych wśród multidyscyplinarnych paneli ekspertów w dziedzinie polityki społecznej lub administracji publicznej.
  • Ustanawianie konsensusu w sprawie priorytetów doskonalenia organizacji w instytucjach edukacyjnych lub organizacjach non-profit.

Jak to działa

Jak to działa

1

Facylitator przedstawia jasno sformułowane pytanie problemowe wszystkim uczestnikom jednocześnie. Każdy uczestnik cicho i niezależnie zapisuje swoje odpowiedzi na papierze lub kartach przez określony czas, zazwyczaj 10–15 minut. Na tym etapie nie odbywa się żadna dyskusja ani wymiana zdań. Ta cicha faza jest cechą definiującą NGT: generuje szerszą gamę pomysłów niż otwarte burze mózgów, ponieważ eliminuje presję społeczną, efekt zakotwiczenia i przedwczesną konwergencję, zanim pomysły zostaną w pełni ukształtowane.

2

Facylitator przechodzi wokół grupy i prosi każdego uczestnika o kolejnym udostępnienie jednego elementu z jego listy, zapisując każdy pomysł dosłownie na flipcharcie lub wspólnym wyświetlaczu widocznym dla wszystkich. Uczestnicy milczą, gdy nie mają już nowych elementów do dodania. Ta ustrukturyzowana runda trwa, dopóki nie zostaną wymienione wszystkie unikalne pomysły. Na tym etapie nie dopuszcza się żadnej oceny, krytyki ani rozwinięcia — tylko zapisywanie. Wynikiem jest kompleksowa, zbiorcza lista, na której wkład każdego uczestnika pojawia się z równym statusem.

3

Facylitator prowadzi ukierunkowaną dyskusję nad każdym wymienionym pomysłem, jeden po drugim. Uczestnicy mogą zadawać pytania wyjaśniające, wyjaśniać intencje stojące za danym elementem lub krótko omawiać jego znaczenie — ale debata i rzecznictwo są zniechęcane. Celem jest wspólne zrozumienie, a nie perswazja. Elementy, które są duplikatami lub blisko się pokrywają, mogą zostać połączone za zgodą grupy. Ta faza zapewnia, że wszyscy uczestnicy głosują nad pomysłami, które rzeczywiście rozumieją, a nie nad etykietami, które błędnie zinterpretowali.

4

Każdy uczestnik prywatnie i cicho wybiera podzbiór wymienionych pomysłów — zazwyczaj 5 do 8 elementów — i szereguje je, przypisując im oceny liczbowe (np. najważniejszy element otrzymuje najwyższą ocenę). Głosy są zbierane anonimowo. Facylitator sumuje oceny dla każdego pomysłu i oblicza zagregowaną rangę. Prywatne głosowanie chroni indywidualną ocenę przed wpływem społecznym i presją statusu, prowadząc do grupowego rankingu odzwierciedlającego niezależne, przemyślane preferencje, a nie konformizm.

5

Facylitator przedstawia grupie zagregowany ranking, wskazując elementy o najwyższym priorytecie. Może nastąpić krótka dyskusja na temat wyników, aby sprawdzić, czy uszeregowana lista odzwierciedla intencje grupy i ujawnić wszelkie zaskakujące rozbieżności między indywidualnymi głosami a sumą grupową. Ostateczny uszeregowany wynik — z widocznymi zagregowanymi ocenami — stanowi główny rezultat sesji NGT i jest dokumentowany do celów raportowania lub dalszej analizy.

Częste pułapki

  • Źle sformułowane pytanie problemowe: jeśli pytanie jest niejednoznaczne, zbyt szerokie lub naprowadzające, generowane pomysły będą nieukierunkowane lub stronnicze — zainwestuj czas w pilotaż i dopracowanie pytania problemowego przed sesją.
  • Dopuszczanie dyskusji podczas cichego generowania lub faz rundy: nawet krótkie wymiany werbalne na tych etapach ponownie wprowadzają presję konformizmu i efekty zakotwiczenia, których metoda ma na celu wyeliminowanie.
  • Zbyt wiele lub zbyt mało elementów do głosowania: jeśli łączna lista pomysłów jest bardzo długa (więcej niż 20–25 elementów), zadanie szeregowania staje się obciążające poznawczo; facylitator powinien grupować lub łączyć oczywiste duplikaty podczas fazy wyjaśniania przed głosowaniem.
  • Rekrutacja niereprezentatywnej lub wewnętrznie jednorodnej grupy: NGT ujawnia priorytety osób obecnych na spotkaniu — jeśli próba uczestników systematycznie wyklucza ważne perspektywy interesariuszy, uszeregowany wynik nie odzwierciedli szerokości istotnych potrzeb.
  • Traktowanie uszeregowanej listy jako ostatecznej decyzji, a nie jako ustrukturyzowanego wkładu: wyniki NGT to dane priorytetowe informujące proces decyzyjny, a nie wiążące głosy; komunikowanie tej różnicy uczestnikom i zleceniodawcom zapobiega niewłaściwemu wykorzystaniu wyników.

