Etnografia cyfrowa porównawcza
- Autor metody
- Christine Hine (digital ethnography); George E. Marcus (multi-sited ethnography)
- Rok
- 1995–2000 (multi-sited framework 1995; virtual ethnography 2000)
- Typ
- Qualitative research design
- Rodzina
- Qualitative design / analysis
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Etnografia cyfrowa porównawcza (CDE) to projekt jakościowy, który stosuje metody etnograficzne — długoterminową obserwację uczestniczącą, wywiady i analizę artefaktów — jednocześnie w dwóch lub więcej cyfrowych środowiskach.
Poprzez systematyczne porównywanie praktyk, znaczeń i interakcji w różnych środowiskach online (np. różnych platformach, społecznościach lub kontekstach narodowych), CDE ujawnia zarówno specyficzne dla danego miejsca wzorce, jak i ogólne logiki kulturowe, które byłyby pominięte w badaniu pojedynczego miejsca.
Intuicja stojąca za metodą
Wyobraźmy sobie chęć zrozumienia, jak społeczności aktywistów mobilizują się online. Badanie tylko Twittera mówi nam o jednym zestawie możliwości; tylko Reddit ujawnia inny. Etnografia cyfrowa porównawcza mówi: podążaj za swoim obiektem badawczym przez wiele cyfrowych przestrzeni, obserwuj, co ludzie faktycznie robią w każdej z nich, a następnie zestaw te miejsca obok siebie, aby zadać pytanie, co się zmienia, a co pozostaje stałe. Porównanie nie jest przypadkowe — jest silnikiem odkrycia. Tak jak antropolodzy podążają za zjawiskami w różnych lokalizacjach fizycznych (wielomiejscowa etnografia Marcusa), CDE podąża za zjawiskami w różnych miejscach cyfrowych, traktując każdą platformę jako odrębne pole kulturowe, które w swój własny sposób kształtuje zachowanie.
Historia
Etnografia cyfrowa porównawcza czerpie z dwóch zbieżnych strumieni intelektualnych. Wezwanie George'a Marcusa z 1995 roku do etnografii wielomiejscowej zakwestionowało ortodoksję pojedynczego miejsca badawczego w antropologii, argumentując, że współczesne zjawiska wymagają podążania za podmiotami, obiektami lub dyskursami w wielu lokalizacjach. Jednocześnie rozwój internetu skłonił Christine Hine do stworzenia wirtualnej etnografii (2000), a następnie etnografii połączonej (2015), które adaptowały wrażliwość etnograficzną do środowisk sieciowych, mediowanych przez platformy. Naukowcy zajmujący się badaniami internetu i mediów syntetyzowali te strumienie, aby porównawczo badać społeczności online, a podejście to zyskało wyraźne ugruntowanie metodologiczne w latach 2010., wraz z proliferacją platform mediów społecznościowych.
Kiedy stosować
Stosuj Etnografię cyfrową porównawczą, gdy Twoje pytanie badawcze dotyczy tego, jak zjawisko społeczne — tożsamość, aktywizm, uczenie się, praca, społeczność — jest realizowane inaczej (lub podobnie) w różnych kontekstach cyfrowych, a różnice kontekstowe są teoretycznie ważne. Jest ona dobrze dopasowana do badań internetu, badań mediów, socjologii, antropologii i badań edukacyjnych. Projekt wymaga długoterminowego zanurzenia w co najmniej dwóch miejscach; jest nieodpowiedni, gdy pytanie dotyczy tylko jednej społeczności, gdy ograniczenia czasowe uniemożliwiają długoterminowe badania terenowe (tygodnie do miesięcy na miejsce), gdy dane są głównie ilościowe, lub gdy porównanie nie ma jasnego uzasadnienia teoretycznego poza prostym opisem.
Ograniczenia i uwagi
- Niezwykle czasochłonna: prawdziwe zanurzenie w dwóch lub więcej miejscach znacznie zwiększa wymagania dotyczące badań terenowych.
- Tertium comparationis — wspólna podstawa porównania — musi być starannie zdefiniowana; źle dobrane miejsca prowadzą do nieinformacyjnych kontrastów.
- Zarządzanie pozycjonalnością i refleksyjnością w wielu kontekstach cyfrowych jest bardziej złożone niż w pracy w jednym miejscu.
- Wyzwania etyczne (zgoda, obserwacja pasywna, archiwizacja publicznych postów) są zwielokrotnione i mogą się różnić w zależności od platformy.
