Analiza ram medialnych (Media Framing Analysis)
- Autor metody
- Erving Goffman, Robert Entman
- Rok
- 1974
- Typ
- Analytical method for identifying how media structures and presents information
- Rodzina
- Qualitative media analysis
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Analiza ram medialnych to systematyczna metoda badania, w jaki sposób relacje informacyjne i komunikaty medialne organizują i prezentują informacje w sposób promujący określone interpretacje, jednocześnie zacierając inne.
Metoda, wywodząca się z prac socjologicznych Ervinga Goffmana (1974) i rozwinięta przez badaczy komunikacji, takich jak Robert Entman, odkodowuje ramy – zasady organizujące i struktury narracyjne – osadzone w relacjach informacyjnych, filmach, reklamach i dyskursie publicznym. Ujawnia ona, w jaki sposób wybory medialne dotyczące tego, co podkreślić, co pominąć i jaki kontekst narracyjny zapewnić, kształtują rozumienie wydarzeń i problemów przez odbiorców.
Intuicja stojąca za metodą
Kluczowe założenie jest takie, że ramowanie jest nieuniknione i ma konsekwencje. Każdy komunikat podkreśla pewne aspekty rzeczywistości, podczas gdy inne pozostawia w tle. Konflikt polityczny można ująć w ramy jako zderzenie wartości, walkę o zasoby, zagrożenie dla stabilności lub debatę demokratyczną – każda z tych ram przywołuje inne wartości i sugeruje inne reakcje. Identyfikując ramy, analizując ich składniki oraz badając to, co czynią one widocznym lub niewidocznym, rozumiemy, w jaki sposób media kształtują percepcję i przekonania, niezależnie od obiektywnych faktów. Ramowanie nie polega na kłamaniu; polega na strukturze.
Historia
Erving Goffman wprowadził analizę ram w socjologii (1974) jako teorię sposobu, w jaki jednostki organizują doświadczenie. Badacze komunikacji zaadaptowali ją do analizy mediów, w szczególności Robert Entman (1993), który wyjaśnił, jak ramy medialne wybierają, podkreślają i interpretują informacje w celu promowania określonych definicji i łańcuchów przyczynowych. Prace George'a Lakoffa nad ramami pojęciowymi w języku (2004) podkreślały, jak ramowanie metaforyczne (np. "wojna z terroryzmem" vs "przeciwdziałanie rebelii") aktywuje różne wartości i rozumowanie. Analiza ram stała się kluczowa w badaniu wpływu mediów, komunikacji politycznej i opinii publicznej w latach 2000. i pozostaje jednym z najbardziej wpływowych pojęć w badaniach mediów.
Kiedy stosować
Używaj tej metody przy badaniu, w jaki sposób relacje medialne konstruują określone interpretacje wydarzeń, porównując, w jaki sposób różne media relacjonują tę samą historię, analizując strategie komunikacji politycznej lub korporacyjnej lub badając, w jaki sposób problemy społeczne są rozumiane publicznie. Jest ona cenna do badania stronniczości mediów (nie jako indywidualnych uprzedzeń, ale jako strukturalnego ramowania), analizy rutyn produkcji wiadomości lub śledzenia ewolucji ram w czasie. Metoda zakłada, że wybór i nacisk są nieodłącznymi elementami komunikacji, a systematyczna analiza może uwidocznić te wybory.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga jasnego zdefiniowania ram z góry; kategorie ram mogą być narzucone przez analityka, a nie postrzegane przez odbiorcę
- Subiektywna ocena przy identyfikacji tego, co stanowi odrębną ramę w porównaniu do wariacji nacisku
- Nie mierzy rzeczywistej interpretacji lub wpływu odbiorców bez dodatkowych badań odbioru
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Ujawnia strukturalne wzorce w mediach, a nie indywidualną stronniczość czy spisek
- Ma zastosowanie do różnych typów mediów: wiadomości, reklamy, rozrywka, media społecznościowe
- Identyfikuje niewidoczne założenia i wartości osadzone w "obiektywnej" komunikacji
- Wyjaśnia wpływ mediów na opinię publiczną poza treścią poszczególnych komunikatów
Zastosowania
- Analiza, w jaki sposób media informacyjne inaczej ramują zmiany klimatu – jako konsensus naukowy, szansę gospodarczą, debatę polityczną lub zagrożenie ze strony przemysłu
- Porównanie, w jaki sposób kampanie polityczne ramują przeciwników: jako niebezpieczne zagrożenia, niekompetentnych liderów lub przeciwników ideologicznych
- Badanie, w jaki sposób media zajmujące się zdrowiem publicznym ramują profilaktykę chorób – komunikaty oparte na strachu kontra komunikaty budujące sprawczość kontra ramy równościowe
- Analiza, w jaki sposób relacje o przestępczości ramują wymiar sprawiedliwości: przestępczość uliczna kontra przestępczość korporacyjna, czynniki systemowe kontra odpowiedzialność indywidualna
Jak to działa
Jak to działa
Zbierz teksty medialne (artykuły prasowe, audycje, nagłówki, obrazy, reklamy) dotyczące konkretnego zagadnienia, wydarzenia lub debaty w różnych mediach i okresach.