Najczęściej zadawane pytania

Czym NGT różni się od grupy fokusowej?

Grupa fokusowa to otwarta, moderowana dyskusja, która celowo wychwytuje interakcje grupowe, niezgodę i społeczne konstruowanie znaczenia. NGT tłumi otwartą dyskusję podczas generowania pomysłów, aby zapewnić równe wkłady i zmniejszyć presję konformizmu, a następnie wykorzystuje ustrukturyzowane głosowanie do uzyskania uszeregowanej listy priorytetów. Użyj grupy fokusowej, gdy chcesz zrozumieć, jak ludzie zbiorowo pojmują problem; użyj NGT, gdy potrzebujesz ustrukturyzowanego, uszeregowanego wyniku konsensusu od grupy interesariuszy.

Czym NGT różni się od metody Delfickiej?

Obie metody mają na celu osiągnięcie ustrukturyzowanego konsensusu grupowego przy jednoczesnym zminimalizowaniu presji konformizmu społecznego. Kluczowe różnice to format i iteracja: metoda Delficka jest prowadzona asynchronicznie przez wiele rund anonimowych kwestionariuszy, co czyni ją odpowiednią dla geograficznie rozproszonych paneli ekspertów. NGT jest prowadzona w jednej synchronicznej sesji z małą grupą twarzą w twarz (lub wideokonferencyjną). Delficka jest lepsza dla dużych, rozproszonych grup wymagających wielu iteracji informacji zwrotnej; NGT jest szybsza i bogatsza, gdy uczestnicy mogą być zebrani w czasie rzeczywistym.

Ilu uczestników potrzebuje sesja NGT?

Optymalny rozmiar grupy to 5–12 uczestników. Mniej niż pięciu zmniejsza różnorodność generowanych pomysłów; więcej niż dwunastu sprawia, że faza wymiany rundy staje się nieporęczna, a dyskusja wyjaśniająca zbyt długa. Gdy trzeba skonsultować większą populację interesariuszy, można prowadzić równolegle wiele oddzielnych grup NGT — każda produkująca własną uszeregowaną listę — a wyniki można połączyć poprzez analizę drugiego poziomu.

Czy NGT można przeprowadzić online lub wirtualnie?

Tak. Wirtualna NGT przy użyciu platform wideokonferencyjnych w połączeniu ze wspólnymi tablicami online lub dokumentami współpracującymi (np. Miro, Google Jamboard lub narzędzia ankietowe do anonimowego głosowania) jest dobrze ugruntowana w literaturze po adaptacjach podczas pandemii COVID-19. Facylitator musi zwrócić dodatkową uwagę na zarządzanie kolejnością wypowiedzi i zapewnienie, że faza cichego generowania jest rzeczywiście cicha i nieprzerwana dla wszystkich uczestników.

Czy NGT generuje dane jakościowe czy ilościowe?

Oba. Wymienione pomysły i dyskusja wyjaśniająca dostarczają bogatych danych jakościowych, które mogą być poddane analizie tematycznej lub treściowej. Faza głosowania i szeregowania generuje oceny liczbowe na element i zagregowaną uszeregowaną listę — dane ilościowe, które można opisać opisowo lub, w przypadku wielu grup NGT, analizować statystycznie. Ten podwójny charakter wyjściowy sprawia, że NGT naturalnie nadaje się do projektów badawczych z mieszanymi metodami.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Delbecq, A. L., & Van de Ven, A. H. (1971). A group process model for problem identification and program planning. Journal of Applied Behavioral Science, 7(4), 466–492.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Delbecq, A. L., Van de Ven, A. H., & Gustafson, D. H. (1975). Group Techniques for Program Planning: A Guide to Nominal Group and Delphi Processes. Scott Foresman.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.