Etnografia porównawcza — wielomiejscowe badania etnograficzne
- Autor metody
- George E. Marcus (multi-sited formulation); Charles C. Ragin (comparative logic)
- Rok
- 1987–1995 (systematic comparative ethnography formalized)
- Typ
- Qualitative comparative research design
- Rodzina
- Qualitative design / analysis
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Etnografia porównawcza to jakościowy projekt badawczy, który obejmuje dogłębne etnograficzne badania terenowe w dwóch lub więcej miejscach, grupach, społecznościach lub kontekstach kulturowych w celu wygenerowania systematycznych porównań.
Zamiast opisywać pojedynczą społeczność w izolacji, śledzi podobieństwa, różnice i powiązania między przypadkami, dostarczając teoretycznie uzasadnionych wniosków, których nie można by uzyskać w pojedynczym miejscu.
Intuicja stojąca za metodą
Proszę sobie wyobrazić badacza, który chce zrozumieć, jak pielęgniarki radzą sobie z obciążeniem emocjonalnym — nie tylko w jednym szpitalu, ale w szpitalach w różnych krajach lub z różnymi modelami obsady personelu. Badanie jednego oddziału daje głębię; badanie kilku daje głębię oraz możliwość stwierdzenia, które cechy są uniwersalne, a które specyficzne dla danego kontekstu. Etnografia porównawcza to właśnie ten ruch: zachowuje bogactwo immersyjnych badań terenowych, dodając siłę wyjaśniającą wynikającą z systematycznego zestawienia przypadków.
Historia
Tradycja etnograficzna badania odrębnych społeczności sięga Bronisława Malinowskiego i Franza Boasa z początku XX wieku. Ambicje porównawcze pojawiły się wcześnie — Ruth Benedict w swojej pracy *Patterns of Culture* (1934) porównywała trzy kultury — ale systematyczne ramy metodologiczne dla porównawczych badań etnograficznych w wielu miejscach pojawiły się później. Charles Ragin w swojej pracy *The Comparative Method* (1987) przedstawił rygorystyczną logikę porównań jakościowych między przypadkami. Przełomowy artykuł George'a Marcusa z 1995 roku w *Annual Review of Anthropology* formalnie określił etnografię wielomiejscową jako projekt, który śledzi ludzi, obiekty lub dyskursy w różnych lokalizacjach, nadając temu podejściu jego współczesną tożsamość metodologiczną.
Kiedy stosować
Należy stosować etnografię porównawczą, gdy pytanie badawcze dotyczy fundamentalnie zmienności, podobieństwa lub warunków, w jakich występuje zjawisko społeczne — i gdy do odpowiedzi na nie niezbędne są immersyjne, wrażliwe na kontekst badania terenowe. Jest ona dobrze przystosowana do badań nad wdrażaniem polityki w różnych organizacjach, praktykami zawodowymi w różnych zawodach lub znaczeniami kulturowymi w różnych społecznościach. Nie nadaje się, gdy celem jest stworzenie holistycznego obrazu pojedynczej społeczności (zamiast tego należy użyć etnografii jedno-miejscowej), gdy czas lub dostęp pozwalają na głębokie zaangażowanie tylko w jednej lokalizacji, lub gdy porównanie jest koncepcyjnie płytkie — samo zestawienie dwóch miejsc bez teoretycznie uzasadnionej logiki porównawczej dodaje złożoności bez zysku analitycznego.
Ograniczenia i uwagi
- Znacznie bardziej zasobochłonna niż etnografia jedno-miejscowa — wiele lokalizacji badań terenowych mnoży wyzwania czasowe, kosztowe i związane z dostępem.
- Głębia w każdym miejscu może być mniejsza niż w dedykowanej pracy jedno-miejscowej, ryzykując powierzchowne zrozumienie lokalnego kontekstu.
- Porównanie wymaga spójnego *tertium comparationis* — wspólnego pojęcia lub wymiaru — które często trudno zdefiniować w kontekście odmiennych kulturowo środowisk.
- Pozycja badacza musi być zarządzana i refleksyjnie analizowana w każdym miejscu, co dodaje złożoności refleksyjnej.
- Wyniki pozostają związane z kontekstem i nie podlegają generalizacji statystycznej.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Łączy głębię kontekstową etnografii z siłą wyjaśniającą porównania.
- Ujawnia, które wzorce społeczne są specyficzne dla danego miejsca, a które obowiązują w różnych kontekstach.
