Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Badanie narracyjne

Autor metody
D. Jean Clandinin and F. Michael Connelly
Rok
2000
Typ
Method
Rodzina
interpretive-story-based

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Narrative inquiry to jakościowa metodologia badawcza, która traktuje historie i narracje życiowe jako podstawowe dane, analizując, w jaki sposób jednostki konstruują znaczenie i tożsamość poprzez opowiadanie historii.

Rozwinięta przez D. Jean Clandinin i F. Michael Connelly (2000), narrative inquiry bada narracje, które ludzie opowiadają o swoim życiu, doświadczeniach i przejściach, rozumiejąc, że ludzie nadają sens doświadczeniom poprzez narrację.

Intuicja stojąca za metodą

Narrative inquiry opiera się na założeniu, że ludzie są narratorami, a historie – narracje, które ludzie konstruują o swoim życiu – ujawniają, w jaki sposób ludzie nadają sens doświadczeniom, konstruują tożsamość i odnajdują znaczenie. W przeciwieństwie do innych metod jakościowych, które mogą dekonstruować narracje na tematy lub kody (tracąc strukturę narracyjną), narrative inquiry zachowuje historię jako jednostkę analizy. Badacze słuchają, w jaki sposób uczestnicy opowiadają swoje historie, badając fabułę, postacie, punkty zwrotne i ramy moralne. Narrative inquiry jest wrażliwa na kontekst i zmiany w czasie; uznaje, że to samo wydarzenie może być opowiadane inaczej w różnych okolicznościach i że narracje ludzi ewoluują. Metoda ta jest potężnym narzędziem do zrozumienia transformacji, tożsamości, odporności i sposobu, w jaki ludzie postrzegają siebie w odniesieniu do innych i struktur społecznych.

Historia

Clandinin i Connelly (2000) opracowali narrative inquiry jako metodologię badawczą, podkreślając trójwymiarową przestrzeń narracji (czas, miejsce, interakcja społeczna) oraz koncepcję „żyjących historii”. Lieblich i in. (1998) przedstawili cztery podejścia do czytania danych narracyjnych. Chase (2005) rozszerzył narrative inquiry, podkreślając jego interpretacyjny i relacyjny charakter. Narrative inquiry wyłoniło się z badań edukacyjnych, ale zostało przyjęte w różnych dyscyplinach. Współczesne narrative inquiry uwzględnia perspektywy postmodernistyczne i krytyczne, kwestionując, czyje narracje są słyszane, jak władza kształtuje narracje i rolę badacza w współtworzeniu znaczenia narracyjnego.

Kiedy stosować

Używaj narrative inquiry, gdy chcesz zrozumieć, w jaki sposób jednostki nadają sens doświadczeniom oraz konstruują znaczenie i tożsamość poprzez opowiadanie historii. Idealna do badania przejść życiowych (zmiana kariery, rodzicielstwo, diagnoza), odporności i adaptacji, doświadczeń marginalizacji lub dyskryminacji, lub tożsamości i rozwoju zawodowego. Narrative inquiry jest potężnym narzędziem do badania transformacji i zmian w czasie. Jest mniej odpowiednia do badań poszukujących generalizacji statystycznej lub szybkiego ustalania faktów; wymaga czasu i wyrafinowania do dogłębnej analizy narracji. Narrative inquiry jest szczególnie ceniona w edukacji, pielęgniarstwie, psychologii i pracy socjalnej.

Ograniczenia i uwagi

  • Czasochłonność i potrzeba wykwalifikowanej analizy; wydobywanie znaczenia z narracji wymaga wyrafinowania interpretacyjnego i stałej uwagi.
  • Mała wielkość próby (zazwyczaj 5–15 narracji) ogranicza generalizację statystyczną; wyniki opisują konkretne jednostki i ich konkretne konteksty.
  • Narracje są retrospektywnymi konstrukcjami; historie opowiadane o przeszłych doświadczeniach są filtrowane przez czas, emocje i obecne rozumienie – nie są to obiektywne zapisy.
  • Ryzyko romantyzowania lub estetyzowania narracji; badacze muszą zwracać uwagę na kontekst społeczno-polityczny, a nie tylko na literackie cechy historii.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Zachowuje integralność i złożoność przeżytych doświadczeń; struktura narracyjna (z jej czasowym rozwojem i przyczynowością) jest często wierniejsza sposobowi, w jaki ludzie faktycznie doświadczają zdarzeń, niż skategoryzowane tematy.
  • Ujawnia konstrukcję tożsamości i tworzenie znaczenia; sposób, w jaki ludzie opowiadają o swoim życiu, ujawnia, co jest dla nich ważne i jak postrzegają siebie.
  • Wrażliwość na kontekst i zmiany w czasie; narrative inquiry uchwyci, jak ewoluują doświadczenia i jak ludzie korygują swoje rozumienie.
  • Angażujące i humanizujące wyniki; narracyjne relacje zmuszają czytelników do rozważenia doświadczenia z perspektywy protagonisty, potencjalnie zmieniając założenia i postawy.

