Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Analiza dryfterowa Lagrangianowa

Autor metody
Robert Davis
Rok
1985
Typ
instrumental
Rodzina
Observational Oceanography

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Analiza dryfterowa Lagrangianowa śledzi ruch cząstek wody przy użyciu dryfterów powierzchniowych (bojek z przyczepionymi kotwicami) do bezpośredniego pomiaru prądów oceanicznych.

Opracowana przez Roberta Davisa w latach 80. XX wieku, metoda ta zapewnia bezpośrednią obserwację trajektorii cząstek wody i umożliwia szacowanie dyfuzyjności wirowej, ścieżek transportu i mieszania. Dane z dryfterów uzupełniają obserwacje Eulerianowskie (punkt stały), dostarczając Lagrangianowskiej perspektywy ruchu płynu.

Intuicja stojąca za metodą

Podczas gdy mierniki prądu mierzą prędkość przepływu w ustalonym miejscu (widok Eulerianowski), dryftery poruszają się wraz z wodą, śledząc trajektorię poszczególnych cząstek (widok Lagrangianowski). Wypuszczając dużą liczbę dryfterów na obszarze oceanu i śledząc ich pozycje, oceanografowie mogą określić, dokąd zmierzają cząstki wody, jak szybko się poruszają i jak się mieszają. Trajektorie dryfterów ujawniają wielkoskalowe wzorce cyrkulacji (wirniki, prądy), mniejsze wiry oraz przybrzeżne ścieżki transportu. Statystyki trajektorii dryfterów (tempo separacji, dyspersja) kwantyfikują mieszanie turbulentne i umożliwiają parametryzację efektów wirowych w modelach.

Historia

Robert Davis opracował Global Drifter Program w latach 80. XX wieku wraz z projektem dryftera Surface Velocity Program (SVP). Dryftery SVP składają się z bojki powierzchniowej z kotwicą na głębokości 15 m, minimalizującą wpływ wiatru. Program rozszerzył się z początkowych rozmieszczeń CODE (Coastal Ocean Dynamics Experiments) do globalnego zasięgu, obecnie utrzymując około 1000 dryfterów. Uzyskany zbiór danych zrewolucjonizował zrozumienie wielkoskalowej cyrkulacji oceanicznej, statystyk wirowych i zmian cyrkulacji napędzanych przez klimat. Dane z dryfterów są obecnie asymilowane do operacyjnych modeli oceanicznych.

Kiedy stosować

Analiza dryfterowa Lagrangianowa jest niezbędna do zrozumienia transportu cząstek wody i mieszania. Należy jej używać, gdy potrzebna jest wiedza o ścieżkach adwekcyjnych, statystykach wirowych lub dyfuzji turbulentnej. Jest szczególnie cenna do badania transportu przybrzeżnego, analizy dyspersji indukowanej przez wiry i walidacji modeli oceanicznych. Wielkoskalowe programy dryfterowe (np. Global Drifter Program) dostarczają danych o cyrkulacji oceanicznej w skali klimatycznej.

Ograniczenia i uwagi

  • Dryftery podążają za wodą powierzchniową; dynamika podpowierzchniowa nie może być obserwowana bez sond podpowierzchniowych
  • Próbkowanie dryfterów jest obciążone w kierunku pewnych początkowych regionów wypuszczenia; globalne pokrycie jest rzadkie w odległych obszarach
  • Rozdzielczość czasowa jest ograniczona przez interwały pozycjonowania satelitarnego; ruchy o wysokiej częstotliwości (oscylacje inercyjne) mogą nie być rozstrzygane
  • Utrata dryfterów z powodu osadzenia na brzegu, kolizji lub awarii instrumentu zmniejsza dostępność danych

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Zapewnia bezpośredni pomiar ruchu cząstek wody i ścieżek transportu, uzupełniając Eulerianowskie obserwacje prądów
  • Ujawnia drobnoziarniste struktury wirowe i spójne wiry, które nie są łatwo wykrywane przez pomiary w punktach stałych
  • Statystyki z dużych zespołów dryfterów umożliwiają solidne oszacowanie dyfuzyjności wirowej i tempa mieszania
  • Dane obejmują dekady i pokrywają globalny ocean, dostarczając klimatycznej perspektywy zmian cyrkulacji

