InSAR
- Autor metody
- Gabriel, Goldstein, and Zebker
- Rok
- 1989
- Typ
- Radar interferometry for millimeter-precision surface deformation
- Rodzina
- Radar remote sensing and deformation monitoring
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Interferometryczny radar z syntetyczną aperturą (InSAR) to technika teledetekcji radarowej, która mierzy milimetrowej skali deformacje powierzchni gruntu poprzez analizę różnicy fazowej między obrazami radarowymi uzyskanymi z nieco odmiennych pozycji orbitalnych.
Zapoczątkowana przez Gabriela, Goldsteina i Zebkera w 1989 roku, technika InSAR stała się kluczowa dla charakteryzacji pęknięć sejsmicznych, monitorowania wulkanów, wykrywania osuwisk i kwantyfikacji osiadania.
Intuicja stojąca za metodą
Satelita radarowy transmituje impulsy mikrofalowe i rejestruje sygnał odbity. Faza powracającego sygnału zależy od przebytej odległości i chropowatości powierzchni. Porównując obrazy radarowe uzyskane z podobnych, lecz nie identycznych pozycji orbitalnych (rozdzielonych o kilkaset metrów prostopadle do kierunku patrzenia), pojawiają się wzory interferencyjne (prążki). Każdy prążek reprezentuje zmianę fazy o 2π, odpowiadającą długości fali przemieszczenia powierzchni (~2,8 cm dla radaru pasma C o długości fali 5,6 cm). To niezwykle precyzyjne mierzenie topografii i deformacji wymaga starannego usunięcia błędów atmosferycznych i orbitalnych, ale umożliwia zadziwiającą rozdzielczość pęknięć sejsmicznych i osiadania gruntu.
Historia
Zapoczątkowany przez Gabriela i in. (1989) przy użyciu danych ERS-1, InSAR pozostał głównie akademicki do trzęsienia ziemi w Kobe w 1995 roku, gdzie dramatyczne interferogramy ujawniły pęknięcie sejsmiczne z niespotykaną szczegółowością. Technika zyskała na znaczeniu w latach 90. i 2000., z głównymi zastosowaniami do pęknięć sejsmicznych (1999 Izmit, 2004 Sumatra), deformacji wulkanicznych i zdarzeń powolnego poślizgu. Wprowadzenie na orbitę Sentinel-1 w 2014 roku (darmowe dane, globalny zasięg, powtórzenia co 12 dni) zdemokratyzowało InSAR, umożliwiając operacyjne usługi monitorowania trzęsień ziemi i wulkanów. Ostatnie postępy obejmują analizę szeregów czasowych SBAS (small baseline subset) i uczenie maszynowe do rozwijania fazy.
Kiedy stosować
Użyj InSAR do pomiaru wzorców pęknięć kosejsmicznych (trzęsień ziemi), relaksacji postsejsmicznej, deformacji wulkanicznych, zdarzeń powolnego poślizgu i osiadania gruntu spowodowanego górnictwem lub wyczerpywaniem warstw wodonośnych. InSAR najlepiej sprawdza się na spójnym terenie (skały, roślinność); obszary zurbanizowane również wykazują dobrą spójność. Unikaj InSAR nad wodą (niska spójność) lub w wysokich górach (dekorrelacja z powodu różnic geometrycznych). Połącz z danymi GPS i sejsmicznymi dla wieloparametrowych ograniczeń.
Ograniczenia i uwagi
- Utrata koherencji: szybkie zmiany powierzchni (wzrost roślinności, zmiany poziomu wody, silne deszcze) niszczą koherencję fazową, czyniąc obrazy bezużytecznymi
- Czułość atmosferyczna: wariacje pary wodnej w troposferze wprowadzają szum fazowy; trudne do usunięcia bez zewnętrznych danych atmosferycznych
- Ambiguitet rozwijania fazy: duże deformacje (> jedna długość fali, ~2,8 cm) powodują zawijanie fazy; rozróżnienie 2πN + faza wymaga innych ograniczeń
- Nakładanie i cień: stromy teren powoduje ambiguitety rozpraszania wstecznego radaru (nakładanie) lub zanik sygnału (cień), ograniczając użyteczny obszar
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Milimetrowa dokładność: rozróżnia deformacje od centymetrów do milimetrów na dużych obszarach
- Niezależność od chmur: radar przenika przez chmury, umożliwiając obserwację w regionach deszczowych lub zachmurzonych
- Szeroki zasięg: obrazy satelitarne pokrywają setki kilometrów w jednym przelocie
- Szybkie powtórzenia: nowoczesne satelity (Sentinel-1) mają cykle powtórzeń co 6–12 dni, umożliwiając cotygodniowe monitorowanie deformacji
Zastosowania
- Charakteryzacja pęknięć sejsmicznych: mapowanie rozkładu poślizgu kosejsmicznego na płaszczyznach uskoków, testowanie modeli mechanicznych i ograniczanie magnitud trzęsień ziemi
- Monitorowanie deformacji wulkanicznych: wykrywanie intruzji magmy pod wulkanami i prognozowanie prawdopodobieństwa erupcji poprzez tempo podnoszenia się gruntu
- Osuwiska i stabilność zboczy: identyfikacja powolnego ruchu osuwisk i deformacji poprzedzających katastrofalne zniszczenia, umożliwiająca wczesne ostrzeganie
- Monitorowanie osiadania: śledzenie osiadania miejskiego spowodowanego wyczerpywaniem wód gruntowych lub warstw wodonośnych, górnictwem i produkcją węglowodorów dla planowania infrastruktury i zasobów wodnych
Jak to działa
Jak to działa
Dwa obrazy SAR tego samego obszaru są pozyskiwane z nieco różnych pozycji satelitarnych (obraz główny i obraz podrzędny). Dane pochodzą z satelitów radarowych (ERS, Envisat, Sentinel-1, ALOS-2) z interwałami powtórzeń od dni do tygodni.
