Badania narracyjne porównawcze — porównywanie historii w różnych przypadkach
- Autor metody
- D. Jean Clandinin & F. Michael Connelly (narrative inquiry); comparative extension by the broader qualitative comparative tradition
- Rok
- 1990s–2000s
- Typ
- Qualitative comparative research design
- Rodzina
- Qualitative design / analysis
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Badania narracyjne porównawcze to jakościowy projekt badawczy, który gromadzi osobiste historie lub relacje z życia od dwóch lub więcej uczestników, grup lub kontekstów i systematycznie je porównuje, aby ujawnić wzorce, kontrasty i wpływy kontekstowe.
Opierając się na uwadze badania narracyjnego do doświadczenia jako historii, dodaje on celową logikę porównawczą, aby zidentyfikować, co jest wspólne, co się różni i dlaczego pojawiają się różnice między przypadkami.
Intuicja stojąca za metodą
Porównawcze badania narracyjne można sobie wyobrazić jako umieszczenie kilku historii życia obok siebie i czytanie ich względem siebie. Pojedyncze badanie narracyjne mówi nam, jakie było doświadczenie jednej osoby; porównawcze badanie narracyjne pyta, co się zmienia, gdy słyszymy ten sam rodzaj doświadczenia od osób w bardzo różnych okolicznościach — różnych kulturach, pokoleniach, zawodach lub ścieżkach powrotu do zdrowia. Porównanie nie jest statystyczne: działa poprzez zwrócenie uwagi na to, jak fabuły, punkty zwrotne i znaczenia w jednej historii oświetlają lub kwestionują to, co pojawia się w innej.
Historia
Badanie narracyjne jako metodologia badawcza zostało usystematyzowane przez D. Jean Clandinin i F. Michael Connelly poprzez serię artykułów w latach 80. XX wieku i przełomową monografię z 2000 roku, czerpiąc z filozofii doświadczenia Deweya i zwrotu narracyjnego w naukach społecznych, katalizowanego przez takich uczonych jak Bruner, Polkinghorne i Ricoeur. Porównawcze wykorzystanie narracji ma korzenie w międzykulturowych badaniach historii życia i tradycjach historii mówionej. Metodologiczne teksty Catherine Riessman (1993, 2008) sformalizowały procedury analizy narracyjnej mające zastosowanie w pracy porównawczej. Do lat 2010. porównawcze projekty narracyjne zostały ustanowione w badaniach zdrowotnych, edukacyjnych i migracyjnych jako spójne jakościowe podejście porównawcze.
Kiedy stosować
Używaj badań narracyjnych porównawczych, gdy chcesz zrozumieć, jak ten sam rodzaj doświadczenia różni się między grupami, ustawieniami lub okresami historycznymi — na przykład, jak imigranci z różnych krajów opowiadają o integracji, lub jak pielęgniarki i pacjenci opowiadają historię kontaktu klinicznego w różny sposób. Jest dobrze przystosowany do pytań dotyczących tożsamości, sprawczości, tworzenia znaczeń i roli kontekstu w kształtowaniu doświadczenia. Wymaga danych narracyjnych: pogłębionych wywiadów lub tekstów autobiograficznych od co najmniej dwóch znacząco odmiennych przypadków lub grup uczestników. Nie używaj go, gdy celem jest mierzenie częstości występowania lub testowanie hipotez przyczynowych; gdy uczestnicy nie są w stanie lub nie chcą dostarczyć rozszerzonych relacji narracyjnych; lub gdy porównanie jest arbitralne, a nie motywowane teoretycznie.
Ograniczenia i uwagi
- Wymaga znacznych danych z każdego przypadku; dwa lub więcej głębokich relacji narracyjnych sprawia, że zbiór danych jest duży i czasochłonny w analizie.
- Wyniki opisują znaczenie i wzorce w celowo dobranym próbie i nie mogą być uogólniane statystycznie.
- Ramy porównawcze muszą być uzasadnione teoretycznie; źle dobrane grupy porównawcze dają płytkie kontrasty.
- Równoważenie głębi (uhonorowanie każdej historii) z szerokością (analiza między przypadkami) jest analitycznie wymagające i trudne do nauczenia.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Ujawnia, jak kontekst, kultura i pozycja społeczna kształtują znaczenie, jakie ludzie nadają podobnym doświadczeniom.
