Analiza dryfterowa Lagrangianowa
- Autor metody
- Robert Davis
- Rok
- 1985
- Typ
- instrumental
- Rodzina
- Observational Oceanography
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Analiza dryfterowa Lagrangianowa śledzi ruch cząstek wody przy użyciu dryfterów powierzchniowych (bojek z przyczepionymi kotwicami) do bezpośredniego pomiaru prądów oceanicznych.
Opracowana przez Roberta Davisa w latach 80. XX wieku, metoda ta zapewnia bezpośrednią obserwację trajektorii cząstek wody i umożliwia szacowanie dyfuzyjności wirowej, ścieżek transportu i mieszania. Dane z dryfterów uzupełniają obserwacje Eulerianowskie (punkt stały), dostarczając Lagrangianowskiej perspektywy ruchu płynu.
Intuicja stojąca za metodą
Podczas gdy mierniki prądu mierzą prędkość przepływu w ustalonym miejscu (widok Eulerianowski), dryftery poruszają się wraz z wodą, śledząc trajektorię poszczególnych cząstek (widok Lagrangianowski). Wypuszczając dużą liczbę dryfterów na obszarze oceanu i śledząc ich pozycje, oceanografowie mogą określić, dokąd zmierzają cząstki wody, jak szybko się poruszają i jak się mieszają. Trajektorie dryfterów ujawniają wielkoskalowe wzorce cyrkulacji (wirniki, prądy), mniejsze wiry oraz przybrzeżne ścieżki transportu. Statystyki trajektorii dryfterów (tempo separacji, dyspersja) kwantyfikują mieszanie turbulentne i umożliwiają parametryzację efektów wirowych w modelach.
Historia
Robert Davis opracował Global Drifter Program w latach 80. XX wieku wraz z projektem dryftera Surface Velocity Program (SVP). Dryftery SVP składają się z bojki powierzchniowej z kotwicą na głębokości 15 m, minimalizującą wpływ wiatru. Program rozszerzył się z początkowych rozmieszczeń CODE (Coastal Ocean Dynamics Experiments) do globalnego zasięgu, obecnie utrzymując około 1000 dryfterów. Uzyskany zbiór danych zrewolucjonizował zrozumienie wielkoskalowej cyrkulacji oceanicznej, statystyk wirowych i zmian cyrkulacji napędzanych przez klimat. Dane z dryfterów są obecnie asymilowane do operacyjnych modeli oceanicznych.
Kiedy stosować
Analiza dryfterowa Lagrangianowa jest niezbędna do zrozumienia transportu cząstek wody i mieszania. Należy jej używać, gdy potrzebna jest wiedza o ścieżkach adwekcyjnych, statystykach wirowych lub dyfuzji turbulentnej. Jest szczególnie cenna do badania transportu przybrzeżnego, analizy dyspersji indukowanej przez wiry i walidacji modeli oceanicznych. Wielkoskalowe programy dryfterowe (np. Global Drifter Program) dostarczają danych o cyrkulacji oceanicznej w skali klimatycznej.
Ograniczenia i uwagi
- Dryftery podążają za wodą powierzchniową; dynamika podpowierzchniowa nie może być obserwowana bez sond podpowierzchniowych
- Próbkowanie dryfterów jest obciążone w kierunku pewnych początkowych regionów wypuszczenia; globalne pokrycie jest rzadkie w odległych obszarach
- Rozdzielczość czasowa jest ograniczona przez interwały pozycjonowania satelitarnego; ruchy o wysokiej częstotliwości (oscylacje inercyjne) mogą nie być rozstrzygane
- Utrata dryfterów z powodu osadzenia na brzegu, kolizji lub awarii instrumentu zmniejsza dostępność danych
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Zapewnia bezpośredni pomiar ruchu cząstek wody i ścieżek transportu, uzupełniając Eulerianowskie obserwacje prądów
- Ujawnia drobnoziarniste struktury wirowe i spójne wiry, które nie są łatwo wykrywane przez pomiary w punktach stałych
- Statystyki z dużych zespołów dryfterów umożliwiają solidne oszacowanie dyfuzyjności wirowej i tempa mieszania
- Dane obejmują dekady i pokrywają globalny ocean, dostarczając klimatycznej perspektywy zmian cyrkulacji
Zastosowania
- Śledzenie transportu rozlewów ropy naftowej i przewidywanie wpływu na linię brzegową podczas katastrof środowiskowych, takich jak wyciek z Deepwater Horizon
- Kwantyfikacja statystyk wirowych Morza Sargassowego i badanie transportu larw ryb do miejsc rozrodu w Prądzie Zatokowym
- Szacowanie cyrkulacji wiru subtropikalnego i czasów retencji mas wody poprzez analizę statystyk zespołów dryfterów
- Walidacja globalnych modeli cyrkulacji oceanicznej poprzez porównanie modelowanych trajektorii cząstek z obserwowanymi trajektoriami dryfterów
Jak to działa
Jak to działa
Dryftery powierzchniowe (bojki z kotwicą na głębokości 15 m) są rozmieszczane na oceanie i śledzone za pomocą satelitarnego GPS lub systemu Argos; pozycje dryfterów są rejestrowane w regularnych odstępach czasu (zazwyczaj co 6 godzin).
