Transport Ekmana
- Autor metody
- Vagn Walfrid Ekman
- Rok
- 1905
- Typ
- theoretical-method
- Rodzina
- Dynamical Oceanography
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Transport Ekmana to wypadkowa objętościowa strumienia wody napędzanego przez naprężenie wiatru zrównoważone siłą Coriolisa w przyściennej warstwie powierzchniowej.
Wyprowadzony przez Vagna Walfrida Ekmana w 1905 roku z zasady, że naprężenie wiatru przenosi się przez kolumnę wody w spiralnym wzorze, transport Ekmana jest odpowiedzialny za przybrzeżne wynoszenie i ważne transporty oceanograficzne. Teoria ta bezpośrednio wiąże wzorce wiatru powierzchniowego z cyrkulacją oceaniczną.
Intuicja stojąca za metodą
Wiatr wiejący nad powierzchnią oceanu pociąga wodę, wywierając naprężenie, które przyspiesza wodę powierzchniową w kierunku wiatru. Jednak obrót Ziemi (siła Coriolisa) natychmiast zaczyna odchylać tę wodę. Gdy warstwa powierzchniowa przyspiesza i skręca, pociąga za sobą leżącą pod nią warstwę, która również skręca. Proces ten zachodzi pionowo przez przyścienną warstwę powierzchniową, tworząc spiralę kierunku prędkości wraz z głębokością. Kluczowym spostrzeżeniem jest to, że zintegrowany transport wody (sumowany dla wszystkich głębokości) jest prostopadły do kierunku wiatru, w określonym kierunku zależnym od półkuli. Przybrzeżne wynoszenie występuje, gdy transport Ekmana napędzany wiatrem przesuwa wodę powierzchniową z dala od wybrzeża, umożliwiając podniesienie się zimnej wody głębinowej.
Historia
Teoria Vagna Walfrida Ekmana z 1905 roku wyjaśniła pozorną rozbieżność między kierunkiem wiatru a kierunkiem dryfu lodu obserwowanym przez Fridtjofa Nansena. Ekman wykazał, że prądy napędzane wiatrem spiralnie układają się z głębokością, a transport wypadkowy jest prostopadły do wiatru. Ta fundamentalna teoria zjednoczyła cyrkulację napędzaną wiatrem z dynamiką Coriolisa. Dalsze prace Sverdrupa i innych uwzględniały pompowanie Ekmana (prędkość pionowa u podstawy warstwy Ekmana napędzana dywergencją/konwergencją transportu Ekmana) jako mechanizm napędzający cyrkulację oceaniczną na dużą skalę. Współczesna oceanografia łączy teorię Ekmana z danymi wiatrowymi, aby wyjaśnić i przewidzieć przybrzeżne wynoszenie.
Kiedy stosować
Obliczenie transportu Ekmana jest niezbędne do zrozumienia przybrzeżnego wynoszenia i cyrkulacji oceanicznej napędzanej wiatrem. Należy go stosować, gdy wymuszenie wiatrowe jest dominującym czynnikiem napędzającym prądy powierzchniowe i gdy bezpośrednie pomiary prądu są niedostępne. Jest szczególnie cenny do prognozowania przybrzeżnych zjawisk wynoszenia i ich wpływu na właściwości wody i produktywność. Teoria Ekmana jest mniej dokładna w silnie stratyfikowanych wodach lub regionach przybrzeżnych, gdzie dominuje sterowanie topograficzne.
Ograniczenia i uwagi
- Zakłada jednorodną, niestratyfikowaną wodę; zawodzi w silnie stratyfikowanych warunkach, gdzie tworzą się wewnętrzne spirale Ekmana
- Pomija tarcie i efekty przydenne; zakłada nieskończoną głębokość oceanu
- Zapewnia tylko transport napędzany wiatrem; nie obejmuje składników termohalinowych ani napędzanych ciśnieniem
- Skala głębokości warstwy Ekmana zależy od przyjętego współczynnika mieszania, który zmienia się w zależności od stratyfikacji i turbulencji
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Zapewnia prostą, fizycznie przejrzystą zależność między wiatrem a transportem oceanicznym
- Szeroko stosowalny przy użyciu łatwo dostępnych danych wiatrowych z sieci meteorologicznych lub satelitów
- Umożliwia prognozowanie intensywności i lokalizacji wynoszenia na podstawie prognoz wiatru
- Dobrze zweryfikowany w porównaniu z obserwacjami wynoszenia w regionach przybrzeżnych na całym świecie
Zastosowania
- Prognozowanie przybrzeżnego wynoszenia u wybrzeży Kalifornii i Peru, które wspiera produktywne rybołówstwo poprzez wynoszenie na powierzchnię bogatych w składniki odżywcze wód
- Kwantyfikacja produktywności pierwotnej napędzanej przez wynoszenie w prądzie Benguela (Republika Południowej Afryki), jednym z najbardziej produktywnych regionów morskich na świecie
- Wyjaśnianie sezonowych cykli intensywności wynoszenia i temperatury powierzchni morza w regionach monsunowych Oceanu Indyjskiego
- Szacowanie pionowego dopływu składników odżywczych do wód powierzchniowych napędzanego przez pompowanie Ekmana wywołane wiatrem w oligotroficznym otwartym oceanie
Jak to działa
Jak to działa
Prędkość i kierunek wiatru są mierzone ze stacji meteorologicznych, satelitów lub modeli reanalizy; prądy powierzchniowe lub naprężenie wiatru są obserwowane za pomocą mierników prądu lub satelitarnej skatometrii.
