Kalkulus Mueller-Stokes
- Autor metody
- George Gabriel Stokes and Hans Mueller
- Rok
- 1852
- Typ
- Vector-matrix formalism
- Rodzina
- Polarization
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Kalkulus Mueller-Stokes to ramy matematyczne służące do opisu i analizy właściwości polaryzacyjnych światła, w tym światła częściowo spolaryzowanego i niespolaryzowanego.
Oparty na pracy George'a Gabriela Stokesa z 1852 roku dotyczącej parametrów polaryzacji i rozszerzony przez Hansa Muellera w 1948 roku, ten formalizm wykorzystuje czterowymiarowy wektor Stokesa i macierz Mueller 4×4 do śledzenia transformacji stanów polaryzacji przez układy optyczne.
Intuicja stojąca za metodą
Kluczową ideą jest scharakteryzowanie dowolnej wiązki światła—czy to w pełni spolaryzowanej, częściowo spolaryzowanej, czy niespolaryzowanej—za pomocą czterech mierzalnych wielkości natężenia zwanych parametrami Stokesa. Parametry te opisują całkowite natężenie oraz korelacje między ortogonalnymi składowymi polaryzacji. Elementy optyczne są reprezentowane jako macierze Mueller 4×4, które liniowo transformują wektory Stokesa. Takie podejście naturalnie radzi sobie z mieszaninami stanów polaryzacji, depolaryzacją i częściowym transmitowaniem, co czyni je bardziej ogólnym niż kalkulus Jonesa, ale także mniej eleganckim algebraicznie.
Historia
George Gabriel Stokes wprowadził parametry Stokesa w 1852 roku jako sposób charakteryzacji dowolnego stanu polaryzacji za pomocą obserwowalnych natężeń. Hans Mueller przeformułował ten formalizm, używając macierzy 4×4 w 1948 roku, tworząc formalizm macierzy Mueller. Podejście Muellera ujednoliciło traktowanie polaryzatorów, depolaryzatorów i elementów o częściowym transmitowaniu. Obecnie kalkulus Mueller-Stokes jest standardem w polarymetrii, metrologii optycznej, teledetekcji i optyce biomedycznej.
Kiedy stosować
Kalkulus Mueller-Stokes stosuje się zawsze, gdy mamy do czynienia ze światłem częściowo spolaryzowanym, niespolaryzowanym lub niespójnym. Jest on niezbędny w polarymetrii, analizie depolaryzacji oraz w układach optycznych z tłumieniem lub efektami statystycznymi. Kalkulus Jonesa jest szybszy dla światła w pełni spolaryzowanego; kalkulus Mueller-Stokes jest bardziej ogólny i fizycznie kompletny.
Ograniczenia i uwagi
- Kalkulus Mueller nie jest unikalny: wiele macierzy Mueller może reprezentować tę samą transformację fizyczną
- Koszt obliczeniowy jest wyższy niż w kalkulusie Jonesa (macierze 4×4 vs 2×2)
- Interpretacja elementów macierzy Mueller jest mniej intuicyjna niż macierzy Jonesa
- Nie wszystkie rzeczywiste macierze 4×4 są poprawnymi macierzami Mueller; obowiązują ograniczenia fizyczne
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Obsługuje światło w pełni, częściowo i niespolaryzowane w ujednoliconym ujęciu
- Naturalne uwzględnienie depolaryzacji i strat natężenia
- Możliwość zastosowania do układów optycznych niespójnych i statystycznych
- Parametry Stokesa są bezpośrednio mierzalne za pomocą standardowej aparatury
- Macierze Mueller są rzeczywiste, co pozwala unikać arytmetyki zespolonej
Zastosowania
- Elipsometria i spektroskopia macierzy Mueller do charakteryzacji cienkich warstw i analizy powierzchni
- Analiza depolaryzacji w ośrodkach zamglonych, takich jak tkanki biologiczne i aerozole atmosferyczne
- Teledetekcja radarowa i radar z syntetyczną aperturą (SAR) oraz klasyfikacja celów
- Pomiar obrotu optycznego i monitorowanie glukozy w diagnostyce biomedycznej
- Pomiar dichroizmu kołowego i aktywności optycznej w cząsteczkach chiralnych
Jak to działa
Jak to działa
Stan światła wyraża się jako wektor Stokesa S = [S_0; S_1; S_2; S_3], gdzie S_0 to całkowite natężenie, a S_1, S_2, S_3 kodują stan polaryzacji i koherencję.