- Zachowuje integralność indywidualnych opisów przed przejściem do analizy między przypadkami, zmniejszając ryzyko dekontekstualizacji danych.
- Zdolny do generowania teoretycznie bogatych wyników dotyczących zmienności i wspólności, których nie mogą wyprodukować pojedyncze badania narracyjne.
- Elastyczny: może porównywać między jednostkami, grupami, punktami czasowymi lub ustawieniami kulturowymi.
- Szczególnie potężny do zrozumienia tożsamości, sprawczości i przeżywanego doświadczenia w zróżnicowanych populacjach.
Zastosowania
- Porównanie, jak pacjenci z chorobami przewlekłymi z różnych środowisk kulturowych opowiadają o tożsamości choroby i radzeniu sobie z nią.
- Badanie, jak studenci pierwszego pokolenia i kolejnych pokoleń opowiadają historię swojej podróży akademickiej.
- Kontrastowanie relacji narracyjnych o zmianach organizacyjnych od menedżerów i pracowników pierwszej linii.
- Analiza, jak populacje uchodźców i migrantów w różnych krajach przyjmujących konstruują poczucie przynależności i tożsamość.
- Porównanie relacji z historii życia nauczycieli na różnych etapach kariery w celu zrozumienia rozwoju tożsamości zawodowej.
- Badanie, jak osoby, które przeżyły tę samą katastrofę, opowiadają o powrocie do zdrowia w różnych społecznościach lub grupach demograficznych.
Jak to działa
Jak to działa
Badacz definiuje interesujące zjawisko narracyjne i wybiera dwa lub więcej przypadków — uczestników, grup lub kontekstów — wybranych dlatego, że ich porównanie jest analitycznie znaczące. Próbkowanie jest celowe: przypadki są wybierane w celu reprezentowania znaczącej zmienności (np. kontrastujące dane demograficzne, miejsca lub wyniki) lub w celu przetestowania pojawiających się interpretacji za pomocą logiki przypadków negatywnych. Ramy porównawcze są jasno określone przed rozpoczęciem gromadzenia danych.
Bogate dane narracyjne są gromadzone za pomocą pogłębionych, otwartych wywiadów, które zachęcają uczestników do opowiedzenia swojej historii własnymi słowami i we własnym tempie. Mogą być dodane dodatkowe źródła — dzienniki, listy, dokumenty, notatki terenowe. Każdy uczestnik jest traktowany jako indywidualna jednostka narracyjna, a badacz zwraca szczególną uwagę na strukturę czasową, fabułę i treść emocjonalną każdego opisu.
Dla każdego uczestnika konstruowane są indywidualne profile narracyjne lub podsumowania przypadków. Ten krok obejmuje wielokrotne czytanie każdego transkryptu w celu zidentyfikowania łuku historii, kluczowych epizodów, punktów zwrotnych i znaczeń, jakie narrator przypisuje wydarzeniom. Profil zachowuje integralność każdego opisu przed rozpoczęciem porównania między przypadkami, chroniąc przed przedwczesnym fragmentowaniem historii.
Profile narracyjne są umieszczane obok siebie i analizowane porównawczo. Badacz szuka zbieżności (wspólne struktury fabularne, powtarzające się motywy, wspólne punkty zwrotne) i rozbieżności (różne rozwiązania, sprzeczne znaczenia, specyficzne dla kontekstu wariacje). Macierze analityczne lub siatki tematyczne mogą pomóc w organizacji, ale interpretacja pozostaje skoncentrowana na logice narracyjnej, a nie na liczbie wystąpień.
Wzorce zidentyfikowane w porównaniu są interpretowane w odniesieniu do kontekstu społecznego, kulturowego lub strukturalnego. Badacz pyta, dlaczego historie różnią się lub zbiegają: jakie warunki, relacje władzy lub czynniki kontekstowe kształtują sposób, w jaki uczestnicy konstruują i rozumieją swoje doświadczenia? Wyniki są zazwyczaj prezentowane jako zestaw portretów narracyjnych wraz z komentarzem interpretacyjnym między przypadkami.
Częste pułapki
- Przedwczesne fragmentowanie narracji — przechodzenie do kodowania tematycznego przed skonstruowaniem indywidualnych profili narracyjnych niszczy strukturę historii, która nadaje badaniom narracyjnym ich charakterystyczną wartość.
