Parametry Denavita-Hartenberga
- Autor metody
- Denavit, J. and Hartenberg, R. S.
- Rok
- 1955
- Typ
- Mathematical convention for describing articulated mechanisms
- Rodzina
- Kinematic representation
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Konwencja Denavita-Hartenberga (DH) jest systematyczną metodą matematyczną przypisywania układów współrzędnych do członów robota przegubowego lub mechanizmu, umożliwiającą zwięzłe przedstawienie i obliczenie kinematyki prostej i odwrotnej.
Wprowadzona przez Denavita i Hartenberga w 1955 roku, metoda ta wykorzystuje tylko cztery parametry na przegub do opisu przestrzennego związku między sąsiednimi członami, co znacznie upraszcza analizę kinematyczną i sterowanie złożonymi systemami wieloprzegubowymi.
Intuicja stojąca za metodą
Kluczową ideą jest to, że każdy mechanizm przegubowy można opisać, przypisując jeden układ współrzędnych do każdego członu i powiązując sąsiednie układy za pomocą spójnego zestawu czterech parametrów: długości członu, kąta skręcenia, przesunięcia członu i kąta przegubu. Zamiast zajmować się dowolnymi transformacjami 3D, konwencja DH narzuca sztywną strukturę przypisania układów współrzędnych, redukując stopnie swobody i czyniąc system zarządzalnym. Każdy przegub wnosi jeden zmienny parametr (kąt przegubu dla przegubów obrotowych lub wysunięcie dla przegubów przesuwnych), podczas gdy pozostałe trzy parametry są stałymi geometrycznymi.
Historia
Denavit i Hartenberg wprowadzili swoją konwencję w 1955 roku w celu systematyzacji analizy mechanizmów przegubowych. Metoda została przyjęta w latach 70. i 80. XX wieku wraz z pojawieniem się robotyki przemysłowej i stała się de facto standardem w podręcznikach i praktyce robotyki. Rozszerzenia, takie jak zmodyfikowana konwencja DH, adresują ograniczenia w pewnych konfiguracjach, ale oryginalna metoda DH pozostaje najszerzej nauczana i stosowana.
Kiedy stosować
Używać parametrów Denavita-Hartenberga dla każdego systemu robotycznego lub przegubowego z wieloma przegubami: robotów przemysłowych, ramion robotycznych, systemów bramowych lub maszyn kroczących. Jest to niezbędne do symulacji kinematycznej, projektowania systemów sterowania i programowania. Przyjąć, że mechanizm jest sztywny z dobrze zdefiniowanymi przegubami; używać tej konwencji podczas projektowania lub analizy dowolnego układu przegubowego.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga starannego, spójnego przypisania układów współrzędnych; błędy w definicji parametrów prowadzą do nieprawidłowej kinematyki
- Nie koduje bezpośrednio właściwości dynamicznych (masy, bezwładności) potrzebnych do sterowania
- Równoległe lub niestandardowe konfiguracje przegubów mogą być trudne do przedstawienia za pomocą konwencji DH
- W pewnych konfiguracjach mogą wystąpić osobliwości numeryczne i blokada Cardana (gimbal lock)
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Zwięzłe, systematyczne przedstawienie wymagające tylko czterech parametrów na przegub
- Umożliwia efektywne obliczanie kinematyki prostej za pomocą mnożenia macierzy
- Zapewnia ustandaryzowaną notację ułatwiającą komunikację między badaczami i inżynierami
- Upraszcza wyprowadzenie kinematyki odwrotnej dla wielu typowych architektur robotów
- Naturalnie skaluje się do mechanizmów z wieloma stopniami swobody
Zastosowania
- Ramiona robotów przemysłowych: programowanie robotów SCARA, przegubowych i DELTA do zadań produkcyjnych
- Roboty mobilne: opisywanie kinematyki wielonożnych robotów kroczących i platform kołowych
- Robotyka chirurgiczna: precyzyjne modelowanie laparoskopowych instrumentów chirurgicznych i systemów typu da Vinci
- Robotyka humanoidalna: analiza złożonej kinematyki lokomocji dwunożnej i czworonożnej
Jak to działa
Jak to działa
Uzyskać fizyczne wymiary i konfigurację mechanizmu przegubowego: długości członów, osie przegubów, przesunięcia między osiami oraz to, czy każdy przegub jest obrotowy (rotacyjny) czy przesuwny (liniowy).