Systematycznie koduj teksty, identyfikując kluczowe tematy, metafory, wybory słownictwa, cytowane źródła, przedstawiane podmioty i elementy wizualne, które powtarzają się w próbie.
Zidentyfikuj dominujące ramy, analizując, które aspekty zagadnienia są podkreślane lub marginalizowane, jakie założenia tła są przywoływane, a jakie rozwiązania lub wartości są prezentowane jako naturalne lub rozsądne.
Opracuj typologię ram działających w próbce, mapując, w jaki sposób różne media lub okresy stosują różne strategie ramowania i jakim interesom ideologicznym lub komercyjnym służą wybory ram.
Podsumuj wyniki, aby wyjaśnić, w jaki sposób ramowanie kształtuje percepcję publiczną, jakie alternatywne ramy istnieją i jakie konsekwencje mają wybory ram dla rozumienia zagadnienia.
Częste pułapki
- Mylenie ramowania ze stronniczością – ramy są strukturalne, a nie celowa manipulacja (chociaż mają skutki polityczne)
- Nadmierne uogólnianie z małych prób do szerokich twierdzeń o "mediach" lub "wiadomościach"
- Importowanie własnych ram badacza do analizy ram bez świadomości tego
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między ramowaniem a stronniczością?
Stronniczość zazwyczaj implikuje indywidualne uprzedzenia lub celowe zniekształcenie. Ramowanie jest strukturalne – każda komunikacja wiąże się z wyborem tego, co podkreślić. Stronniczość może wynikać z wyborów ramowania, ale samo ramowanie jest nieuniknione i nie jest z natury nieuczciwe. Wybór gazety, aby podkreślić ekonomiczne skutki polityki zamiast społecznych, jest ramą, niezależnie od orientacji politycznej wydawcy. Rozpoznanie ramowania nie wymaga zakładania złych intencji.
Jak zidentyfikować ramę w artykule prasowym?
Szukaj: (1) definicji problemu – jakie jest centralne zagadnienie? (2) przypisania przyczyn – co go spowodowało? (3) oceny moralnej – czy jest dobre, czy złe? (4) proponowanego rozwiązania – co należy zrobić? Ramy często manifestują się w nagłówkach, zdaniach wprowadzających, wyborze źródeł, metaforach i informacjach kontekstowych. Porównaj wiele artykułów na ten sam temat, aby zobaczyć, które ramy pojawiają się konsekwentnie, a które są rzadkie.
Czy ta sama treść medialna może zawierać wiele ram?
Tak. Artykuł informacyjny może przedstawiać główną ramę w nagłówku i wstępie, ale doprecyzować ją ramami drugorzędnymi w cytatach lub akapitach kontekstowych. Obraz może jednocześnie ramować wydarzenie poprzez kompozycję i podpis. Zaawansowana analiza rozpoznaje warstwowanie i napięcie ram. Ramowanie nie jest monolityczne.
Jak ramy wpływają na interpretację odbiorców?
Badania pokazują, że ekspozycja na różne ramy tego samego zagadnienia kształtuje sposób myślenia ludzi o nim – jakie kwestie uważają za istotne, jakie wartości mają zastosowanie i jakie rozwiązania wydają się rozsądne. Jednak interpretacja odbiorców nie jest całkowicie zdeterminowana przez ramy; odbiorcy posiadają wcześniejszą wiedzę, wartości i umiejętność krytycznego odbioru mediów, które oddziałują z ramami. Analiza ramowania nie twierdzi, że istnieje bezpośrednia przyczynowość, ale identyfikuje strukturalny wpływ mediów.
Jaka wielkość próby jest potrzebna do analizy ram?
Zależy to od badanej zmienności. Analiza jednego medium w czasie może wymagać 20-50 artykułów do zidentyfikowania wzorców. Porównanie wielu mediów może wymagać próbkowania w różnych źródłach i w różnych okresach. Jakościowa analiza ramowania przedkłada głębię interpretacji nad pokrycie statystyczne, ale systematyczne próbkowanie wzmacnia twierdzenia.
Pokrewne metody
Źródła
Goffman, E. (1974). Frame Analysis: An Essay on the Organization of Experience. Harvard University Press.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Entman, R. M. (1993). Framing: Toward clarification of a fractured paradigm. Journal of Communication, 43(4), 51-58.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Lakoff, G. (2004). Don't Think of an Elephant!: Know Your Values and Frame Your Arguments. Chelsea Green Publishing.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Scheufele, D. A. (2000). Agenda-setting, priming, and framing revisited: Another look at cognitive effects of political communication. Mass Communication & Society, 3(2-3), 297-316.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.