Profilowanie CTD
- Autor metody
- Neil Brown
- Rok
- 1977
- Typ
- instrumental
- Rodzina
- Instrumental Analysis
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Profilowanie przewodności-temperatury-głębokości (CTD) jest podstawową metodą pomiaru pionowych profili właściwości wody morskiej w oceanografii.
Opracowane przez Neila Browna w 1977 roku, przyrządy CTD są wyposażone w czujniki przewodności, temperatury i ciśnienia (głębokości) i są zazwyczaj montowane na ramionach z próbnikami wody. Profilowanie CTD dostarcza niezbędnych danych hydrograficznych, które charakteryzują strukturę mas wodnych, stratyfikację i wzorce cyrkulacji.
Intuicja stojąca za metodą
Przyrząd CTD zanurza się w kolumnie wody na kablu, stale mierząc przewodność elektryczną, temperaturę i ciśnienie (które jest przeliczane na głębokość). Na podstawie przewodności i temperatury oblicza się zasolenie, stosując międzynarodowe równania UNESCO. Uzyskane profile ukazują, jak gęstość wody, stratyfikacja i właściwości chemiczne zmieniają się wraz z głębokością. Łącząc pomiary CTD z dyskretnymi próbkami wody pobranymi na określonych głębokościach, oceanografowie mogą powiązać właściwości fizyczne z cechami chemicznymi i biologicznymi, budując kompleksowy obraz struktury kolumny wodnej i jej zmienności.
Historia
CTD zostało wynalezione przez Neila Browna z Scripps Institution of Oceanography w 1977 roku, fundamentalnie przekształcając oceanograficzną hydrografię poprzez zastąpienie dyskretnych próbników butelkowych i termometrów odwracalnych ciągłym profilowaniem o wysokiej rozdzielczości. Rozwój niezawodnych czujników przewodności i przyjęcie międzynarodowych, standaryzowanych protokołów kalibracji przekształciły szacowanie parametrów wody morskiej. Nowoczesne CTD są często integrowane w duże pakiety wieloczujnikowe zwane rosetami, które umożliwiają jednoczesne zbieranie próbek wody i pomiary fizyczne. Dane CTD stanowią obecnie kręgosłup globalnych baz danych oceanograficznych, takich jak WOCE i Argo.
Kiedy stosować
Profilowanie CTD jest standardową metodą uzyskiwania pionowych profili fizycznych właściwości wody morskiej o wysokiej rozdzielczości. Należy jej używać wszędzie tam, gdzie konieczne jest scharakteryzowanie struktury mas wodnych, stratyfikacji lub zmienności pionowej. Jest ona niezbędna do kalibracji i interpretacji danych z teledetekcji, zrozumienia procesów transportu i zbierania danych referencyjnych do walidacji modeli biogeochemicznych i cyrkulacyjnych. Próbkowanie CTD nadaje się do wszystkich głębokości i warunków oceanicznych, chociaż wydajność może spadać w wodach skrajnie słodkich (estuariach) lub przy silnym biozanieczyszczeniu.
Ograniczenia i uwagi
- Czujniki przewodności mogą być zanieczyszczone przez organizmy biozanieczyszczające, co prowadzi do błędów pomiarowych; może być konieczne częste czyszczenie lub zastosowanie alternatywnych czujników.
- Opóźnienie termiczne w czujniku temperatury powoduje niewielkie artefakty przesunięcia czasowego podczas przechodzenia przez ostre termokliny; konieczne są korekty.
- Stosunkowo drogie oprzyrządowanie; wdrożenie wymaga czasu na statku lub specjalistycznych platform.
- Dostarcza jedynie profili migawkowych; ciągłe monitorowanie w stałych lokalizacjach wymaga autonomicznych cumów zakotwiczonych z długoterminowym zarządzaniem biozanieczyszczeniem.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Dostarcza ciągłych profili pionowych podstawowych właściwości wody o wysokiej rozdzielczości w drobnych skalach czasowych i przestrzennych.
- Stosunkowo proste, wytrzymałe i niedestrukcyjne; można je wielokrotnie wdrażać bez degradacji.
- Jakość danych jest doskonała; czujniki są dobrze skalibrowane, a dryft można śledzić za pomocą laboratoryjnej rekalibracji.
- Obliczenia zasolenia na podstawie przewodności i temperatury są standaryzowane międzynarodowo, co zapewnia porównywalność danych między grupami badawczymi.