Dane pozycyjne są poddawane kontroli jakości w celu wykrycia wartości odstających i awarii instrumentów; prędkość jest obliczana na podstawie kolejnych pozycji; luki są interpolowane lub zaznaczane do wykluczenia.
Plottowane są trajektorie dryfterów; obliczane są wektory przemieszczenia; pochodne są statystyki prędkości (średnia, wariancja) i rozkłady prędkości; kwantyfikowane jest tempo separacji dryfterów.
Analizowana jest względna dyspersja par dryfterów w celu oszacowania dyfuzyjności wirowej; obliczana jest autokorelacja prędkości w celu znalezienia czasów korelacji; trajektorie dryfterów są porównywane z wynikami modelu.
Wnioskowane są wzorce cyrkulacji na podstawie zbiorczych trajektorii dryfterów; identyfikowane są ścieżki transportu; szacowane są skale czasowe i przestrzenne wirów; wyniki są porównywane z Eulerianowskimi obserwacjami prądów.
Częste pułapki
- Mylenie prędkości Lagrangianowskich (dryfter) i Eulerianowskich (miernik prądu); mierzą one różne aspekty ruchu i nie powinny być bezpośrednio porównywane bez zrozumienia różnic
- Nadmierna interpretacja indywidualnych trajektorii dryfterów jako reprezentatywnych dla typowych ścieżek cząstek wody; zmienność stochastyczna jest duża, a statystyki zespołowe są bardziej znaczące
- Ignorowanie skończonego rozmiaru dryfterów; nie podążają one dokładnie za cząstkami wody i doświadczają wpływu wiatru (bezpośredniego ruchu napędzanego przez wiatr), co obciąża szacunki prędkości
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego dryftery powierzchniowe są wyposażone w kotwicę, a nie tylko bojki pływające?
Kotwica (zanurzona łopatka na głębokości 15 m) powoduje, że dryfter podąża za prędkością wody podpowierzchniowej, a nie za wodą powierzchniową napędzaną przez wiatr. Bez kotwicy dominują efekty wiatru, a ruch dryftera nie reprezentuje ruchu cząstek wody. Dryftery bezkotwicowe nadal dostarczają użytecznych danych, ale wymagają korekty wiatrowej.
Jak trajektorie dryfterów wpływają na mieszanie oceaniczne i statystyki wirowe?
Tempo separacji między początkowo bliskimi parami dryfterów kwantyfikuje dyspersję indukowaną przez wiry. Szybka separacja wskazuje na silne wiry i szybkie mieszanie; powolna separacja wskazuje na słabą turbulencję. Autokorelacja prędkości dryftera ujawnia czas korelacji wymuszania wirowego.
Czy dane z dryfterów mogą być wykorzystane do przewidywania transportu cząstek w przyszłości?
Statystyki zespołów dryfterów (średnia prędkość, dyfuzyjność wirowa) mogą być wykorzystane do śledzenia cząstek Lagrangianowskich w modelach oceanicznych. Deterministyczne przewidywanie indywidualnych trajektorii dryfterów jest niemożliwe z powodu chaotycznej dynamiki wirowej, ale statystyki zespołowe są bardziej przewidywalne.
Pokrewne metody
Źródła
Davis, R. E. (1985). Drifter observations of coastal surface currents during CODE: The method and descriptive view. Journal of Geophysical Research, 90(C3), 4741-4755.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Lumpkin, R., & Pazos, M. (2007). Measuring surface currents with Surface Velocity Program drifters: the instrument, its data, and its applications. In A. Griffa, A. D. Kirwan, A. J. Mariano, T. M. Ozgokmen, & H. T. Rossby (Eds.), Lagrangian Analysis and Prediction of Coastal and Ocean Dynamics (pp. 39-67). Cambridge University Press.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.