- Wyniki są bogate kontekstowo, ale nie uogólnialne statystycznie; argumenty o transferowalności wymagają szczegółowego opisu.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Ujawnia, jak możliwości platformy i normy społeczności wspólnie kształtują zachowania w sposób niewidoczny dla badań pojedynczych miejsc.
- Systematyczne porównanie umożliwia budowanie teorii na temat tego, które wyniki są specyficzne dla kontekstu, a które są bardziej ogólne.
- Bogate, naturalistyczne dane z wielu punktów widzenia wspierają niuanse i wiarygodne opisy złożonych zjawisk cyfrowych.
- Wystarczająco elastyczna, aby łączyć obserwację, wywiady i analizę artefaktów cyfrowych w celu uzyskania wglądu poprzez triangulację.
- Dobrze nadaje się do badania zjawisk globalnych lub międzykulturowych, które obejmują jednocześnie wiele przestrzeni online.
Zastosowania
- Porównanie, w jaki sposób ten sam ruch polityczny mobilizuje zwolenników inaczej na Twitterze, Facebooku i Telegramie.
- Badanie, w jaki sposób tożsamość zawodowa jest prezentowana i negocjowana na LinkedIn, akademickim Twitterze i ResearchGate.
- Badanie, w jaki sposób społeczności fanów wokół tej samej franczyzy medialnej rozwijają odrębne praktyki na Reddicie, Tumblr i Discord.
- Badanie międzykrajowych różnic w tym, jak użytkownicy dyskutują o zdrowiu psychicznym na równoważnych krajowych platformach mediów społecznościowych.
- Analiza, w jaki sposób społeczności nieformalnego uczenia się w ramach MOOCs w porównaniu do sekcji komentarzy na YouTube rozwijają normy i praktyki dzielenia się wiedzą.
- Śledzenie, w jaki sposób narracje dezinformacyjne są adaptowane i przekształcane w miarę przemieszczania się między głównymi i niszowymi platformami online.
Jak to działa
Jak to działa
Badacz definiuje pytanie porównawcze oraz teoretyczne uzasadnienie, dlaczego konkretne miejsca cyfrowe stanowią analitycznie znaczące przypadki kontrastowe. Kryteria wyboru (wspólny temat, kontrastujące możliwości platformy, różne narodowe bazy użytkowników itp.) są jasno określone, aby porównanie było celowe, a nie oportunistyczne.
Wybiera się dwa lub więcej cyfrowych miejsc badawczych w oparciu o ich znaczenie, dostępność i kontrast. Miejsca te mogą obejmować platformy mediów społecznościowych, fora internetowe, światy gier wieloosobowych, sieci zawodowe lub dowolną przestrzeń mediowaną przez internet, w której zjawisko będące przedmiotem zainteresowania jest realizowane. Negocjacje wejścia (obserwacja pasywna, członkostwo, zgoda etyczna) są przeprowadzane dla każdego miejsca.
Badacz prowadzi długoterminową obserwację uczestniczącą w każdym miejscu — czytając, publikując, śledząc wątki, uczestnicząc w wydarzeniach, monitorując kluczowych aktorów — przez okres wystarczająco długi, aby zrozumieć lokalne normy i praktyki. Notatki terenowe rejestrują obserwacje, interakcje i pozycję refleksyjną badacza w każdym kontekście.
Oprócz notatek terenowych dane są zbierane poprzez dogłębne wywiady z członkami społeczności, gromadzenie artefaktów cyfrowych (posty, obrazy, profile, elementy projektowe platformy) oraz, w stosownych przypadkach, ankiety online lub logi zrzutów ekranu. Wiele typów danych pozwala na triangulację w ramach każdego miejsca.
Dane ze wszystkich miejsc są analizowane przy użyciu spójnego kodowania tematycznego lub interpretacyjnego, a następnie systematycznie porównywane. Analityk pyta: Co jest wspólne dla wszystkich miejsc? Co się różni? Co wyjaśnia różnice (możliwości platformy, historia społeczności, kontekst kulturowy)? Macierze między-miejscowe lub porównawcze wyświetlacze pomagają w organizacji analizy.
Wyniki są syntetyzowane w opis koncepcyjny, który odnosi się zarówno do specyfiki na poziomie miejsca, jak i do szerszych wzorców. Wnioski formułują, co porównanie ujawnia na temat zjawiska, czego nie mogłoby pokazać badanie pojedynczego miejsca, i odzwierciedlają, jak architektura platformy i praktyka społeczności wspólnie kształtują cyfrowe życie społeczne.
Częste pułapki
- Traktowanie miejsc jako odrębnych jednostek — ignorowanie faktu, że użytkownicy i treści często krążą między platformami, tworząc zanieczyszczenie między miejscami, które powinno być teoretyzowane, a nie ignorowane.
