Projektowanie eksperymentalne z grupą kontrolną — Eksperyment kontrolowany
- Autor metody
- Ronald A. Fisher; systematised by Donald T. Campbell & Julian C. Stanley
- Rok
- 1935 (Fisher); 1963 (Campbell & Stanley codification)
- Typ
- Experimental research design
- Rodzina
- Experimental design
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Projektowanie eksperymentalne z grupą kontrolną to fundamentalna struktura eksperymentalna, w której uczestnicy są przydzielani do co najmniej dwóch grup — grupy badanej, która otrzymuje interwencję, i grupy kontrolnej, która jej nie otrzymuje — tak aby efekt interwencji można było wyizolować poprzez porównanie wyników między grupami.
Randomizacja przydziału wzmacnia wnioskowanie przyczynowe poprzez równoważenie znanych i nieznanych czynników zakłócających.
Intuicja stojąca za metodą
Grupę kontrolną należy traktować jako punkt odniesienia, względem którego mierzy się efekt interwencji. Bez grupy kontrolnej nie można stwierdzić, czy jakakolwiek zaobserwowana zmiana jest spowodowana leczeniem, czy też upływem czasu, dojrzewaniem, historią lub innymi czynnikami. Utrzymując jedną grupę nieleczoną w warunkach identycznych pod każdym innym względem, a następnie porównując obie grupy na końcu, izoluje się to, co konkretnie wniosła terapia. Grupa kontrolna nie jest dodatkiem; jest logicznym kotłem wnioskowania przyczynowego w eksperymentach.
Historia
Logika grupy porównawczej w eksperymentach została sformalizowana przez Ronalda A. Fishera w Rothamsted Experimental Station w latach 20.–30. XX wieku, czego kulminacją była jego książka The Design of Experiments z 1935 r., która wprowadziła randomizację jako podstawę wnioskowania eksperymentalnego. Monografia Donalda Campbella i Juliana Stanleya z 1963 r. Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research usystematyzowała typologię projektów eksperymentalnych i skatalogowała zagrożenia dla wiarygodności wewnętrznej, którym przeciwdziała prawidłowo zrandomizowany projekt z grupą kontrolną. Ich ramy pozostają dominującym odniesieniem dla wiarygodności projektu w naukach społecznych i behawioralnych.
Kiedy stosować
Należy stosować projekt eksperymentalny z grupą kontrolną, gdy konieczne jest ustalenie związku przyczynowego między interwencją a wynikiem, a nie tylko związku. Jest to standardowy projekt do oceny interwencji edukacyjnych, terapii klinicznych, programów behawioralnych i funkcji produktów. Wymaga on, aby (a) można było manipulować zmienną niezależną, (b) losowy lub przynajmniej systematyczny przydział uczestników do grup był wykonalny, oraz (c) pomiar wyników był możliwy w obu grupach w porównywalnych warunkach. Nie należy stosować tego projektu, gdy randomizacja jest etycznie lub praktycznie niemożliwa — bardziej odpowiedni jest wówczas projekt quasi-eksperymentalny lub eksperyment naturalny. Nie należy go stosować, gdy pytanie badawcze ma charakter eksploracyjny, opisowy lub dotyczy doświadczeń życiowych, a nie efektu terapii.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga, aby losowy (lub inny systematyczny) przydział do grup był etycznie i logistycznie wykonalny.
- Nie zapobiega automatycznie błędowi atrycji, jeśli wskaźniki rezygnacji różnią się między grupami badanej i kontrolnej.
- Wiarygodność wewnętrzna jest wysoka, ale generalizacja wyników do innych populacji lub ustawień wymaga dodatkowych badań.
- Zaślepienie jest często trudne poza kontekstami klinicznymi, pozostawiając efekty oczekiwań i placebo jako pozostałe zagrożenia.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Zapewnia najsilniejsze dowody na wnioskowanie przyczynowe spośród projektów obserwacyjnych i eksperymentalnych.
- Losowy przydział jednocześnie kontroluje znane i nieznane czynniki zakłócające.
- Prosta logika koncepcyjna, która bezpośrednio przekłada się na większość ram porównań statystycznych.
- Szeroko akceptowany standard oceny interwencji w badaniach klinicznych, edukacyjnych i społecznych.
- Adaptowalny: podstawowa struktura może być rozszerzona o układy czynnikowe, pomiary wstępne lub powtarzane oceny.
Zastosowania
- Ocena skuteczności nowego leku lub terapii poprzez porównanie pacjentów leczonych z grupą kontrolną otrzymującą placebo w badaniu klinicznym.
- Testowanie, czy nowa interwencja pedagogiczna poprawia wyniki w nauce uczniów w porównaniu z klasą kontrolną stosującą standardowe nauczanie.
- Ocena wpływu programu poprawy samopoczucia w miejscu pracy poprzez porównanie produktywności i absencji pracowników między grupami objętymi programem a nieobjętymi.
- Pomiar wpływu kampanii zdrowia publicznego na zmianę zachowań poprzez porównanie regionów objętych kampanią z regionami nieobjętymi.
- Walidacja nowej funkcji oprogramowania poprzez porównanie wskaźników ukończenia zadań przez użytkowników w grupach z włączoną i wyłączoną funkcją.
Jak to działa
Jak to działa
Badacz definiuje co najmniej dwie grupy: jedną lub więcej grup badanych, które otrzymają interwencję eksperymentalną, oraz grupę kontrolną, która jej nie otrzyma (lub otrzyma placebo lub standardową opiekę). Liczba i charakter grup są określone przez pytanie badawcze i strukturę czynnikową projektu.
