Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Interpersonal Reactivity Index

Autor metody
Mark H. Davis
Rok
1980
Typ
Self-report Likert scale
Rodzina
Social cognition

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Interpersonal Reactivity Index (IRI) to 28-pozycyjny kwestionariusz samoopisowy opracowany przez Marka H. Davisa w 1980 roku w celu oceny indywidualnych różnic w empatii jako konstrukcie wielowymiarowym.

Zamiast traktować empatię jako pojedynczą cechę, IRI mierzy cztery odrębne wymiary empatyczne: przyjmowanie perspektywy, fantazjowanie, troskę empatyczną i osobisty dyskomfort. Stał się najszerzej stosowaną wielowymiarową miarą empatii w badaniach psychologicznych i społecznych.

Intuicja stojąca za metodą

IRI uznaje, że empatia składa się z wielu komponentów o różnych pochodzeniach i skutkach. Przyjmowanie perspektywy i troska empatyczna to poznawcze i afektywne wymiary rozumienia i troski o doświadczenia innych, oba ogólnie związane z zachowaniami prosocjalnymi. Fantazjowanie i osobisty dyskomfort mogą reprezentować tendencje do angażowania się w wyobraźnię i reakcji emocjonalnych skupionych na sobie. Wielowymiarowe podejście skali wychwytuje indywidualne wariacje w sposobie, w jaki ludzie doświadczają i reagują na emocje innych.

Historia

Opracowany przez Marka H. Davisa w 1980 roku, IRI wyłonił się z wielowymiarowej konceptualizacji empatii. Davis zaproponował, że empatia składa się z odrębnych komponentów poznawczych i afektywnych, które mogą być różnie powiązane z wynikami prosocjalnymi i antysocjalnymi. Opublikowana w Journal of Personality and Social Psychology w 1983 roku, skala stała się najczęściej stosowaną wielowymiarową miarą empatii, generując setki badań empirycznych.

Kiedy stosować

Używaj IRI w badaniach nad empatią, zachowaniami prosocjalnymi, pomaganiem, agresją i relacjami interpersonalnymi. Nadaje się do ogólnych próbek dorosłych, studentów, populacji klinicznych oraz dzieci/młodzieży (z odpowiednimi wersjami). Skala jest szczególnie cenna przy badaniu, w jaki sposób różne zdolności empatyczne przewidują zróżnicowane wyniki społeczne.

Ograniczenia i uwagi

  • Podskala fantazjowania wykazuje słabsze właściwości psychometryczne niż pozostałe trzy podskale w niektórych próbach
  • Osobisty dyskomfort może odzwierciedlać lęk lub negatywną afektywność, a nie czystą empatię
  • Pozycje są nieco przejrzyste, potencjalnie zapraszając do błędu społecznej pożądliwości w kierunku większego poparcia dla empatii
  • Skala mierzy empatię zgłaszaną przez siebie, która może nie być idealnie zgodna z behawioralnymi miarami empatii

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Wielowymiarowe podejście wychwytuje odrębne aspekty empatii z różnymi korelatami i wynikami
  • Doskonała rzetelność i trafność w zróżnicowanych populacjach obejmujących dziesięciolecia badań
  • Dobrze zweryfikowane z teoretycznie przewidywanymi korelacjami (np. przyjmowanie perspektywy przewiduje pomaganie; osobisty dyskomfort przewiduje unikanie)
  • Stosunkowo krótkie (28 pozycji) do mierzenia czterech wymiarów, co czyni je praktycznym dla dużych badań

Zastosowania

  • Przewidywanie zachowań prosocjalnych, altruizmu i pomagania w różnych sytuacjach w badaniach psychologii społecznej
  • Zrozumienie różnic w reakcjach na cierpienie i dyskomfort innych w badaniach psychologii klinicznej i poradnictwa
  • Badanie związków między deficytami empatii a agresją, znęcaniem się i psychopatią w psychologii sądowej i rozwojowej
  • Pomiar zmian w empatii wynikających z interwencji, programów szkoleniowych lub doświadczeń terapeutycznych
  • Badanie roli empatii w osądzie moralnym, podejmowaniu decyzji etycznych i wspieraniu polityki sprawiedliwości społecznej