Dane wiatru są interpolowane do spójnej siatki i częstotliwości czasowej; naprężenie wiatru jest obliczane na podstawie prędkości wiatru przy użyciu formuł współczynnika oporu; parametr Coriolisa jest obliczany dla każdej szerokości geograficznej.
Transport Ekmana jest obliczany prostopadle do kierunku wiatru; wielkość transportu zależy od wielkości naprężenia wiatru i szerokości geograficznej (słaby w pobliżu równika, silny na biegunach); kierunek podąża za odchyleniem Coriolisa (90 stopni w prawo od wiatru na półkuli północnej).
Rozwiązuje się bilans pędu zintegrowany po głębokości, uwzględniając siłę Coriolisa i mieszanie pionowe; profil prędkości Ekmana jest wyprowadzany z wykładniczego zaniku z głębokością; całkowity transport Ekmana jest zintegrowany pionowo.
Wielkość wynoszenia/opadania jest szacowana na podstawie konwergencji/dywergencji transportu Ekmana; identyfikowane są cykle sezonowe; wzorce przestrzenne ujawniają gorące punkty wynoszenia i ich konsekwencje dla produktywności biologicznej.
Częste pułapki
- Mylące kierunek transportu Ekmana; jest on prostopadły do wiatru, a nie równoległy. Na półkuli północnej transport jest 90 stopni zgodnie z ruchem wskazówek zegara od wiatru.
- Stosowanie teorii Ekmana w pobliżu równika, gdzie parametr Coriolisa jest słaby; wymagane są zmodyfikowane formuły dla regionów równikowych
- Zakładanie, że transport Ekmana zachodzi natychmiastowo; w rzeczywistości czas narastania wynosi około 1-2 okresów inercyjnych
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego transport Ekmana jest prostopadły do wiatru, a nie równoległy?
Wiatr przyspiesza wodę powierzchniową w kierunku wiatru, ale siła Coriolisa natychmiast odchyla ten przepływ. W stanie równowagi gradient ciśnienia wynikający z piętrzenia wody napędzanego wiatrem równoważy siłę Coriolisa, a transport wypadkowy jest prostopadły do wiatru. Jest to konsekwencja równowagi sił w układzie obracającym się.
Czym jest głębokość Ekmana?
Głębokość Ekmana (lub grubość warstwy Ekmana) to skala, w której prądy napędzane wiatrem zanikają z głębokością, zazwyczaj 20-100 m w zależności od prędkości wiatru i stratyfikacji wody. Poniżej tej warstwy wymuszenie wiatrowe zanika wykładniczo. Głębokość Ekmana zależy od przyjętej pionowej lepkości wirowej, która nie jest dobrze określona.
Jak przybrzeżne wynoszenie wynika z transportu Ekmana?
Wiatr wzdłuż wybrzeża napędza transport Ekmana w kierunku od brzegu (na półkuli północnej przy wietrze wiejącym w kierunku bieguna). Ten transport od brzegu usuwa wodę powierzchniową, powodując podnoszenie się wody z głębi, aby ją zastąpić. Szybkość wynoszenia jest określana przez dywergencję transportu Ekmana i prędkość od brzegu.
Pokrewne metody
Źródła
Ekman, V. W. (1905). On the influence of the Earth's rotation on ocean currents. Arkiv for Matematik, Astronomi och Fysik, 2(11), 1-52.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Cushman-Roisin, B., & Beckers, J.-M. (2011). Introduction to Geophysical Fluid Dynamics: Physical and Numerical Aspects. Academic Press.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.