Zastosowania

  • Śledzenie transportu rozlewów ropy naftowej i przewidywanie wpływu na linię brzegową podczas katastrof środowiskowych, takich jak wyciek z Deepwater Horizon
  • Kwantyfikacja statystyk wirowych Morza Sargassowego i badanie transportu larw ryb do miejsc rozrodu w Prądzie Zatokowym
  • Szacowanie cyrkulacji wiru subtropikalnego i czasów retencji mas wody poprzez analizę statystyk zespołów dryfterów
  • Walidacja globalnych modeli cyrkulacji oceanicznej poprzez porównanie modelowanych trajektorii cząstek z obserwowanymi trajektoriami dryfterów

Jak to działa

Jak to działa

1

Dryftery powierzchniowe (bojki z kotwicą na głębokości 15 m) są rozmieszczane na oceanie i śledzone za pomocą satelitarnego GPS lub systemu Argos; pozycje dryfterów są rejestrowane w regularnych odstępach czasu (zazwyczaj co 6 godzin).

2

Dane pozycyjne są poddawane kontroli jakości w celu wykrycia wartości odstających i awarii instrumentów; prędkość jest obliczana na podstawie kolejnych pozycji; luki są interpolowane lub zaznaczane do wykluczenia.

3

Plottowane są trajektorie dryfterów; obliczane są wektory przemieszczenia; pochodne są statystyki prędkości (średnia, wariancja) i rozkłady prędkości; kwantyfikowane jest tempo separacji dryfterów.

4

Analizowana jest względna dyspersja par dryfterów w celu oszacowania dyfuzyjności wirowej; obliczana jest autokorelacja prędkości w celu znalezienia czasów korelacji; trajektorie dryfterów są porównywane z wynikami modelu.

5

Wnioskowane są wzorce cyrkulacji na podstawie zbiorczych trajektorii dryfterów; identyfikowane są ścieżki transportu; szacowane są skale czasowe i przestrzenne wirów; wyniki są porównywane z Eulerianowskimi obserwacjami prądów.

Częste pułapki

  • Mylenie prędkości Lagrangianowskich (dryfter) i Eulerianowskich (miernik prądu); mierzą one różne aspekty ruchu i nie powinny być bezpośrednio porównywane bez zrozumienia różnic
  • Nadmierna interpretacja indywidualnych trajektorii dryfterów jako reprezentatywnych dla typowych ścieżek cząstek wody; zmienność stochastyczna jest duża, a statystyki zespołowe są bardziej znaczące
  • Ignorowanie skończonego rozmiaru dryfterów; nie podążają one dokładnie za cząstkami wody i doświadczają wpływu wiatru (bezpośredniego ruchu napędzanego przez wiatr), co obciąża szacunki prędkości

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego dryftery powierzchniowe są wyposażone w kotwicę, a nie tylko bojki pływające?

Kotwica (zanurzona łopatka na głębokości 15 m) powoduje, że dryfter podąża za prędkością wody podpowierzchniowej, a nie za wodą powierzchniową napędzaną przez wiatr. Bez kotwicy dominują efekty wiatru, a ruch dryftera nie reprezentuje ruchu cząstek wody. Dryftery bezkotwicowe nadal dostarczają użytecznych danych, ale wymagają korekty wiatrowej.

Jak trajektorie dryfterów wpływają na mieszanie oceaniczne i statystyki wirowe?

Tempo separacji między początkowo bliskimi parami dryfterów kwantyfikuje dyspersję indukowaną przez wiry. Szybka separacja wskazuje na silne wiry i szybkie mieszanie; powolna separacja wskazuje na słabą turbulencję. Autokorelacja prędkości dryftera ujawnia czas korelacji wymuszania wirowego.

Czy dane z dryfterów mogą być wykorzystane do przewidywania transportu cząstek w przyszłości?

Statystyki zespołów dryfterów (średnia prędkość, dyfuzyjność wirowa) mogą być wykorzystane do śledzenia cząstek Lagrangianowskich w modelach oceanicznych. Deterministyczne przewidywanie indywidualnych trajektorii dryfterów jest niemożliwe z powodu chaotycznej dynamiki wirowej, ale statystyki zespołowe są bardziej przewidywalne.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Davis, R. E. (1985). Drifter observations of coastal surface currents during CODE: The method and descriptive view. Journal of Geophysical Research, 90(C3), 4741-4755.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.
  2. Lumpkin, R., & Pazos, M. (2007). Measuring surface currents with Surface Velocity Program drifters: the instrument, its data, and its applications. In A. Griffa, A. D. Kirwan, A. J. Mariano, T. M. Ozgokmen, & H. T. Rossby (Eds.), Lagrangian Analysis and Prediction of Coastal and Ocean Dynamics (pp. 39-67). Cambridge University Press.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.