Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Zmodyfikowana Skala Rankina (mRS)

Autor metody
Rankin scale original (Rankin, 1957); modified version by van Swieten et al.
Rok
1988
Typ
Clinician-rated ordinal scale
Rodzina
global disability rating

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Zmodyfikowana Skala Rankina (mRS) jest prostą, porządkową miarą globalnego upośledzenia lub zależności w skali 0-6 u pacjentów po udarze i z innymi schorzeniami neurologicznymi.

Pierwotnie opracowana przez Rankina w 1957 roku i zmodyfikowana przez van Swietena i współpracowników w 1988 roku, pozostaje najszerzej stosowanym wskaźnikiem globalnego upośledzenia w badaniach klinicznych udarów oraz w praktyce klinicznej. Jej prostota, zwięzłość i silny związek prognostyczny czynią ją złotym standardem w pomiarze wyników ostrych udarów i jest ona wymagana jako pierwszorzędowy punkt końcowy w praktycznie wszystkich badaniach terapeutycznych udarów.

Intuicja stojąca za metodą

Osoby, które przeżyły udar, doświadczają zmiennego stopnia upośledzenia, od całkowitej niezależności po głęboką zależność wymagającą pełnej opieki. Prosta, uniwersalna skala upośledzenia umożliwia szybką ocenę kliniczną i stratyfikację prognostyczną. Skala mRS ocenia upośledzenie w skali 0-6, od braku objawów do śmierci, odzwierciedlając globalny stan funkcjonalny w codziennych czynnościach życiowych i instrumentalnych czynnościach życiowych. W przeciwieństwie do bardziej szczegółowych ocen funkcjonalnych, dystyluje złożone upośledzenie do pojedynczej oceny porządkowej, która jest intuicyjna i bezpośrednio interpretowalna: 0-2 = dobry wynik funkcjonalny (niezależność w codziennym życiu), 3-5 = zależność lub śmierć. Ta prostota umożliwia stosowanie bardzo dużych wielkości prób w badaniach i pozwala na szybkie triage oraz komunikację prognostyczną. Skala mRS okazała się być solidnym predyktorem długoterminowych wyników, trajektorii upośledzenia i śmiertelności.

Historia

Oryginalna skala Rankina została wprowadzona przez Rankina w 1957 roku jako prosta miara globalnego upośledzenia. Została ona udoskonalona przez van Swietena i współpracowników w 1988 roku, którzy dodali pośrednie stopnie i doprecyzowali definicje, tworząc Zmodyfikowaną Skalę Rankina. Skala mRS została przyjęta jako pierwszorzędowa miara wyników w badaniu NINDS rt-PA Stroke Study (1995) i stała się standardem we wszystkich kolejnych badaniach udarów. Jej prostota, interpretowalność i silna trafność predykcyjna sprawiły, że stała się ona niemal uniwersalnym pierwszorzędowym punktem końcowym w badaniach nad udarami. Skala została przetłumaczona na ponad 40 języków. Opracowano znormalizowane przewodniki administracyjne w celu poprawy spójności. W 2015 roku opublikowano szczegółową, ustrukturyzowaną wersję wywiadu, aby dalej zwiększyć rzetelność międzyocenową. Skala mRS pozostała zasadniczo niezmieniona od 1988 roku.

Kiedy stosować

mRS jest standardowym wskaźnikiem globalnego upośledzenia w ostrych badaniach klinicznych udarów — stosowana w każdym randomizowanym badaniu kontrolowanym testującym trombolityki, trombektomię, środki neuroprotekcyjne lub inne terapie ostrego udaru. Jest niezbędna w rutynowej opiece nad ostrymi udarami w celu komunikacji prognostycznej i planowania wypisu. Jest cenna w badaniach długoterminowych wyników udarów badających trajektorię długoterminowego upośledzenia. Jest wykorzystywana w badaniach usług zdrowotnych porównujących ścieżki opieki nad udarami (kompleksowe centra udarowe vs. szpitale rutynowe) i inicjatywach poprawy jakości. Zapewnia szybką ocenę globalną w warunkach ograniczonych zasobów, gdzie szczegółowe testowanie funkcjonalne jest niedostępne. Mniej odpowiednia, gdy potrzebne są specyficzne dla dziedziny informacje o upośledzeniu (użyj specyficznych dla udaru wskaźników jakości życia lub skali Barthel do szczegółowej oceny funkcjonalnej); mRS zapewnia jedynie ocenę globalną.