- Dobrze nadaje się do badania zjawisk, które są z natury rozproszone w różnych lokalizacjach — łańcuchy dostaw, sieci zawodowe, reżimy polityczne.
- Elastyczna: porównanie może być strukturyzowane jako najbardziej podobne, najbardziej różne lub maksymalna zmienność, w zależności od pytania badawczego.
- Generuje teorię o szerszych warunkach zakresu niż badania jedno-miejscowe.
Zastosowania
- Porównanie sposobu, w jaki pracownicy pierwszej linii wdrażają tę samą politykę krajową w szpitalach, szkołach lub agencjach pomocy społecznej o różnych kulturach organizacyjnych.
- Śledzenie, jak tożsamość zawodowa — na przykład bycie inżynierem lub pielęgniarką — jest konstruowana i realizowana w różnych kontekstach krajowych lub instytucjonalnych.
- Badanie, jak transnarodowe społeczności migrantów utrzymują więzi społeczne i praktyki kulturowe między krajami pochodzenia i przeznaczenia.
- Badanie, jak globalne łańcuchy towarowe — żywność, elektronika, moda — tworzą różne doświadczenia pracy i znaczenia w miejscach produkcji, dystrybucji i konsumpcji.
- Analiza, jak ta sama reforma edukacyjna jest interpretowana, odrzucana lub adaptowana inaczej w dystryktach szkolnych miejskich i wiejskich.
- Porównanie nieformalnych praktyk gospodarczych na rynkach sąsiedzkich w różnych miastach w celu zidentyfikowania wspólnych logik strukturalnych.
Jak to działa
Jak to działa
Badacz wybiera dwa lub więcej miejsc, grup lub środowisk w oparciu o teoretycznie uzasadnioną logikę — maksymalną zmienność w celu odkrycia zakresu lub projekty o największym podobieństwie/największej różnicy w celu wyizolowania czynników wyjaśniających. Pytanie porównawcze jest formułowane przed rozpoczęciem badań terenowych, a kryteria wyboru miejsc (dostęp, trafność, kontrast) są dokumentowane, aby umożliwić czytelnikowi ocenę transferowalności.
W każdym miejscu prowadzone są ciągła obserwacja uczestnicząca, wywiady częściowo ustrukturyzowane i gromadzenie dokumentów zgodnie z konwencjami etnograficznymi. Badacz spędza wystarczająco dużo czasu w każdym miejscu, aby uzyskać znaczące zrozumienie z perspektywy «insidera» — od tygodni do miesięcy, w zależności od dostępu i złożoności. Refleksyjne notatki terenowe rejestrują zarówno to, co zaobserwowano, jak i pozycję interpretacyjną badacza w każdej lokalizacji.
Każde miejsce jest analizowane jako kompletny przypadek sam w sobie, zanim rozpocznie się porównanie. Grube opisy, lokalne kategorie i motywy specyficzne dla danego miejsca są rozwijane poprzez otwarte kodowanie i tworzenie notatek. Ten krok zapewnia, że niuanse specyficzne dla danego miejsca nie zostaną przedwcześnie zredukowane do kategorii porównawczych, które mogą nie pasować do każdego kontekstu.
Motywy, wzorce i czynniki wyjaśniające zidentyfikowane w każdym przypadku są systematycznie porównywane. Badacz szuka podobieństw, które sugerują leżące u podstaw mechanizmy, i różnic, które wskazują na warunki zależne od kontekstu. Macierze analityczne lub tabele porównawcze pomagają uczynić logikę między-miejscową przejrzystą i możliwą do audytu.
Wyniki analizy wewnątrz-przypadkowej i między-przypadkowej są integrowane w sprawozdanie porównawcze, które odpowiada na pierwotne pytanie badawcze. Synteza wyjaśnia, co się zmienia między miejscami i dlaczego, identyfikuje warunki, w których obowiązują określone wzorce, i omawia warunki zakresu — zakres kontekstów, do których wyniki można rozsądnie zastosować.
Częste pułapki
- Wybieranie miejsc oportunistycznie, a nie teoretycznie — wybieranie lokalizacji ze względu na wygodę, a nie ze względu na zasadniczą logikę porównawczą, podważa wkład porównawczy i naraża wyniki na zarzut «wiśniowego wybierania».
- Pośpieszne analizowanie wewnątrz-przypadkowe — przechodzenie bezpośrednio do porównania między-miejscowego przed dokładnym zrozumieniem każdego miejsca indywidualnie prowadzi do przedwczesnego zamknięcia i pomija lokalnie znaczącą zmienność, która mogłaby zmienić interpretację.