Obraz podrzędny jest korejestrowany z obrazem głównym z precyzją subpikselową. Błędy orbitalne są szacowane i korygowane przy użyciu precyzyjnych danych trajektorii satelity.
Złożony interferogram jest obliczany poprzez pomnożenie obrazu głównego przez sprzężenie zespolone obrazu podrzędnego. Interferogram ten zawiera wariacje fazy spowodowane topografią, deformacją, atmosferą i szumem.
Topografia jest usuwana przy użyciu cyfrowego modelu wysokości (DEM). Efekty atmosferyczne (para wodna, jonosfera) są szacowane i odejmowane. Rozwijanie fazy przekształca zawiniętą fazę (od -π do +π) w ciągłą deformację.
Ostateczna mapa deformacji ujawnia ruch gruntu: faza dodatnia wskazuje ruch w kierunku satelity; ujemna wskazuje ruch od satelity. Deformacja jest mapowana z rozdzielczością 5–100 m z milimetrową dokładnością dla dobrze spójnych celów.
Częste pułapki
- Błędna interpretacja fazy atmosferycznej jako deformacji gruntu; niezbędne jest staranne nakładanie wielu obrazów i zewnętrzne dane atmosferyczne
- Nieprawidłowe rozwijanie fazy prowadzące do systematycznych błędów będących całkowitymi wielokrotnościami 2π; walidacja za pomocą GPS jest krytyczna
- Założenie zerowej deformacji przed pierwszym obrazem SAR; trzęsienia ziemi lub inne zdarzenia mogły wystąpić przed pozyskaniem danych
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego wzorce pęknięć sejsmicznych widoczne w InSAR czasami nie zgadzają się z rozwiązaniami momentu sejsmicznego?
Rozwiązania momentu sejsmicznego są uśrednionymi reprezentacjami zakładającymi prostą geometrię uskoku; InSAR ujawnia rzeczywisty, szczegółowy, przestrzennie zmienny rozkład poślizgu. Asperity (silne plamy) i bariery na uskoku powodują heterogeniczność poślizgu, której tensory momentu nie są w stanie rozróżnić. Wspólna analiza łącząca oba zbiory danych jest bardziej kompletna.
Czym jest koherencja fazowa i dlaczego jest ważna?
Koherencja to korelacja między głównym a podrzędnym obrazem radarowym, w zakresie od 0 (brak korelacji) do 1 (idealna korelacja). Wysoka koherencja (>0,5) jest potrzebna do wydobycia wiarygodnych informacji o fazie. Koherencja ulega degradacji z powodu dekorrelacji: czasowej (zmiany powierzchni między akwizycjami), geometrycznej (zbyt duża baza prostopadła) lub termicznej (szum instrumentu). Regiony o niskiej koherencji pojawiają się jako szum na mapach deformacji.
Czy InSAR może wykrywać zdarzenia powolnego poślizgu (ciche trzęsienia ziemi)?
Tak, w sprzyjających przypadkach. Zdarzenia powolnego poślizgu uwalniają moment stopniowo przez dni do tygodni, powodując ciągłą deformację gruntu. Dobrze umiejscowiony InSAR może wykryć skumulowany poślizg rzędu centymetrów. Ostatnie badania Kaskadii, Hikurangi i innych stref subdukcji wykazały powolny poślizg przy użyciu nakładania wielu akwizycji InSAR.
Jaka jest różnica między przelotami satelitarnymi wznoszącymi się a zstępującymi?
Przeloty wznoszące się obrazują z wschodu na zachód (satelita porusza się na północ); przeloty zstępujące obrazują z zachodu na wschód (satelita porusza się na południe). Ta różnica w kierunku patrzenia oznacza, że deformacja wschód-zachód i pionowa są rozdzielalne poprzez połączenie danych InSAR z przelotów wznoszących się i zstępujących: ruch E-W jest wrażliwy na różnice geometryczne; ruch pionowy jest bardziej jednolity między przelotami.
Pokrewne metody
Źródła
Gabriel, A. K., Goldstein, R. M., & Zebker, H. A. (1989). Mapping small elevation changes over large areas: Differential radar interferometry. Journal of Geophysical Research, 94(B7), 9183-9191.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Massonnet, D., & Feigl, K. L. (1998). Radar interferometry and its application to changes in the Earth's surface. Reviews of Geophysics, 36(4), 441-500.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.