Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Prędkość geostroficzna

Autor metody
Harald Sverdrup
Rok
1942
Typ
theoretical-method
Rodzina
Dynamical Oceanography

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Prędkość geostroficzna to prąd napędzany równowagą między siłą gradientu ciśnienia a siłą Coriolisa, wywodzący się z równania wiatru termicznego.

W większości oceanu, z dala od równika i przybrzeżnych granic, równowaga geostroficzna jest doskonałym przybliżeniem rzeczywistego przepływu. Opracowana przez Haralda Sverdrupa i współpracowników w latach 40. XX wieku, kalkulacja prędkości geostroficznej na podstawie danych hydrograficznych umożliwia szacowanie prądów oceanicznych bez bezpośrednich pomiarów prądu.

Intuicja stojąca za metodą

Większość wielkoskalowych prądów oceanicznych wynika z gromadzenia się wody po jednej stronie basenu (tworząc gradient wysokości powierzchni morza lub poziomy gradient gęstości). Ten gradient ciśnienia stara się odepchnąć wodę od miejsca akumulacji. Jednak obrót Ziemi (efekt Coriolisa) odchyla tę wodę, skręcając ją w prawo na półkuli północnej i w lewo na półkuli południowej. Gdy siły gradientu ciśnienia i Coriolisa się równoważą, woda płynie wzdłuż konturów gradientu ciśnienia, a nie przez nie. Ten zrównoważony stan to równowaga geostroficzna. Mierząc pole ciśnienia (lub równoważnie gęstości) z profili CTD, oceanografowie mogą wnioskować o polu przepływu bez rozmieszczania mierników prądu, zapewniając wysoką rozdzielczość przestrzenną cyrkulacji oceanicznej.

Historia

Równanie wiatru termicznego zostało wyprowadzone przez Haralda Sverdrupa w latach 40. XX wieku jako fundamentalna zależność w dynamice oceanów. Połączyło ono koncepcje równowagi geostroficznej (odkrytej wcześniej przez Buys-Ballota i rozwiniętej przez Bjerknesa) ze statyką. Pojawienie się precyzyjnych instrumentów CTD w latach 70. XX wieku umożliwiło rutynowe stosowanie równania wiatru termicznego do szacowania prądów oceanicznych. Współczesna oceanografia nadal opiera się na obliczeniach geostroficznych, w połączeniu z altymetrią satelitarną (która dostarcza informacje o wysokości powierzchni morza, a tym samym o gradiencie ciśnienia) do mapowania globalnych prądów.

Kiedy stosować

Kalkulacja prędkości geostroficznej jest odpowiednia do obliczania wielkoskalowych prądów oceanicznych z pól gęstości. Należy jej używać, gdy dostępne są gęste obserwacje hydrograficzne i potrzebna jest znajomość pełnego pola prądu (nie tylko ścinania prądu). Jest szczególnie cenna do analiz historycznych z wykorzystaniem archiwalnych danych CTD. Metoda jest najmniej dokładna w pobliżu równika (gdzie siła Coriolisa zanika) i w przybrzeżnych warstwach granicznych (gdzie dominują procesy niegeostroficzne).

Ograniczenia i uwagi

  • Wymaga założenia równowagi geostroficznej, która zawodzi w pobliżu równika, na wodach płytkich i w energetycznych warstwach granicznych
  • Potrzebuje prędkości na poziomie odniesienia do obliczenia prądów absolutnych; bez tego ograniczenia określa się tylko prędkość względną (ścinanie)
  • Rozdzielczość przestrzenna ograniczona gęstością stacji; rzadkie obserwacje prowadzą do przybliżonych szacunków prędkości
  • Zmienność czasowa prądów nie może być rozdzielona bez danych szeregów czasowych; zapewnia migawkę w czasie badań hydrograficznych

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Umożliwia szacowanie prądów oceanicznych na podstawie łatwo mierzalnych właściwości hydrograficznych bez specjalistycznych mierników prądu
  • Zapewnia przestrzenne, ciągłe pola prądów o wysokiej rozdzielczości z danych z transekcji CTD
  • Teoretycznie przejrzysta: wyniki są bezpośrednio interpretowalne w kategoriach gradientów ciśnienia i równowagi Coriolisa
  • Możliwość zastosowania do historycznych danych hydrograficznych, umożliwiając ponowną analizę przeszłych warunków oceanicznych