Jak to działa

Jak to działa

1

Respondenci oceniają 28 stwierdzeń w 5-punktowej skali Likerta (Nie opisuje mnie dobrze do Bardzo dobrze mnie opisuje) dotyczące reakcji empatycznych. Siedem pozycji przypada na każdą z czterech podskal: Przyjmowanie Perspektywy (PT), Fantazjowanie (F), Troska Empatyczna (EC) i Osobisty Dyskomfort (PD).

2

Oblicz średnie wyniki dla każdej z czterech podskal, każda w zakresie od 1 do 5. Wyższe wyniki w każdej podskali wskazują na większe poparcie dla danego wymiaru empatycznego.

3

Wyższe wyniki w przyjmowaniu perspektywy i trosce empatycznej wskazują na większą empatię afektywną i poznawczą, zazwyczaj związaną z zachowaniami prosocjalnymi i pomocnymi. Wyższe wyniki w osobistym dyskomforcie wskazują na reakcje emocjonalne skupione na sobie, a nie na drugiej osobie. Wyniki w fantazjowaniu reprezentują zaangażowanie wyobraźni w doświadczenia innych.

Częste pułapki

  • Zakładając, że wysoka empatia (zwłaszcza osobisty dyskomfort) zawsze przewiduje pomaganie; troska napędzana osobistym dyskomfortem często prowadzi do wycofania, a nie pomocy
  • Traktowanie wszystkich wymiarów empatycznych równo; mają one różne korelacje psychologiczne i wyniki behawioralne
  • Ignorowanie rozróżnienia między empatią afektywną (odczuwanie) a empatią poznawczą (rozumienie); mogą one dysocjować
  • Porównywanie wyników między różnymi populacjami bez uwzględniania norm kulturowych dotyczących ekspresji emocjonalnej i przyjmowania perspektywy

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między przyjmowaniem perspektywy a troską empatyczną?

Przyjmowanie perspektywy to poznawcza zdolność rozumienia myśli i uczuć drugiej osoby. Troska empatyczna to afektywna tendencja do troski o dobrostan drugiej osoby. Oba przewidują pomaganie, ale przyjmowanie perspektywy może zachodzić bez troski, a troska może istnieć bez pełnego zrozumienia.

Czy wysoka empatia oparta na osobistym dyskomforcie jest problemem?

Wysoki osobisty dyskomfort oznacza, że cierpienie innych powoduje dyskomfort u siebie, co paradoksalnie może zmniejszyć pomaganie, ponieważ osoba jest zmotywowana do ucieczki od negatywnych emocji, a nie do zaspokojenia potrzeb innych. Reprezentuje reakcję emocjonalną, ale niekoniecznie połączenie empatyczne.

Czy mężczyźni i kobiety różnią się wynikami w IRI?

Badania generalnie pokazują, że kobiety uzyskują wyższe wyniki w trosce empatycznej i fantazjowaniu, podczas gdy mężczyźni i kobiety uzyskują podobne wyniki w przyjmowaniu perspektywy i osobistym dyskomforcie. Różnice te mogą odzwierciedlać zarówno rzeczywiste różnice w socjalizacji, jak i normy płciowe dotyczące ekspresji emocjonalnej.

Czy empatia mierzona przez IRI może się zmienić w wyniku interwencji?

Tak, badania pokazują, że empatię można zwiększyć poprzez trening przyjmowania perspektywy, kontakt międzygrupowy i ekspozycję na zróżnicowane narracje. Niektóre wymiary (zwłaszcza przyjmowanie perspektywy) wykazują większą podatność na zmiany w odpowiedzi na interwencje niż inne.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Davis, M. H. (1980). A multidimensional approach to individual differences in empathy. JSAS Catalog of Selected Documents in Psychology, 10, 85.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Davis, M. H. (1983). Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. Journal of Personality and Social Psychology, 44(1), 113–126.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.