Monitorowanie szkodliwych zakwitów glonów
- Autor metody
- Oceanographic Community
- Rok
- 1995
- Typ
- integrated-system
- Rodzina
- Ecological Monitoring
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Monitorowanie szkodliwych zakwitów glonów (HAB) to zintegrowane podejście łączące satelitarne teledetekcję, obserwacje in situ i modelowanie predykcyjne w celu wykrywania, śledzenia i prognozowania toksycznych zakwitów glonów w systemach morskich i słodkowodnych.
Monitorowanie HAB stało się niezbędne dla ochrony zdrowia publicznego, ponieważ niektóre gatunki glonów produkują silne toksyny, które gromadzą się w skorupiakach i stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia konsumentów i życia morskiego.
Intuicja stojąca za metodą
Szkodliwe zakwity glonów to gwałtowny wzrost populacji toksycznych lub w inny sposób szkodliwych gatunków fitoplanktonu, często wywoływany przez wzbogacenie w składniki odżywcze (zwłaszcza azot i fosfor) w połączeniu z korzystnymi warunkami świetlnymi i temperaturowymi. Monitorowanie HAB opiera się na wykrywaniu charakterystycznych sygnatur spektralnych (wysokie stężenia chlorofilu a lub unikalne pigmenty fitoplanktonu) z platform satelitarnych, w połączeniu z walidacją naziemną z próbek in situ. Wczesne wykrywanie umożliwia terminowe ostrzeżenia dla zdrowia publicznego, zamykanie połowów skorupiaków i wdrażanie środków łagodzących.
Historia
Monitorowanie szkodliwych zakwitów glonów (HAB) pojawiło się w latach 90. XX wieku w odpowiedzi na rosnącą częstotliwość i ekspansję geograficzną toksycznych zakwitów, związaną z eutrofizacją przybrzeżną i zmianami klimatu. Wczesne wysiłki opierały się na próbkowaniu in situ i identyfikacji manualnej. Pojawienie się satelitarnych czujników koloru oceanu (SeaWiFS, MODIS) pod koniec lat 90. umożliwiło monitorowanie na dużą skalę. Regionalne centra prognozowania HAB zostały utworzone na całym świecie, takie jak finansowany przez NOAA program Regional Harmful Algal Bloom w Stanach Zjednoczonych. Nowoczesne prognozowanie HAB integruje uczenie maszynowe, modele oceaniczne zespołowe i asymilację danych w czasie rzeczywistym.
Kiedy stosować
Monitorowanie HAB jest niezbędne na obszarach przybrzeżnych z aktywną akwakulturą skorupiaków, rybołówstwem komercyjnym lub znaczącym wykorzystaniem rekreacyjnym. Należy go stosować, gdy poprzednie HAB miały miejsce, gdy obciążenie składnikami odżywczymi jest wysokie lub gdy zmiany klimatu zmieniły warunki oceanograficzne sprzyjające gatunkom HAB. System jest szczególnie cenny w regionach, gdzie znane są gatunki toksyczne (np. Karenia brevis, Alexandrium catenella). Ciągłe monitorowanie w miesiącach wiosennych i letnich (szczyt sezonu zakwitów w większości regionów) jest standardową praktyką.
Ograniczenia i uwagi
- Zachmurzenie i zmętnienie mogą utrudniać wykrywanie satelitarne; błąd próbkowania in situ w kierunku obszarów dostępnych prowadzi do niepełnego pokrycia przestrzennego
- Nie wszystkie szkodliwe gatunki wytwarzają wykrywalne sygnatury spektralne; niektóre toksyczne zakwity są wizualnie niepozorne dla teledetekcji
- Identyfikacja gatunków z próbek polowych jest pracochłonna i czasochłonna; metody genetyczne są szybsze, ale nie są powszechnie dostępne
- Stężenia toksyn różnią się w obrębie zakwitów i w krótkich okresach; częstotliwość monitorowania może spowodować pominięcie szczytowych zdarzeń toksycznych
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Platformy satelitarne umożliwiają wczesne wykrywanie i śledzenie zakwitów w czasie rzeczywistym na dużych obszarach przestrzennych, na kilka dni przed możliwością pobrania próbek in situ
- Integruje wiele strumieni danych (satelitarne, oceanograficzne, toksyny, skład gatunkowy) dla solidnej oceny
- Modele predykcyjne pozwalają na proaktywne reagowanie zdrowia publicznego poprzez wydawanie wczesnych ostrzeżeń i zalecanie prewencyjnych zamknięć
- Standaryzowane protokoły w różnych regionach umożliwiają porównanie charakterystyki i czynników wywołujących zakwity
Zastosowania
- Ochrona zdrowia publicznego poprzez wydawanie zakazów połowu skorupiaków podczas toksycznych zakwitów Karenia brevis w Zatoce Meksykańskiej
- Prognozowanie zakwitów Alexandrium catenella na wybrzeżu Pacyfiku w USA w celu ochrony połowów krabów Dungeness i ostryg
- Monitorowanie słodkowodnych zakwitów cyjanobakterii w jeziorach i zbiornikach w celu ochrony zasobów wody pitnej i terenów rekreacyjnych
- Ocena zmian w dystrybucji gatunków szkodliwych napędzanych przez klimat, takich jak ekspansja patogenów Vibrio w odpowiedzi na ocieplenie wód
Jak to działa
Jak to działa
Czujniki satelitarne (np. MODIS, Sentinel-3) pozyskują obrazy spektralne oceanu o wysokiej rozdzielczości; próbki wody in situ są pobierane ze stacji stacjonarnych i statków badawczych w celu weryfikacji obecności zakwitu i identyfikacji składu gatunkowego.