Zastosowania

  • Mapowanie wielkoskalowych wzorców cyrkulacji oceanicznej przy użyciu danych z transekcji CTD z badań statków, ujawniające strukturę Prądu Zatokowego i właściwości wirów
  • Obliczanie transportu ciepła i soli przez sekcje oceaniczne w celu kwantyfikacji sposobu, w jaki cyrkulacja oceaniczna redystrybuuje ciepło w kierunku biegunów
  • Walidacja modeli cyrkulacji oceanicznej poprzez porównanie modelowanych prądów geostroficznych z obserwacjami z badań hydrograficznych
  • Szacowanie transportu Prądu Agulhas u wybrzeży RPA poprzez połączenie altymetrii satelitarnej z danymi hydrograficznymi in situ

Jak to działa

Jak to działa

1

Profile hydrograficzne temperatury i zasolenia są zbierane w siatce przestrzennej za pomocą instrumentów CTD lub z baz danych klimatologicznych.

2

Gęstość jest obliczana z temperatury i zasolenia za pomocą równania stanu UNESCO; wysokość dynamiczna (zintegrowane pole ciśnienia) jest obliczana względem poziomu ciśnienia odniesienia.

3

Poziome gradienty ciśnienia są obliczane przez różnice skończone między sąsiednimi profilami; prędkość geostroficzna jest obliczana z równania wiatru termicznego, które wiąże ścinanie prędkości poziomej z gradientami gęstości poziomej.

4

Równanie wiatru termicznego integruje pionowe ścinanie w celu obliczenia prędkości absolutnej (jeśli podano początkowe ograniczenie prędkości na poziomie odniesienia) lub prędkości względnej (jeśli obliczono tylko ścinanie).

5

Pola prędkości są wizualizowane jako mapy prądów oceanicznych; obliczany jest transport (strumień objętości) przez transekty; obliczana jest wirowość i wirowość względna w celu identyfikacji wirów i cech cyrkulacji.

Częste pułapki

  • Mylenie prędkości geostroficznej z całkowitą prędkością; nie są wychwytywane składowe niegeostroficzne (prądy Ekmana, oscylacje inercyjne, fale grawitacyjne)
  • Używanie prędkości geostroficznych na płytkich wodach lub w regionach przybrzeżnych, gdzie przybliżenie geostroficzne zawodzi; błędy mogą przekraczać 100%
  • Pomijanie prędkości na poziomie odniesienia; wybór poziomu odniesienia znacząco wpływa na szacunki prędkości absolutnej i powinien być oparty na niezależnych pomiarach prądu lub ograniczeniach modelowych

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego prędkość geostroficzna nie działa w pobliżu równika?

Parametr Coriolisa f = 2Ω sin(szerokość geograficzna) zanika na równiku. Bez siły Coriolisa gradienty ciśnienia nie są równoważone przez odchylenie; woda przyspiesza w kierunku niskiego ciśnienia. Prądy równikowe wymagają zmodyfikowanej dynamiki (przybliżenie równikowej płaszczyzny beta), które uwzględniają gradient południkowy f.

Jak określa się prędkość na poziomie odniesienia?

Typowe podejścia obejmują wykorzystanie pomiarów prądu dennego z instrumentów zakotwiczonych, przypisanie zerowej prędkości na dużej głębokości (gdzie prądy są słabe) lub zastosowanie modelowania odwrotnego w celu znalezienia prędkości odniesienia, które najlepiej pasują do innych ograniczeń (transportu ciepła lub masy). Altimetria satelitarna dostarcza obecnie prędkości geostroficznej na powierzchni, która służy jako ograniczenie.

Czy prędkość geostroficzna może być obliczona z altymetrii satelitarnej?

Tak. Wysokość powierzchni morza mierzona przez altimetry satelitarne reprezentuje pole ciśnienia oceanu. Poziome gradienty wysokości powierzchni morza są bezpośrednio proporcjonalne do prędkości geostroficznej. Prądy geostroficzne satelitarne zapewniają niespotykaną dotąd rozdzielczość przestrzenną i czasową, chociaż wychwytują tylko prądy powierzchniowe.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Sverdrup, H. U., Johnson, M. W., & Fleming, R. H. (1942). The Oceans: Their Physics, Chemistry, and General Biology. Prentice-Hall.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  2. Vallis, G. K. (2006). Atmospheric and Oceanic Fluid Dynamics: Fundamentals and Large-scale Circulation. Cambridge University Press.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.