Zastosowania

  • Zrozumienie narracji pacjentów o chorobie i powrocie do zdrowia: badanie, w jaki sposób pacjenci wyjaśniają przyczyny swojej choroby, jak się przystosowali i czego się nauczyli.
  • Badanie rozwoju kariery i tożsamości zawodowej nauczycieli: narracyjne relacje o tym, dlaczego ludzie zaczęli uczyć, o krytycznych incydentach i ewoluującym rozumieniu.
  • Dokumentowanie głosów marginalizowanych lub uciszonych: zbieranie narracji o doświadczeniach imigrantów, ofiar traumy lub członków grup stygmatyzowanych, aby skupić ich perspektywy i zakwestionować dominujące narracje.
  • Badanie historii organizacyjnych i kultury: analiza tego, jak pracownicy opowiadają o wartościach organizacyjnych, zmianach i swojej roli w organizacji.
  • Badanie odporności i radzenia sobie: narracyjne relacje o tym, jak ludzie radzą sobie z przeciwnościami, odnajdują znaczenie i budują nadzieję.

Jak to działa

Jak to działa

1

Rekrutuj uczestników, którzy mają znaczące narracje do podzielenia się związane z Twoim pytaniem badawczym (np. nauczyciele refleksyjni nad zmianami kariery, pacjenci opisujący życie z przewlekłą chorobą, imigranci opowiadający o doświadczeniach osiedlania się). Przeprowadź wywiady lub grupy fokusowe, zapraszając uczestników do opowiedzenia swojej historii własnymi słowami i we własnym tempie. Otwarte pytania: „Opowiedz mi o swoim doświadczeniu…” lub „Przeprowadź mnie przez to, co się stało…”. Słuchaj bez przerywania, aby zrozumieć strukturę narracyjną i nacisk uczestnika. Zadawaj pytania uzupełniające, aby wyjaśnić niejasności lub pogłębić zrozumienie, ale szanuj wybory narracyjne uczestnika. Niektóre badania narrative inquiry wykorzystują wywiady biograficzne (rozszerzone rozmowy w czasie). Alternatywnie zbieraj narracje pisemne (opisy autobiograficzne, dzienniki) lub narracje wizualne (zdjęcia, filmy). Dokumentuj pełną narrację w sposób, w jaki została opowiedziana, zachowując kolejność, pauzy i ton emocjonalny.

2

Analizuj narracje, stosując różne podejścia w zależności od celów badawczych: (1) Analiza holistyczno-treściowa – analiza ogólnej struktury narracji, fabuły, punktów zwrotnych oraz sposobu, w jaki narrator rozwiązuje napięcia lub przechodzi przez doświadczenie. (2) Analiza kategoryczna – wydobywanie jednostek znaczeniowych (tematów, wydarzeń, relacji) z wielu narracji i organizowanie ich według kategorii (podobnie jak analiza treści). (3) Analiza strukturalna – badanie sposobu konstrukcji narracji: początek-środek-koniec, użycie metafor, głosu, sprawczości. (4) Analiza dialogiczna/performacyjna – badanie relacji między narratorem a odbiorcą oraz sposobu, w jaki narracja jest kształtowana przez kontekst. Użyj restoryingu: rekonstrukcji narracji przez badacza w celu wyraźnego przedstawienia znaczenia (np. mapowanie trajektorii od kryzysu do powrotu do zdrowia). Porównawcza analiza narracji bada podobieństwa i różnice między narracjami. Zwrócenie uwagi na język, metafory, ton i to, co jest podkreślane, a co pomijane, ujawnia, w jaki sposób uczestnicy konstruują znaczenie.

3

Prezentuj wyniki jako jedną lub więcej narracji, które oddają istotę i znaczenie historii. Niektóre analizy przedstawiają narrację uczestnika dosłownie (często lekko zredagowaną dla jasności); inne przedstawiają zrestoryzowaną wersję badacza, która czyni łuk narracyjny i jego znaczenie bardziej przejrzystym. Interpretacja powinna oświetlać, w jaki sposób uczestnik nadaje sens doświadczeniu: jakie są punkty zwrotne? Jak zmienia się tożsamość? Jakie wartości lub założenia leżą u podstaw narracji? Połącz indywidualne narracje z szerszymi czynnikami społecznymi lub kontekstowymi: w jaki sposób siły strukturalne (choroba, ubóstwo, dyskryminacja) kształtują opowiadaną historię? Niektóre badania narrative inquiry przeplatają wiele narracji w jedną zbiorową narrację, pokazując zarówno indywidualne, jak i wspólne wymiary. Wynikiem jest często przekonująca narracja wraz z komentarzem analitycznym na temat tego, co historia ujawnia.