Zastosowania
- Mapowanie granic mas wodnych i stref frontowych w celu zrozumienia wymiany poprzecznej do brzegu i procesów upwellingu przybrzeżnego.
- Charakteryzacja stratyfikacji pionowej w jeziorach i fiordach w celu przewidywania reżimów mieszania i spadku rozpuszczonego tlenu.
- Walidacja odczytów satelitarnych koloru oceanu poprzez dostarczenie profilów zasolenia i chlorofilu in situ.
- Monitorowanie zmian zakwaszenia oceanów i chemii węglanowej poprzez połączenie zasolenia CTD z dyskretnymi pomiarami systemu węglowego.
Jak to działa
Jak to działa
Sonda CTD jest opuszczana w kolumnie wody na przewodzącym kablu; czujniki przewodności, temperatury i ciśnienia rejestrują dane w sposób ciągły z wysoką częstotliwością (zazwyczaj 24 Hz).
Surowe sygnały z czujników są korygowane pod kątem czasu reakcji czujnika (opóźnienia termicznego), dryftu kalibracji i artefaktów indukowanych przez ciśnienie; zasolenie jest obliczane na podstawie przewodności, temperatury i ciśnienia przy użyciu Skali Zasolenia Praktycznego.
Gęstość jest obliczana na podstawie zasolenia i temperatury za pomocą równania stanu UNESCO; indeksy stratyfikacji i profile stabilności są pochodnymi służącymi do identyfikacji warstw wodnych i granic frontowych.
Dane są uśredniane do przedziałów głębokości lub wygładzane za pomocą filtrów medianowych w celu usunięcia szumu przy jednoczesnym zachowaniu cech drobnej skali; algorytmy wykrywania skoków identyfikują i usuwają błędne skoki wynikające z zakłóceń elektrycznych lub biozanieczyszczeń.
Profile są wizualizowane jako wykresy głębokości; sekcje hydrograficzne są konstruowane z wielu zanurzeń w celu ujawnienia gradientów poprzecznych do brzegu i basenu; przeprowadzana jest klasyfikacja mas wodnych i analiza typów wód.
Częste pułapki
- Niedostosowanie korekty opóźnienia termicznego przy interpretacji ostrych cech w pobliżu termoklin lub piknoklin.
- Niewykrycie lub nieusunięcie dryftu czujnika spowodowanego biozanieczyszczeniem, co może prowadzić do systematycznych błędów zasolenia przy długich zanurzeniach.
- Błędna identyfikacja mas wodnych z powodu niewystarczającego zrozumienia lokalnej hydrografii lub pomylenia artefaktów inwersji gęstości z rzeczywistymi cechami.
Najczęściej zadawane pytania
Dlaczego korekta opóźnienia termicznego jest konieczna dla danych temperaturowych CTD?
Czujnik temperatury reaguje wolniej niż czujniki ciśnienia i przewodności. Gdy CTD zanurza się w ostrym gradiencie temperatury (termoklinie), sygnał temperatury opóźnia się w stosunku do rzeczywistej temperatury wody, powodując zniekształcone profile. Korekty programowe stosują przesunięcie czasowe lub filtrowanie w celu wyrównania sygnału temperatury z rzeczywistą głębokością pomiaru.
Jak oblicza się zasolenie na podstawie przewodności?
Zasolenie jest obliczane przy użyciu Skali Zasolenia Praktycznego (PSS-78) na podstawie pomiarów przewodności, temperatury i ciśnienia. Zależność ta jest standaryzowana przez UNESCO i zaimplementowana we wszystkich nowoczesnych programach oceanograficznych. Wzór uwzględnia nieliniową zależność przewodności wody morskiej od temperatury i ciśnienia.
Czym jest rozeta i dlaczego jest używana z przyrządami CTD?
Roseta to rama, która mieści przyrząd CTD i 12-24 butelki do pobierania próbek wody (butelki Niskin. Podczas zanurzania i wynurzania CTD próbki wody są pobierane na ustalonych głębokościach poprzez elektroniczne wyzwalanie zamknięć butelek. Umożliwia to jednoczesne pobieranie dyskretnych próbek wody do analiz chemicznych i biologicznych obok fizycznych pomiarów CTD.
Pokrewne metody
Źródła
UNESCO/IOC. (1991). Processing of oceanographic station data. UNESCO Technical Papers in Marine Science, 60.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Roemmich, D., & Gilson, J. (2009). The 2004-2008 global hydrographic climatology. Oceanography, 22(2), 50-61.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.