Ograniczenia i uwagi

  • Skala porządkowa, a nie ciągła; utrata granularności w porównaniu do szczegółowych ocen funkcjonalnych (skala Barthel, zmodyfikowana skala Rankina szczegółowa).
  • Rzetelność międzyocenowa zmienna; zależy w dużej mierze od szkolenia klinicysty i standaryzacji. Nieszkoleni oceniający wykazują umiarkowaną zgodność; przeszkoleni oceniający wykazują dobrą zgodność.
  • Ocena zastępcza i samoocena mRS często się różnią; samoocena zazwyczaj wyższa (lepsza) niż ocena zastępcza przez rodzinę. Należy udokumentować źródło oceny (pacjent vs. zastępca).
  • Luki koncepcyjne: mRS nie rozróżnia pacjentów w obrębie każdej klasy (dwóch pacjentów z mRS 3 może mieć znacznie różne zdolności funkcjonalne); może pomijać klinicznie istotne przejścia.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Prostota i zwięzłość (pojedyncza ocena 0-6) umożliwiają niezwykle szybką ocenę (2-5 minut), odpowiednią dla ruchliwych, ostrych warunków.
  • Solidna skala porządkowa z jasnymi definicjami kategorycznymi umożliwia spójną ocenę kliniczną z dobrą rzetelnością międzyocenową, gdy przestrzegana jest standaryzowana administracja.
  • Silna moc prognostyczna — mRS w punkcie wyjściowym, przy wypisie i w obserwacji przewiduje długoterminowe upośledzenie, jakość życia i śmiertelność niezależnie od innych czynników.
  • Uniwersalna stosowalność do wszystkich schorzeń neurologicznych wpływających na upośledzenie (udar, urazowe uszkodzenie mózgu, uraz rdzenia kręgowego itp.); nie jest specyficzna dla choroby.
  • Pierwszorzędowy punkt końcowy w praktycznie wszystkich głównych badaniach udarów; umożliwia bezpośrednie porównanie i metaanalizę między badaniami przy użyciu znormalizowanej definicji wyniku.

Zastosowania

  • Randomizowane badania kontrolowane ostrych i podostrych terapii udarów (trombolityki, trombektomia, środki neuroprotekcyjne) jako wymagany pierwszorzędowy punkt końcowy skuteczności po 90 dniach od udaru.
  • Rutynowe zarządzanie ostrymi udarami w celu szybkiej stratyfikacji prognostycznej przy przyjęciu (przewiduje dyspozycję wypisu, śmiertelność), przy wypisie (kieruje poziomem rehabilitacji i planowaniem wypisu) oraz w obserwacji.
  • Badania naturalnej historii funkcjonalnego upośledzenia w okresie miesięcy do lat po udarze w odniesieniu do wieku, ciężkości udaru, leczenia i rehabilitacji.
  • Badania usług zdrowotnych porównujące skuteczność modeli opieki nad udarami, kompleksowych centrów udarowych vs. standardowych szpitali oraz wyników na poziomie systemu opieki zdrowotnej.
  • Programy poprawy jakości i benchmarkingu śledzące wyniki centrum udarowego poprzez odsetek pacjentów osiągających wynik mRS 0-2.

Jak to działa

Jak to działa

1

Skala mRS jest oceniana za pomocą krótkiego wywiadu klinicysty i obserwacji zdolności pacjenta do wykonywania codziennych czynności życiowych. Nie jest wymagane formalne testowanie. Administracja zajmuje 2-5 minut. Klinicysta pyta o zdolność pacjenta do chodzenia, wykonywania czynności samoobsługowych (ubieranie się, korzystanie z toalety, higiena osobista) i utrzymania niezależności. Istnieją pewne ustrukturyzowane przewodniki wywiadowcze, które standaryzują ocenę. W przypadku pacjentów hospitalizowanych, informacje historyczne od rodziny lub wcześniejszy stan funkcjonalny są wykorzystywane do ustalenia punktu wyjścia. Skala mRS może być podawana osobiście, przez wywiad telefoniczny lub przez ustrukturyzowany raport zastępczy od rodziny, jeśli wywiad z pacjentem nie jest możliwy.

2

Skala mRS jest oceniana w skali porządkowej 0-6: 0 = Brak objawów; 1 = Brak klinicznie istotnych objawów (ale świadomość drobnych oznak); 2 = Niewielkie upośledzenie (niezdolność do wykonywania wszystkich poprzednich czynności, ale zdolność do samodzielnego zarządzania własnymi sprawami); 3 = Umiarkowane upośledzenie (wymagające pewnej pomocy, ale zdolność do samodzielnego chodzenia); 4 = Umiarkowanie ciężkie upośledzenie (niezdolność do samodzielnego chodzenia i niezdolność do samodzielnego dbania o potrzeby fizjologiczne); 5 = Ciężkie upośledzenie (przykuci do łóżka, nietrzymający moczu, wymagający stałej opieki pielęgniarskiej i uwagi); 6 = Śmierć. Ostateczny wynik jest pojedynczą liczbą całkowitą od 0 do 6. Nie jest wymagane żadne obliczenie; jest to ocena kategoryczna oparta na ocenie klinicznej.