Kwalifikujący się uczestnicy są losowo przydzielani do warunków badanych lub kontrolnych. Losowy przydział — w przeciwieństwie do samowyboru lub przydziału dogodnego — jest mechanizmem, który wyrównuje grupy pod względem mierzonych i niemierzonych czynników zakłócających na poziomie wyjściowym, czyniąc projekt prawdziwym eksperymentem. Bez randomizacji projekt jest quasi-eksperymentalny.
Grupa badana otrzymuje interwencję eksperymentalną w standaryzowanych, kontrolowanych warunkach. Grupa kontrolna doświadcza warunków możliwie identycznych, z wyjątkiem braku aktywnego leczenia. Tam, gdzie to możliwe, stosuje się zaślepienie uczestników i/lub oceniających, aby zapobiec efektom oczekiwań wpływającym na wyniki.
Pierwotne i wtórne punkty końcowe są mierzone przy użyciu tych samych narzędzi i procedur w obu grupach w tych samych punktach czasowych. Pomiar powinien być obiektywny lub, gdy jest subiektywny, zaślepiony na przydział do grupy. Wszelkie precyzyjnie określone miary wyników i punkty czasowe powinny zostać zadeklarowane przed rozpoczęciem zbierania danych.
Wyniki punktów końcowych między grupami są porównywane przy użyciu odpowiednich testów statystycznych — zazwyczaj testów t lub ANOVA dla wyników ciągłych, chi-kwadrat lub regresji logistycznej dla wyników kategorycznych. Różnica międzygrupowa, jej przedział ufności i wielkość efektu razem wskazują, czy leczenie miało praktycznie i statystycznie znaczący wpływ.
Częste pułapki
- Pominięcie prawdziwej grupy kontrolnej i zamiast tego porównanie dwóch aktywnych terapii — testuje to względną skuteczność, a nie efekt absolutny, i wymaga wyraźnego potwierdzenia.
- Przydzielanie grup według dogodności, a nie randomizacji, a następnie traktowanie projektu tak, jakby był to prawdziwy eksperyment, co zawyża pewność przyczynową.
- Niewystarczający rozmiar próby w którejkolwiek z grup, prowadzący do niedostatecznie mocy testów, które nie są w stanie wykryć realistycznych wielkości efektów — zawsze przeprowadzaj analizę mocy przed zebraniem danych.
- Różnicowa atrycja między grupami, nierozwiązana w analizie — jeśli więcej uczestników rezygnuje z jednego warunku, równowaga wyjściowa jest naruszona i należy zgłosić analizę zgodną z zamiarem leczenia (intent-to-treat).
- Zanieczyszczenie między grupami, gdy uczestnicy w warunku kontrolnym dowiadują się o elementach terapii lub je przyjmują, osłabiając obserwowany efekt.
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między grupą kontrolną a grupą porównawczą?
Grupa kontrolna ściśle nie otrzymuje żadnego leczenia ani placebo i jest tworzona przez losowy przydział. Grupa porównawcza to każda grupa używana do kontrastu, ale utworzona w sposób nierandomowy — na przykład istniejąca klasa lub kohorta historyczna. Rozróżnienie to ma znaczenie dla wnioskowania przyczynowego: losowy przydział wspiera twierdzenia o przyczynowości; grupy porównawcze wspierają jedynie twierdzenia o związkach.
Czy grupa kontrolna typu „lista oczekujących” jest akceptowalną grupą kontrolną?
Tak, w wielu zastosowaniach praktycznych grupa kontrolna typu „lista oczekujących” — gdzie grupa kontrolna otrzymuje interwencję po zakończeniu badania — jest kompromisem etycznym, który zachowuje logikę porównania. Ograniczeniem jest to, że uczestnicy wiedzą, że czekają, co może wprowadzić efekty oczekiwań i zmniejszyć wiarygodność wewnętrzną w porównaniu z prawdziwą grupą nieleczoną lub grupą placebo.
Czy potrzebuję testu wstępnego, jeśli mam losowy przydział?
Losowy przydział teoretycznie tworzy równoważne grupy na poziomie wyjściowym bez testu wstępnego, zwłaszcza w dużych próbach. Jednak test wstępny jest nadal zdecydowanie zalecany, ponieważ pozwala zweryfikować równoważność na poziomie wyjściowym, użyć wyników zmian lub ANCOVA do bardziej mocy analiz oraz wykryć wszelkie różnicowe atrycje w trakcie badania.
Jak duża powinna być każda grupa?
Rozmiar grupy powinien być określony przez formalną analizę mocy, która określa minimalną wielkość efektu o znaczeniu praktycznym, pożądany poziom mocy (konwencjonalnie 0,80) i próg alfa (zazwyczaj 0,05). Reguły kciuka, takie jak „co najmniej 30 na grupę”, są jedynie punktem wyjścia i są niewystarczające, gdy oczekiwane efekty są małe lub pomiar wyników jest kosztowny.
Czy mogę użyć projektu z grupą kontrolną z pojedynczym podmiotem?
Nie w sensie międzygrupowym. Jednopodmiotowe projekty eksperymentalne wykorzystują jednostkę jako własną kontrolę w czasie (np. projekty AB lub ABAB), co jest koncepcyjnie odrębnym podejściem. Konwencjonalny projekt z grupą kontrolną wymaga wielu uczestników rozmieszczonych w różnych warunkach.
Pokrewne metody
Źródła
Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.Fisher, R. A. (1935). The Design of Experiments. Oliver and Boyd.
Otwórz odnośnik do publikacjiSkopiowano.