Interpersonal Reactivity Index
- Autor metody
- Mark H. Davis
- Rok
- 1980
- Typ
- Self-report Likert scale
- Rodzina
- Social cognition
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Interpersonal Reactivity Index (IRI) to 28-pozycyjny kwestionariusz samoopisowy opracowany przez Marka H. Davisa w 1980 roku w celu oceny indywidualnych różnic w empatii jako konstrukcie wielowymiarowym.
Zamiast traktować empatię jako pojedynczą cechę, IRI mierzy cztery odrębne wymiary empatyczne: przyjmowanie perspektywy, fantazjowanie, troskę empatyczną i osobisty dyskomfort. Stał się najszerzej stosowaną wielowymiarową miarą empatii w badaniach psychologicznych i społecznych.
Intuicja stojąca za metodą
IRI uznaje, że empatia składa się z wielu komponentów o różnych pochodzeniach i skutkach. Przyjmowanie perspektywy i troska empatyczna to poznawcze i afektywne wymiary rozumienia i troski o doświadczenia innych, oba ogólnie związane z zachowaniami prosocjalnymi. Fantazjowanie i osobisty dyskomfort mogą reprezentować tendencje do angażowania się w wyobraźnię i reakcji emocjonalnych skupionych na sobie. Wielowymiarowe podejście skali wychwytuje indywidualne wariacje w sposobie, w jaki ludzie doświadczają i reagują na emocje innych.
Historia
Opracowany przez Marka H. Davisa w 1980 roku, IRI wyłonił się z wielowymiarowej konceptualizacji empatii. Davis zaproponował, że empatia składa się z odrębnych komponentów poznawczych i afektywnych, które mogą być różnie powiązane z wynikami prosocjalnymi i antysocjalnymi. Opublikowana w Journal of Personality and Social Psychology w 1983 roku, skala stała się najczęściej stosowaną wielowymiarową miarą empatii, generując setki badań empirycznych.
Kiedy stosować
Używaj IRI w badaniach nad empatią, zachowaniami prosocjalnymi, pomaganiem, agresją i relacjami interpersonalnymi. Nadaje się do ogólnych próbek dorosłych, studentów, populacji klinicznych oraz dzieci/młodzieży (z odpowiednimi wersjami). Skala jest szczególnie cenna przy badaniu, w jaki sposób różne zdolności empatyczne przewidują zróżnicowane wyniki społeczne.
Ograniczenia i uwagi
- Podskala fantazjowania wykazuje słabsze właściwości psychometryczne niż pozostałe trzy podskale w niektórych próbach
- Osobisty dyskomfort może odzwierciedlać lęk lub negatywną afektywność, a nie czystą empatię
- Pozycje są nieco przejrzyste, potencjalnie zapraszając do błędu społecznej pożądliwości w kierunku większego poparcia dla empatii
- Skala mierzy empatię zgłaszaną przez siebie, która może nie być idealnie zgodna z behawioralnymi miarami empatii
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Wielowymiarowe podejście wychwytuje odrębne aspekty empatii z różnymi korelatami i wynikami
- Doskonała rzetelność i trafność w zróżnicowanych populacjach obejmujących dziesięciolecia badań
- Dobrze zweryfikowane z teoretycznie przewidywanymi korelacjami (np. przyjmowanie perspektywy przewiduje pomaganie; osobisty dyskomfort przewiduje unikanie)
- Stosunkowo krótkie (28 pozycji) do mierzenia czterech wymiarów, co czyni je praktycznym dla dużych badań
Zastosowania
- Przewidywanie zachowań prosocjalnych, altruizmu i pomagania w różnych sytuacjach w badaniach psychologii społecznej
- Zrozumienie różnic w reakcjach na cierpienie i dyskomfort innych w badaniach psychologii klinicznej i poradnictwa
- Badanie związków między deficytami empatii a agresją, znęcaniem się i psychopatią w psychologii sądowej i rozwojowej
- Pomiar zmian w empatii wynikających z interwencji, programów szkoleniowych lub doświadczeń terapeutycznych
- Badanie roli empatii w osądzie moralnym, podejmowaniu decyzji etycznych i wspieraniu polityki sprawiedliwości społecznej
Jak to działa
Jak to działa
Respondenci oceniają 28 stwierdzeń w 5-punktowej skali Likerta (Nie opisuje mnie dobrze do Bardzo dobrze mnie opisuje) dotyczące reakcji empatycznych. Siedem pozycji przypada na każdą z czterech podskal: Przyjmowanie Perspektywy (PT), Fantazjowanie (F), Troska Empatyczna (EC) i Osobisty Dyskomfort (PD).