Obrazy satelitarne są korygowane pod kątem rozpraszania atmosferycznego, zachmurzenia i odbicia słonecznego; stężenia chlorofilu a i innych pigmentów są odzyskiwane przy użyciu standardowych algorytmów bio-optycznych; próbki polowe są utrwalane i analizowane pod kątem tożsamości gatunku i zawartości toksyn.
Identyfikowane są anomalie chlorofilu a pochodzące z satelitów; gatunki fitoplanktonu są identyfikowane mikroskopowo lub za pomocą metod genetycznych; stężenia toksyn są mierzone za pomocą chromatografii lub testów immunologicznych; mapowany jest zasięg przestrzenny i gęstość zakwitów.
Modele predykcyjne integrują historyczne wzorce występowania, dopływ składników odżywczych, transport hydrodynamiczny i prognozy meteorologiczne w celu przewidywania rozwoju, ruchu i zaniku zakwitów; systemy wczesnego ostrzegania wydają zalecenia w oparciu o progi modelowe.
Obecność zakwitu, jego lokalizacja, intensywność i przewidywana trajektoria są zgłaszane kierownikom przybrzeżnym i organom zdrowia publicznego; obszary połowów skorupiaków są oznaczane jako zamknięte, gdy przekroczone zostaną progi toksyn; analiza po zakwicie ocenia czynniki środowiskowe i skuteczność działań łagodzących.
Częste pułapki
- Mylenie wysokich stężeń chlorofilu a z obecnością HAB; niektóre gatunki toksyczne tworzą zakwity o niskim stężeniu chlorofilu a, podczas gdy niektóre zdarzenia o wysokim stężeniu chlorofilu są nietoksyczne.
- Opieranie się wyłącznie na wykrywaniu satelitarnym bez weryfikacji naziemnej; fałszywe pozytywy z resuspensji osadów lub glonów nietoksycznych mogą wywołać niepotrzebne zamknięcia
- Wykorzystywanie historycznych wzorców występowania bez uwzględnienia zmian zasięgu napędzanych przez klimat i zmian fenologicznych w czasie i lokalizacji zakwitów
Najczęściej zadawane pytania
Jak identyfikuje się toksyczne glony w terenie?
Identyfikacja gatunków wymaga mikroskopowego badania utrwalonych próbek wody, liczenia komórek i badania charakterystycznych cech morfologicznych. Identyfikacja w czasie rzeczywistym jest obecnie uzupełniana przez szybkie metody genetyczne (qPCR, metageonomika), które identyfikują gatunki produkujące toksyny w ciągu kilku godzin. Chromatografia cieczowa wysokosprawna (HPLC) i spektrometria mas mierzą stężenia specyficznych toksyn.
Jaki próg chlorofilu a wywołuje zakaz połowu skorupiaków?
Progi różnią się w zależności od regionu i gatunku. U.S. FDA zaleca natychmiastowe działania, jeśli poziomy toksyn przekroczą 80 µg/100 g tkanki (lub 20 µg/L wody dla niektórych toksyn). Anomalie chlorofilu a pochodzące z satelitów (np. >5 mg/m³ powyżej tła) są wykorzystywane jako wczesne wskaźniki ostrzegawcze, ale do ostatecznych decyzji o zamknięciu wymagane jest testowanie toksyn in situ.
Czy modele prognozowania HAB mogą przewidzieć, kiedy zakwity się zakończą?
Modele predykcyjne mogą oszacować zanik zakwitów na podstawie wyczerpania składników odżywczych, ograniczenia światła i spłukiwania hydrodynamicznego. Jednak czas trwania zakwitów jest bardzo zmienny i wrażliwy na niewielkie zmiany warunków środowiskowych, co sprawia, że długoterminowe prognozy są z natury niepewne. Podejścia oparte na modelach zespołowych poprawiają trafność, uwzględniając błąd prognozy.
Pokrewne metody
Źródła
Davidson, K., Miller, P., Wilding, T. A., & Shutler, J. (2016). Harmful algal bloom risk assessment in the context of climate change. Harmful Algae, 53, 34-41.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Glibert, P. M., Allen, J. I., Bouwman, A. F., et al. (2010). Modeling of harmful algal blooms. Journal of Marine Systems, 83(3-4), 261-271.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.