Każdy element optyczny reprezentuje się jako macierz Mueller 4×4 M, która działa na wektory Stokesa; macierze Mueller są zazwyczaj rzeczywiste.
Elementy optyczne kaskaduje się przez mnożenie macierzy Mueller w kolejności od wejścia do wyjścia, aby uzyskać całkowitą macierz systemu.
Stosuje się macierz systemu do wejściowego wektora Stokesa, aby uzyskać wyjściowy stan polaryzacji S_out = M_system × S_in.
Z S_out wyodrębnia się stopień polaryzacji, natężenie i poszczególne składowe polaryzacji.
Częste pułapki
- Mylenie macierzy Mueller z macierzami Jonesa lub nieprawidłowe konwertowanie między nimi
- Użycie niefizycznej macierzy Mueller, która narusza granice depolaryzacji (ograniczenia własnościowe)
- Zapominanie o konwencjach znakowych parametrów Stokesa; niespójne wybory znaków prowadzą do błędów
- Błędna interpretacja stopnia polaryzacji P jako procentu; jest to ułamek od 0 do 1
Najczęściej zadawane pytania
Czym są parametry Stokesa i jak je mierzyć?
Parametry Stokesa [S_0; S_1; S_2; S_3] to mierzone natężenia: S_0 = całkowite natężenie, S_1 = natężenie poziome minus pionowe, S_2 = natężenie diagonalne minus antydiagonalne, S_3 = natężenie kołowe prawoskrętne minus kołowe lewoskrętne. Mierzy się je za pomocą kombinacji polaryzatorów liniowych, opóźniaczy i detektorów natężenia pod różnymi kątami.
Czym jest stopień polaryzacji i dlaczego jest ważny?
Stopień polaryzacji wynosi P = sqrt(S_1² + S_2² + S_3²) / S_0, przyjmując wartości od 0 (niespolaryzowane) do 1 (w pełni spolaryzowane). Kwantyfikuje on ułamek spolaryzowanej wiązki. Światło częściowo spolaryzowane (0 < P < 1) jest statystyczną mieszaniną składowych spolaryzowanych i niespolaryzowanych.
Jak przekonwertować macierz Jonesa na macierz Mueller?
Macierz Mueller M można wyprowadzić z macierzy Jonesa J za pomocą wzoru M = 0.5 Re(J ⊗ J*), gdzie ⊗ oznacza iloczyn Kroneckera. Jednak nie wszystkie macierze Mueller odpowiadają unikalnym macierzom Jonesa; tylko macierze Mueller niedepolaryzujące mają odwrotną konwersję.
Jakie warunki musi spełniać macierz Mueller, aby była fizyczna?
Macierz Mueller musi spełniać kilka warunków: (1) element (1,1) (całkowite transmitancja) musi być największy, (2) wartości własne macierzy koherencji muszą spełniać pewne nierówności (ograniczenia hermitowskie), oraz (3) depolaryzacja nie może przekraczać całkowitego natężenia. Naruszenia wskazują na niefizyczne lub błędnie zmierzone macierze.
Pokrewne metody
Źródła
Stokes, G. G. (1852). On the composition and resolution of streams of polarized light from different sources. Transactions of the Cambridge Philosophical Society, 9, 399-416.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Mueller, H. (1948). The foundations of optics. Journal of the Optical Society of America, 38(8), 661-644.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Goldstein, D. H. (2003). Polarized Light (2nd ed.). Marcel Dekker.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.