Ogólny Model Cyrkulacyjny
- Autor metody
- Syukuro Manabe and Richard Wetherald
- Rok
- 1975
- Typ
- Deterministic coupled atmosphere-ocean simulation
- Rodzina
- Climate simulation and modeling
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Ogólny Model Cyrkulacyjny (GCM), zwany także globalnym modelem klimatu, jest trójwymiarową numeryczną reprezentacją ziemskiej atmosfery, oceanów, lodu i powierzchni lądowej, która symuluje procesy fizyczne rządzące pogodą i klimatem.
Zapoczątkowane przez Manabe i Wetheralda w 1975 roku, GCM-y są podstawowymi narzędziami do zrozumienia przeszłego klimatu, prognozowania przyszłych zmian klimatu i badania wrażliwości klimatu na gazy cieplarniane i inne czynniki wymuszające.
Intuicja stojąca za metodą
GCM-y dzielą Ziemię na trójwymiarową siatkę i rozwiązują fundamentalne równania fizyczne – zachowania masy, pędu, energii i wilgoci – w każdym punkcie siatki. Model oblicza cyrkulację atmosferyczną, opady, prądy oceaniczne, dynamikę lodu morskiego i interakcje powierzchni lądowej. Integrując te równania w czasie (wykonując małe kroki czasowe, często 15–20 minut), model generuje ewoluujące pola temperatury, ciśnienia, wiatru, wilgotności i opadów. GCM-y mogą być wymuszane różnymi stężeniami gazów cieplarnianych, zmiennością słoneczną lub aerozolami wulkanicznymi w celu badania scenariuszy zmian klimatu.
Historia
Symulacja Manabe i Wetheralda z 1975 roku była przełomowa, pokazując, że podwojenie CO2 spowoduje ocieplenie klimatu o ~2°C. Lata 80. i 90. XX wieku przyniosły szybki rozwój sprzężonych modeli atmosfera-ocean wraz ze wzrostem mocy obliczeniowej. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu (IPCC) przyjął zespoły GCM-ów począwszy od Trzeciego Raportu Oceniającego (2001). Nowoczesne GCM-y obejmują konfiguracje o wysokiej rozdzielczości (~25 km) (zwane modelami o 'zmiennej rozdzielczości' lub 'rozciągniętej siatce') oraz modele systemu ziemskiego, które dodają interaktywne cykle węglowe, chemię i biologię.
Kiedy stosować
Wykorzystanie GCM-ów do prognozowania długoterminowych zmian klimatu (w skali dekad do stuleci), zrozumienia reakcji na scenariusze emisji i oceny regionalnych skutków klimatycznych. Łączenie prognoz GCM z metodami downscalingu (statystycznymi lub dynamicznymi) dla zastosowań lokalnych. GCM-y są niezbędne do ocen klimatycznych istotnych z punktu widzenia polityki. Do krótkoterminowych prognoz pogody (1–2 tygodnie) należy używać modeli numerycznego prognozowania pogody, a nie GCM-ów.
Ograniczenia i uwagi
- Wysoki koszt obliczeniowy ogranicza rozdzielczość przestrzenną (zwykle 50–250 km); szczegóły regionalne wymagają downscalingu
- Niepewność w reprezentacji chmur, konwekcji i pokrywy lodowej wprowadza systematyczne błędy w prognozach klimatu
- Równowagowa czułość klimatu (ocieplenie na podwojenie CO2) znacznie różni się między GCM-ami, prowadząc do niepewności co do wielkości przyszłych zmian
- Długi czas rozruchu (dekady do tysiącleci) wymagany do osiągnięcia równowagi, co czyni symulacje sprzężone kosztownymi obliczeniowo
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Fizycznie uzasadniona reprezentacja interakcji atmosfera-ocean-ląd, z poszanowaniem fundamentalnych praw zachowania
- Umożliwia badanie zmian klimatu w ramach różnych scenariuszy społeczno-ekonomicznych i emisyjnych
- Dostarcza przestrzenne, ciągłe pola wielu zmiennych (temperatura, opady, wiatr), użyteczne do oceny skutków regionalnych
- Możliwość tworzenia zespołów pozwala na kwantyfikację niepewności i identyfikację stabilnych sygnałów
Zastosowania
- Ocena zmian klimatu: prognozowanie globalnych i regionalnych zmian temperatury i opadów w ramach różnych scenariuszy emisji dla IPCC
- Wpływ na zasoby wodne: modelowanie zmian przepływu, pokrywy śnieżnej i zasilania wód podziemnych w regionach wrażliwych
- Planowanie rolnictwa i bezpieczeństwa żywnościowego: ocena zmian plonów i produktywności upraw w prognozowanych warunkach klimatycznych
- Atrybucja ekstremalnych zjawisk pogodowych: wykorzystanie dużych zespołów symulacji GCM do kwantyfikacji tego, jak antropogeniczne zmiany klimatu wpływają na prawdopodobieństwo fal upałów, powodzi lub susz
Jak to działa
Jak to działa
Dane obserwacyjne (temperatura, opady, temperatura oceanu, zasięg lodu, stężenie gazów cieplarnianych) są zbierane w celu inicjalizacji i walidacji modelu. Dane paleoklimatyczne ograniczają symulacje starożytnych okresów.