3

Interpretacja wyniku mRS: 0-1 = brak upośledzenia lub minimalne; 2 = niewielkie upośledzenie, ale niezależność; 3 = umiarkowane upośledzenie z pewną zależnością; 4-5 = ciężkie upośledzenie ze znaczną zależnością; 6 = śmierć. W badaniach klinicznych udarów, pierwszorzędowy punkt końcowy często wykorzystuje dychotomiczne wyniki: mRS 0-2 (dobry wynik/niezależność) vs. 3-6 (zły wynik/zależność) po 90 dniach od udaru. Ten próg definiuje niezależność funkcjonalną. Porównuje się odsetek osób osiągających mRS 0-2 między grupami terapeutycznymi. Analizy wtórne mogą obejmować mRS 0-1, przesunięcie w rozkładzie mRS (odsetek na każdym poziomie) lub czas do zdarzenia śmierci lub mRS 6. Prognostycznie, wyższe wyjściowe wyniki mRS przewidują zły długoterminowy wynik i wyższą śmiertelność. W momencie wypisu ze szpitala, mRS 4-6 przewiduje instytucjonalizację lub śmierć; mRS 0-2 przewiduje wypis do domu.

Częste pułapki

  • Nie należy polegać na przeszkolonym personelu do oceny mRS; standaryzowane definicje i szkolenie klinicystów są niezbędne dla rzetelności. Idealnie, centralna weryfikacja w badaniach przez personel przeszkolony w zakresie kryteriów mRS.
  • Nie należy zakładać, że oceny samooceny i zastępcze są równoważne; systematycznie się różnią. W badaniach należy określić źródło (pacjent vs. zastępca) i preferencyjnie stosować samoocenę pacjenta, gdy jest to możliwe.
  • Unikać stosowania mRS jako jedynego wyniku w szczegółowych badaniach wyników; uzupełniać o specyficzne dla dziedziny miary (skala Barthel, jakość życia specyficzna dla udaru, NIHSS), aby uchwycić subtelne wzorce upośledzenia.
  • Nie traktować mRS jako ciągłej skali liniowej w analizie statystycznej; jest ona porządkowa. Stosować analizy porządkowe lub przesunięcia zamiast parametrycznej analizy wariancji.

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między mRS 2 a mRS 3?

mRS 2 = niewielkie upośledzenie, niezależność w codziennym życiu, ale pewne ograniczenie aktywności. Pacjent może samodzielnie wykonywać czynności samoobsługowe (ubieranie się, higiena osobista, korzystanie z toalety); może poruszać się, chociaż chód może być nieprawidłowy. mRS 3 = umiarkowane upośledzenie, pewna zależność w codziennych czynnościach życiowych. Pacjent wymaga pomocy w niektórych czynnościach samoobsługowych lub mobilności, ale nie jest przykuty do łóżka. Jest to kliniczny próg dla „dobrego wyniku” (mRS 0-2) vs. „złego wyniku” (mRS 3-6) w badaniach.

Czy mRS można ocenić przez telefon lub wywiad zastępczy?

Tak, ocena telefoniczna i zastępcza jest wykonalna i szeroko stosowana w badaniach (szczególnie w przypadku wizyt kontrolnych, aby uniknąć podróży pacjenta). Jednak zgodność z oceną klinicysty osobistego nie jest doskonała. Oceny mRS telefoniczne i zastępcze mają tendencję do systematycznego różnienia się od oceny przyłóżkowej. W badaniach krytycznych preferowana jest ocena osobista; jeśli stosuje się ocenę telefoniczną/zastępczą, należy to udokumentować i przeprowadzić analizy wrażliwości.

Czy niski wyjściowy mRS (np. mRS 0) u pacjenta po udarze jest problemem?

Wyjściowy mRS 0-1 (brak lub minimalne upośledzenie przed udarem) jest w rzeczywistości prognostycznie korzystny — wskazuje, że pacjent miał doskonałą funkcję przed udarem i prawdopodobnie ma lepszy potencjał wyników po udarze. Problem stanowi wysoki wyjściowy mRS (wskazujący na upośledzenie przed udarem), który przewiduje gorsze ogólne wyniki po udarze. Wyjściowy mRS 0 nie stanowi problemu; jest to korzystny znak prognostyczny.

Jak mRS jest używana jako wynik dychotomiczny w badaniach?

mRS jest przekształcana na wynik dychotomiczny: mRS 0-2 (dobry wynik, niezależność) vs. mRS 3-6 (zły wynik, zależność). Porównuje się odsetek osób osiągających mRS 0-2 między grupą terapeutyczną a kontrolną po 90 dniach (pierwszorzędowy punkt czasowy). Przykład: 40% grupy terapeutycznej osiąga mRS 0-2 vs. 26% grupy kontrolnej = statystycznie istotna korzyść terapeutyczna. Ta dychotomia jest standardową definicją pierwszorzędowego punktu końcowego badania.

Pokrewne metody

Źródła

  1. van Swieten, J. C., Koudstaal, P. J., Visser, M. C., Schouten, H. J., & van Gijn, J. (1988). Interobserver agreement for the assessment of handicap in stroke patients. Stroke, 19(5), 604-607.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.