Oblicz średnie wyniki dla każdej z czterech podskal, każda w zakresie od 1 do 5. Wyższe wyniki w każdej podskali wskazują na większe poparcie dla danego wymiaru empatycznego.
Wyższe wyniki w przyjmowaniu perspektywy i trosce empatycznej wskazują na większą empatię afektywną i poznawczą, zazwyczaj związaną z zachowaniami prosocjalnymi i pomocnymi. Wyższe wyniki w osobistym dyskomforcie wskazują na reakcje emocjonalne skupione na sobie, a nie na drugiej osobie. Wyniki w fantazjowaniu reprezentują zaangażowanie wyobraźni w doświadczenia innych.
Częste pułapki
- Zakładając, że wysoka empatia (zwłaszcza osobisty dyskomfort) zawsze przewiduje pomaganie; troska napędzana osobistym dyskomfortem często prowadzi do wycofania, a nie pomocy
- Traktowanie wszystkich wymiarów empatycznych równo; mają one różne korelacje psychologiczne i wyniki behawioralne
- Ignorowanie rozróżnienia między empatią afektywną (odczuwanie) a empatią poznawczą (rozumienie); mogą one dysocjować
- Porównywanie wyników między różnymi populacjami bez uwzględniania norm kulturowych dotyczących ekspresji emocjonalnej i przyjmowania perspektywy
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między przyjmowaniem perspektywy a troską empatyczną?
Przyjmowanie perspektywy to poznawcza zdolność rozumienia myśli i uczuć drugiej osoby. Troska empatyczna to afektywna tendencja do troski o dobrostan drugiej osoby. Oba przewidują pomaganie, ale przyjmowanie perspektywy może zachodzić bez troski, a troska może istnieć bez pełnego zrozumienia.
Czy wysoka empatia oparta na osobistym dyskomforcie jest problemem?
Wysoki osobisty dyskomfort oznacza, że cierpienie innych powoduje dyskomfort u siebie, co paradoksalnie może zmniejszyć pomaganie, ponieważ osoba jest zmotywowana do ucieczki od negatywnych emocji, a nie do zaspokojenia potrzeb innych. Reprezentuje reakcję emocjonalną, ale niekoniecznie połączenie empatyczne.
Czy mężczyźni i kobiety różnią się wynikami w IRI?
Badania generalnie pokazują, że kobiety uzyskują wyższe wyniki w trosce empatycznej i fantazjowaniu, podczas gdy mężczyźni i kobiety uzyskują podobne wyniki w przyjmowaniu perspektywy i osobistym dyskomforcie. Różnice te mogą odzwierciedlać zarówno rzeczywiste różnice w socjalizacji, jak i normy płciowe dotyczące ekspresji emocjonalnej.
Czy empatia mierzona przez IRI może się zmienić w wyniku interwencji?
Tak, badania pokazują, że empatię można zwiększyć poprzez trening przyjmowania perspektywy, kontakt międzygrupowy i ekspozycję na zróżnicowane narracje. Niektóre wymiary (zwłaszcza przyjmowanie perspektywy) wykazują większą podatność na zmiany w odpowiedzi na interwencje niż inne.
Pokrewne metody
Źródła
Davis, M. H. (1980). A multidimensional approach to individual differences in empathy. JSAS Catalog of Selected Documents in Psychology, 10, 85.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Davis, M. H. (1983). Measuring individual differences in empathy: Evidence for a multidimensional approach. Journal of Personality and Social Psychology, 44(1), 113–126.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.