Ustanowić układ bazowy i układ narzędzia (efektora końcowego); ponumerować przeguby sekwencyjnie od bazy do narzędzia.
Dla każdego przegubu zidentyfikować wspólną prostopadłą między osiami przegubów sąsiednich członów i ustalić zależności orientacyjne.
Przypisać parametry DH dla każdego przegubu: a_i (długość członu), alpha_i (kąt skręcenia), d_i (przesunięcie członu), theta_i (kąt przegubu). Zbudować macierz jednorodnej transformacji dla każdego przegubu i złożyć je, aby uzyskać całkowitą transformację od bazy do narzędzia.
Wykorzystać macierze transformacji do obliczenia kinematyki prostej (pozycja i orientacja narzędzia przy zadanych kątach przegubów) lub rozwiązania kinematyki odwrotnej (zadane kąty przegubów dla docelowej pozy narzędzia).
Częste pułapki
- Niespójne konwencje przypisywania układów współrzędnych (zmodyfikowana DH vs. standardowa DH) prowadzące do niezgodności parametrów
- Mylenie kątów przegubów z parametrami członu, skutkujące nieprawidłowymi modelami kinematycznymi
- Pominięcie uwzględnienia kolejności operacji (obroty przed translacjami) w sekwencji transformacji DH
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między standardową konwencją DH a zmodyfikowaną konwencją DH?
Standardowa konwencja DH przypisuje oś z wzdłuż bieżącej osi przegubu, podczas gdy zmodyfikowana wersja przypisuje ją wzdłuż następnej osi przegubu. Zmodyfikowana DH jest czasami preferowana dla jasności w przedstawianiu pewnych mechanizmów, ale obie są równoważne; należy wybrać jedną i być konsekwentnym.
Jak przypisać parametry DH dla płaskiego ramienia dwuczłonowego?
Dla płaskiego ramienia dwuczłonowego z przegubami obrotowymi: układ 0 u podstawy, układ 1 przy przegubie 2, układ 2 na końcu efektora. Parametry to: a1 (długość członu 1), a2 (długość członu 2), z zerowym przesunięciem i kątami skręcenia. Kąty przegubów theta1 i theta2 są zmiennymi.
Co się dzieje, gdy dwie kolejne osie przegubów są równoległe?
Osie równoległe mają zerowy kąt skręcenia (alpha = 0). Przesunięcie członu d określa wówczas prostopadłą odległość między osiami. Jest to częsta konfiguracja, a konwencja DH obsługuje ją naturalnie.
Czy mogę używać parametrów DH dla robota z zamkniętymi łańcuchami kinematycznymi?
Parametry DH są przeznaczone dla mechanizmów o otwartym łańcuchu (drzewa). Pętle zamknięte wymagają dodatkowych ograniczeń i są zazwyczaj analizowane za pomocą równań więzów lub traktowane jako nadmiarowe otwarte łańcuchy z więzami.
Pokrewne metody
Źródła
Denavit, J., & Hartenberg, R. S. (1955). A kinematic notation for lower-pair mechanisms based on matrices. Journal of Applied Mechanics, 22(2), 215-221.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Craig, J. J. (2005). Introduction to Robotics: Mechanics and Control (3rd ed.). Pearson Education.
ISBN: 0-13-123629-6Skopiowano.Spong, M. W., Hutchinson, S., & Vidyasagar, M. (2006). Robot Modeling and Control. John Wiley & Sons.
ISBN: 0-471-64990-2Skopiowano.