- Traktowanie porównania jako jedynie addytywnego — odwiedzanie dwóch miejsc i pisanie dwóch oddzielnych etnografii, które następnie są zestawiane, nie jest etnografią porównawczą; prawdziwe porównanie wymaga zintegrowanych kategorii analitycznych stosowanych systematycznie we wszystkich miejscach.
- Niedocenianie wyzwań związanych z tłumaczeniem — w badaniach międzykrajowych lub międzyjęzykowych zapewnienie funkcjonalnej równoważności pojęć, pytań wywiadowczych i kategorii analitycznych między językami i kulturami wymaga szczególnej uwagi.
Najczęściej zadawane pytania
Ile miejsc jest potrzebnych do etnografii porównawczej?
Wymagane jest minimum dwa miejsca, ale dwa to również maksymalna liczba, dla której pełna głębia etnograficzna jest realistyczna dla jednego badacza. Badania obejmujące od trzech do pięciu miejsc są powszechne w finansowanych projektach z zespołami badawczymi. Liczba ta powinna być podyktowana logiką porównawczą — projekty o największym podobieństwie lub największej różnicy mogą być bardzo produktywne przy zaledwie dwóch starannie wybranych miejscach — a nie pragnieniem maksymalizacji zakresu.
Ile czasu należy spędzić w każdym miejscu?
Nie ma uniwersalnego minimum, ale czas musi być wystarczający, aby wyjść poza powierzchowne wrażenia z pierwszej wizyty i uzyskać robocze zrozumienie z perspektywy «insidera». W praktyce oznacza to od tygodni do miesięcy na miejsce. Krótsze wizyty są możliwe, gdy są uzupełnione powtarzanymi powrotami, zdalnymi wywiadami uzupełniającymi lub analizą dokumentów, ale pojedyncza krótka wizyta w każdym miejscu nie stanowi badań etnograficznych.
Jaka jest różnica między etnografią porównawczą a badaniem wielu przypadków?
Oba obejmują systematyczne porównanie między miejscami. Kluczowa różnica polega na metodzie zbierania danych i zaangażowaniu epistemologicznym: etnografia porównawcza wymaga ciągłej obserwacji uczestniczącej i immersyjnych badań terenowych — bycia w środowisku, a nie tylko gromadzenia dokumentów lub przeprowadzania wywiadów. Badanie wielu przypadków może opierać się wyłącznie na wywiadach i dokumentach, bez obecności w terenie. Wybór między nimi zależy od tego, czy bezpośrednia, długotrwała obserwacja życia społecznego w kontekście jest niezbędna do odpowiedzi na pytanie badawcze.
Czy mogę prowadzić etnografię porównawczą samodzielnie, czy potrzebuję zespołu?
Samodzielni badacze mogą prowadzić wysokiej jakości etnografię porównawczą obejmującą dwa lub trzy miejsca, prowadząc badania terenowe sekwencyjnie, a nie jednocześnie. Jednoczesne badania terenowe w wielu miejscach wymagają zespołu. Sekwencyjne badania terenowe są częstszym rozwiązaniem dla samodzielnych doktorantów lub badaczy na wczesnym etapie kariery. Kompromisem jest to, że badania sekwencyjne oznaczają, że miejsca są badane w różnych punktach czasowych, co jest ograniczeniem, które należy uwzględnić i rozwiązać analitycznie.
Jak zapewnić, że moje porównanie jest sprawiedliwe i nie zniekształcone przez moje własne wcześniejsze oczekiwania?
Refleksyjność jest głównym zabezpieczeniem: prowadź dziennik refleksyjny w każdym miejscu, dokumentując swoje założenia, zaskoczenia i wybory interpretacyjne. Przeprowadź sprawdzanie przez członków społeczności w każdym miejscu oddzielnie, zanim zintegrujesz wnioski między-miejscowe. Użyj macierzy analitycznych, aby uczynić swoje porównanie przejrzystym i otwartym na analizę. Gdzie to możliwe, poproś kolegę nieznającego miejsc o przejrzenie twojej interpretacji między-przypadkowej przed jej finalizacją.
Pokrewne metody
Źródła
Marcus, G. E. (1995). Ethnography in/of the world system: The emergence of multi-sited ethnography. Annual Review of Anthropology, 24, 95–117.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.Ragin, C. C. (1987). The Comparative Method: Moving Beyond Qualitative and Quantitative Strategies. University of California Press.
ISBN: 978-0520906525Skopiowano.