- Porównanie bez uzasadnienia — wybór przypadków, ponieważ są one wygodnie dostępne, a nie dlatego, że ich kontrast jest analitycznie znaczący, prowadzi do nieostrych wyników.
- Mylenie badań narracyjnych z analizą tematyczną — porównawcze badania narracyjne zwracają uwagę na fabułę, czasowość i strukturę narracyjną, a nie tylko na powtarzające się tematy; jeśli liczą się tylko tematy, bardziej odpowiednia jest analiza tematyczna.
- Niedocenianie pozycji badacza — własne założenia narracyjne badacza wpływają na to, które zbieżności i rozbieżności wydają się istotne; dziennik refleksyjny i sprawdzanie przez członków grupy pomagają w zarządzaniu tym.
- Traktowanie tłumaczenia jako neutralnego — przy porównywaniu narracji w różnych językach lub kontekstach kulturowych, wybory tłumaczeniowe niosą ze sobą konsekwencje interpretacyjne, które muszą być jasno określone.
Najczęściej zadawane pytania
Czym badania narracyjne porównawcze różnią się od standardowego badania narracyjnego?
Standardowe badanie narracyjne zazwyczaj koncentruje się na niewielkiej liczbie uczestników — czasami tylko na jednym — i ma na celu zrozumienie głębi i tekstury indywidualnego doświadczenia. Porównawcze badania narracyjne celowo wybierają dwa lub więcej przypadków lub grup i budują analizę wokół systematycznego porównania. Logika porównawcza jest wbudowana w projekt od samego początku, a nie dodawana jako późniejsza myśl.
Ile przypadków lub uczestników potrzebuję?
Nie ma ustalonej minimalnej liczby, ale znaczące porównanie zazwyczaj wymaga co najmniej dwóch wyraźnie odmiennych przypadków lub grup uczestników, z których każdy jest reprezentowany przez wiele relacji narracyjnych. Kluczowym kryterium jest wystarczalność analityczna: wystarczająca ilość danych narracyjnych z każdej jednostki porównawczej do skonstruowania spójnego profilu. Badanie porównujące dwie grupy po pięciu uczestników jest bardziej uzasadnione niż badanie dwudziestu indywidualnych narracji bez jasnych ram porównawczych.
Czy mogę połączyć badania narracyjne porównawcze z analizą tematyczną?
Tak, i wiele opublikowanych badań to robi. Badacze często najpierw konstruują indywidualne profile narracyjne, a następnie używają analizy tematycznej do identyfikacji wzorców między przypadkami. Ważne jest, aby zakończyć analizę na poziomie narracyjnym przed przejściem do kodowania tematycznego, tak aby struktura historii każdego opisu została zrozumiana na własnych zasadach, zanim zostanie rozłożona na części.
Czy badania narracyjne porównawcze nadają się do porównań międzykulturowych?
Są one dobrze przystosowane do pracy międzykulturowej, ale język i tłumaczenie muszą być traktowane ostrożnie. Znaczenie narracyjne jest głęboko osadzone w konwencjach kulturowych — to, co uważa się za właściwą historię, co jest do powiedzenia i jak opowiada się o przyczynowości, różni się w zależności od kultury. Niezbędna jest współpraca z dwujęzycznymi asystentami badawczymi i traktowanie wyborów tłumaczeniowych jako decyzji interpretacyjnych, a nie neutralnych transferów.
Jak zapewnić rygor w badaniach narracyjnych porównawczych?
Kluczowe kryteria jakości obejmują: przejrzystość podstaw teoretycznych wyboru przypadków; szczegółowe konstruowanie indywidualnych profili narracyjnych przed analizą między przypadkami; refleksyjność nad własnymi założeniami narracyjnymi badacza; oraz gęsty opis, który pozwala czytelnikom ocenić transferowalność. Sprawdzanie przez członków grupy — zwracanie interpretacji uczestnikom — jest powszechne, ale nie obowiązkowe, a jego wykonalność różni się w zależności od kontekstu.
Pokrewne metody
Źródła
Clandinin, D. J., & Connelly, F. M. (2000). Narrative Inquiry: Experience and Story in Qualitative Research. Jossey-Bass.
ISBN: 978-0787943523Skopiowano.Riessman, C. K. (2008). Narrative Methods for the Human Sciences. Sage.
ISBN: 978-0761929987Skopiowano.