- Powierzchowne zanurzenie — spędzanie tylko dni, a nie tygodni lub miesięcy w każdym miejscu, prowadzi do płytkich notatek terenowych, które nie mogą wspierać twierdzeń etnograficznych.
- Ateoretyczne porównanie — wybieranie miejsc wyłącznie ze względu na wygodę, bez opartego na zasadach uzasadnienia tego, co porównanie ma ujawnić, osłabia wkład analityczny.
- Ignorowanie możliwości platformy jako zmiennych — różnice projektowe między platformami (limity znaków, anonimowość, kuracja algorytmiczna) są danymi, a nie tylko szumem tła.
- Niespójne kodowanie między miejscami — stosowanie różnych ram tematycznych do każdego miejsca uniemożliwia systematyczne porównanie; wspólny protokół kodowania ustalony przed analizą między-miejscową jest niezbędny.
Najczęściej zadawane pytania
Ile miejsc powinno się uwzględnić?
Dwa do czterech miejsc to praktyczna norma. Dwa miejsca pozwalają na skoncentrowany kontrast i są zarządzalne dla pojedynczego badacza. Trzy lub cztery miejsca dodają siły analitycznej, ale znacznie zwielokrotniają wymagania dotyczące badań terenowych. Uwzględnienie większej liczby miejsc bez proporcjonalnie większej ilości czasu lub badaczy zazwyczaj prowadzi do powierzchownego zanurzenia i osłabia gwarancję etnograficzną. Uzasadnienie teoretyczne wyboru miejsca ma znacznie większe znaczenie niż jego liczba.
Czym to się różni od standardowej etnografii cyfrowej?
Standardowa etnografia cyfrowa zazwyczaj koncentruje się na jednej społeczności lub platformie online, dostarczając głębokiego opisu tego konkretnego świata kulturowego. Etnografia cyfrowa porównawcza celowo wybiera dwa lub więcej miejsc i projektuje badanie tak, aby systematyczne porównanie między nimi było głównym ruchem analitycznym — różnice i podobieństwa między miejscami są same w sobie wynikami, a nie tylko kontekstem.
Czy mogę stosować metody obliczeniowe obok etnografii?
Tak, i jest to coraz częstsze. Podejścia obliczeniowe (analiza sieci, analiza treści pobranych postów, analiza sentymentu) mogą mapować wzorce na dużą skalę, które kierują uwagę etnograficzną, podczas gdy etnografia dostarcza głębi interpretacyjnej, która wyjaśnia, dlaczego te wzorce istnieją. Połączenie to jest czasami nazywane 'cyfrowymi metodami mieszanymi' lub 'hybrydowymi badaniami cyfrowymi', ale rdzeń etnograficzny musi nadal obejmować prawdziwe zanurzenie i szczegółowy opis.
Jak radzić sobie z etyką w wielu platformach?
Każda platforma stawia odrębne kwestie etyczne dotyczące zgody, przestrzeni publicznych i prywatnych oraz przechowywania danych. Badacze powinni zapoznać się z warunkami korzystania z usług i normami społeczności każdego miejsca, uzyskać zgodę etyczną obejmującą wszystkie miejsca i stosować zasadę integralności kontekstowej — dane zebrane na forum półprywatnym nie powinny być traktowane z taką samą otwartością jak dane z w pełni publicznego kanału. Spójna anonimizacja we wszystkich miejscach jest niezbędna przy raportowaniu wyników.
Co liczy się jako wystarczające zanurzenie w cyfrowym miejscu badawczym?
Nie ma ustalonego czasu trwania, ale etnolodzy zazwyczaj uważają tygodnie do miesięcy regularnego, aktywnego zaangażowania za minimum do zrozumienia norm społeczności, powtarzających się wydarzeń, kluczowych aktorów i wewnętrznych sporów. Krótkie wizyty trwające kilka dni dostarczają notatek z obserwacji, ale nie wglądu etnograficznego. Punktem odniesienia jest to, czy potrafisz rozpoznać zachowanie odbiegające od normy i wyjaśnić, dlaczego jest ono odbiegające — wymaga to znajomości norm na tyle dobrze, aby wykryć naruszenia.
Pokrewne metody
Źródła
Hine, C. (2000). Virtual Ethnography. Sage.
ISBN: 978-0761958963Skopiowano.Marcus, G. E. (1995). Ethnography in/of the World System: The Emergence of Multi-Sited Ethnography. Annual Review of Anthropology, 24, 95–117.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.