Przygotowywane są warunki początkowe (aktualne stany atmosfery, oceanu i powierzchni lądowej). Parametry modelu i reprezentacje procesów fizycznych (chmury, konwekcja, promieniowanie) są dostrajane na podstawie obserwacji.
Model jest integrowany w czasie, obliczając ewolucję wszystkich zmiennych prognostycznych. Podczas integracji monitorowane są wskaźniki diagnostyczne (np. globalna średnia temperatura, wzorce opadów, tryby cyrkulacji).
Setki do tysięcy kroków czasowych symulują zmienność i zmiany klimatu. Często uruchamia się wiele członów zespołu (nieznacznie różniących się warunkami początkowymi), aby ocenić niepewność i solidność prognoz.
Symulowane zmienne klimatyczne są porównywane z obserwacjami w celu oceny umiejętności modelu. Prognozy są analizowane w celu zidentyfikowania regionów stabilnych zmian i źródeł rozbieżności między modelami.
Częste pułapki
- Nadmierna interpretacja szczegółów regionalnych w wynikach GCM bez downscalingu lub kwantyfikacji niepewności zespołu
- Używanie pojedynczego GCM jako ostatecznej prognozy bez uwzględnienia zakresu prognoz z wielu modeli
- Pomijanie niepewności inicjalizacji modelu i niepewności strukturalnej przy ocenie przyszłych scenariuszy klimatycznych
Najczęściej zadawane pytania
Jak dokładne są prognozy GCM?
GCM-y zręcznie symulują obserwowaną zmienność klimatu w skali sezonowej do dekadowej, ze współczynnikami korelacji 0,8+ dla regionalnych wzorców temperatury. Jednak niepewność wzrasta wraz z długością okresu prognozy i w skali regionalnej. Do roku 2100 rozrzut zespołu (zakres między różnymi GCM-ami) jest często porównywalny z wymuszonym sygnałem, co oznacza, że możemy być pewni kierunku i ogólnej wielkości zmian, ale niepewni co do precyzyjnych wartości.
Jaka jest różnica między GCM a modelami systemu ziemskiego?
GCM-y symulują fizyczny klimat (atmosferę, ocean, lód, ląd) wymuszany przez określone czynniki zewnętrzne (gazy cieplarniane, aerozole). Modele systemu ziemskiego dodają interaktywne moduły dla cyklu węglowego, chemii atmosfery i dynamiki ekosystemów. ESM-y są bardziej złożone, ale zapewniają sprzężone sprzężenia zwrotne; GCM-y są prostsze i tańsze obliczeniowo dla prognoz zespołowych.
Dlaczego różne GCM-y dają różne prognozy klimatu?
GCM-y różnią się rozdzielczością przestrzenną, parametryzacją procesów podsiatkowych (chmury, konwekcja), schematami powierzchni lądowej, mieszaniem oceanicznym i wyborem parametrów. Różnice te prowadzą do różnych sprzężeń zwrotnych klimatu, zwłaszcza sprzężenia zwrotnego chmur, które różni się między modelami. Używanie wielu GCM-ów (podejście zespołowe wielomodelowe) jest niezbędne do scharakteryzowania niepewności.
Czy GCM-y mogą przewidywać pogodę z wyprzedzeniem tygodni lub miesięcy?
GCM-y nie są przeznaczone do prognozowania pogody; brakuje im procedur inicjalizacji i asymilacji danych stosowanych w modelach pogodowych. GCM-y mogą czasami zapewniać umiejętność prognozowania sezonowego (np. wymuszenie El Niño może przewidzieć anomalie temperatury/opadów na 3–6 miesięcy naprzód), ale nie jest to ich główny cel. Prognozowanie pogody wykorzystuje wyspecjalizowane modele (np. ECMWF, NOAA GEFS) aktualizowane codziennie obserwacjami.
Pokrewne metody
Źródła
Manabe, S., & Wetherald, R. T. (1975). The effects of doubling the CO2 concentration on the climate of a general circulation model. Journal of the Atmospheric Sciences, 32(1), 3-15.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.IPCC (2021). Climate Change 2021: The Physical Science Basis. Sixth Assessment Report.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.