Częste pułapki

  • Prezentowanie narracji bez analizy; samo transkrybowanie lub podsumowywanie historii nie jest narrative inquiry – analiza i interpretacja są niezbędne.
  • Ignorowanie władzy i kontekstu; traktowanie narracji jako czysto indywidualnych, bez uwzględniania tego, jak siły społeczne, nierówności i siły instytucjonalne kształtują to, co może być opowiedziane.
  • Nadmierna interpretacja lub narzucanie znaczeń; interpretacja powinna być oparta na dowodach narracyjnych, a alternatywne odczyty powinny być uznane.
  • Mylenie narrative inquiry z biografią lub autobiografią; chociaż są powiązane, narrative inquiry jest specyficzną metodologią z określonymi podejściami analitycznymi.

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między narrative inquiry a analizą narracji?

Narrative inquiry (Clandinin & Connelly) to metodologia badawcza podkreślająca historie jako podstawowe dane i wykorzystująca strukturę narracyjną jako zasadę organizującą analizę i prezentację. Analiza narracji to szersza kategoria podejść analitycznych stosowanych do danych narracyjnych; analizy mogą wydobywać tematy, badać strukturę, analizować fabułę lub badać, jak język konstruuje znaczenie. Badacz stosujący analizę narracji może dekonstruować narracje na kody i tematy (tracąc strukturę narracyjną); badacz narrative inquiry zachowuje samą historię jako jednostkę analizy. Narrative inquiry to analiza narracji z określonym filozoficznym i praktycznym zaangażowaniem w narrację.

Czy mogę połączyć narrative inquiry z innymi metodami jakościowymi?

Tak. Niektórzy badacze zbierają wywiady narracyjne i analizują je tematycznie (tematyczna analiza narracji). Inni używają narracji jako jednego źródła danych obok obserwacji lub dokumentów. Jest to dopuszczalne, ale ważna jest jasność: jasno określ, które elementy są narrative inquiry (zachowujące strukturę narracyjną), a które są analizą tematyczną (wydobywającą kody/tematy). Mieszanie metod powinno być celowe i jasno opisane.

Jak analizować narracje, jeśli uczestnicy opowiadają historie we fragmentach lub w sposób niechronologiczny?

Realistyczne narracje są często nieliniowe. Uczestnicy mogą przeskakiwać w przód i w tył, pomijać szczegóły lub zaprzeczać wcześniejszym stwierdzeniom. Zamiast narzucać narracji sztuczny porządek, analizuj narrację tak, jak została opowiedziana: fragmentacja, dygresje i sprzeczności często ujawniają znaczenie. Dlaczego uczestnik podkreśla pewne momenty? Dlaczego narracja wraca do wcześniejszych wydarzeń? Struktura (lub jej brak) ma znaczenie analityczne. „Restorying” polega na tym, że badacz organizuje narrację w spójną chronologię, aby uwidocznić leżący u podstaw łuk narracyjny, ale powinno to być przejrzyste – czytelnicy powinni widzieć zarówno oryginalną narrację, jak i zrestoryzowaną wersję.

Jak radzić sobie z narracjami, które wydają się niekompletne lub gdzie uczestnicy nie zapewniają zakończenia?

Nie wszystkie historie mają schludne zakończenia. Trwające lub niejednoznaczne narracje są autentycznymi reprezentacjami żywych doświadczeń. Analizuj narrację w przedstawionej formie, w tym jej otwartość lub niepewność. Co oznacza, że ta osoba jeszcze nie rozwiązała tego doświadczenia? Brak zakończenia może mieć znaczenie analityczne. Możesz zaprosić do dalszej rozmowy (wywiady uzupełniające), aby zbadać dalszy rozwój, ale uszanuj, że niektóre historie pozostają otwarte.

Czym jest restorying i kiedy powinienem go używać?

Restorying to rekonstrukcja narracji przez badacza w spójną, zrozumiałą formę. Bierzesz fragmenty i elementy, którymi podzielił się uczestnik, i przeplatasz je w narrację (często chronologiczną), która uwidacznia leżący u podstaw łuk narracyjny i znaczenie. Używaj restoryingu, gdy oryginalna narracja jest fragmentaryczna, gdy chcesz podkreślić określone tematy lub trajektorie, lub gdy chcesz uwidocznić ukryte znaczenia. Restorying nie jest błędnym przedstawieniem uczestnika; jest to uzasadnione narzędzie analityczne. Należy jednak przedstawić zarówno oryginalną narrację, jak i swoją zrestoryzowaną wersję, aby czytelnicy mogli zobaczyć Twoją pracę interpretacyjną.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Clandinin, D. J., & Connelly, F. M. (2000). Narrative inquiry: Experience and story in qualitative research. Jossey-Bass.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Lieblich, A., Tuval-Mashiach, R., & Zilber, T. (1998). Narrative research: Reading, analysis, and interpretation. Sage Publications.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  3. Chase, S. E. (2005). Narrative inquiry: Multiple lenses, approaches, voices. In N. K. Denzin & Y. S. Lincoln (Eds.), The Sage handbook of qualitative research (3rd ed., pp. 651–679). Sage Publications.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.