Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Badanie kohortowe — podłużny projekt obserwacyjny

Autor metody
Doll & Hill (British Doctors Study, 1951); Snow (cholera, 1854)
Rok
Mid-20th century (formal epidemiological design codified ~1950s)
Typ
Observational longitudinal study design
Rodzina
Clinical / epidemiology

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Badanie kohortowe gromadzi grupę osób o wspólnym punkcie wyjścia — zazwyczaj wolnych od analizowanego skutku — i śledzi je w czasie, obserwując, u kogo wystąpi ten skutek.

Porównując wskaźniki zapadalności między podgrupami narażonymi i nienarażonymi, badacze mogą oszacować ryzyko względne i bezwzględne różnice ryzyka. Badania kohortowe stanowią złoty standard projektów obserwacyjnych do pomiaru zapadalności na choroby i ustalania związków czasowych między narażeniem a skutkiem.

Intuicja stojąca za metodą

Proszę myśleć o badaniu kohortowym jak o prospektywnym filmie dokumentalnym: rekrutuje się obsadę uczestników przed rozwinięciem się fabuły, rejestruje, kto jest narażony na dany czynnik, a następnie obserwuje się przez miesiące lub lata, kto zachoruje. Ponieważ narażenie obserwuje się przed wystąpieniem skutku, oś czasu przyczynowości jest jaśniejsza niż w badaniu kliniczno-kontrolnym. Kompromisem jest czas i koszt — rzadkie choroby mogą wymagać ogromnych kohort śledzonych przez dziesięciolecia, zanim zgromadzi się wystarczająco dużo zdarzeń, aby wyciągnąć wiarygodne wnioski.

Historia

Projekt kohortowy ma swoje korzenie w obserwacjach Johna Snowa dotyczących cholery w Londynie w połowie XIX wieku, ale formalne epidemiologiczne badanie kohortowe zostało ustanowione na początku lat 50. XX wieku dzięki przełomowym badaniom, takim jak British Doctors Study Richarda Dolla i Austina Bradforda Hilla (1951–1954), które wykazały związek przyczynowy między paleniem papierosów a rakiem płuca. Badanie Framingham Heart Study, rozpoczęte w 1948 roku, stanowiło przykład długoterminowego prospektywnego podejścia kohortowego do czynników ryzyka sercowo-naczyniowego. Podstawy metodologiczne zostały skodyfikowane przez Briana Mac Mahona, Thomasa Pugha i później Kennetha Rothmana.

Kiedy stosować

Należy zastosować badanie kohortowe, gdy pytanie badawcze dotyczy zapadalności na chorobę, sekwencji czasowej między narażeniem a skutkiem lub naturalnego przebiegu schorzenia — i gdy randomizacja jest nieetyczna lub niepraktyczna. Projekty kohortowe są szczególnie dobrze przystosowane do badania rzadkich narażeń (ponieważ uczestnicy mogą być wybierani na podstawie statusu narażenia), wielu skutków pojedynczego narażenia i długoterminowych efektów. Nie należy stosować badania kohortowego, gdy skutek jest bardzo rzadki (wymaga ogromnej próby do zaobserwowania wystarczającej liczby zdarzeń), gdy budżet lub harmonogram badania nie pozwalają na długotrwałą obserwację, lub gdy pytanie można odpowiedzieć bardziej efektywnie za pomocą badania kliniczno-kontrolnego lub przekrojowego.

Ograniczenia i uwagi

  • Nieefektywne w przypadku rzadkich skutków — mogą być potrzebne ogromne wielkości próby i długie okresy obserwacji, zanim zgromadzi się wystarczająca liczba zdarzeń.
  • Utrata kontaktu z uczestnikami może wprowadzić błąd selekcji, jeśli osoby, które zrezygnowały, różnią się od tych, które pozostały.
  • Długi czas trwania i duże wymagania dotyczące wielkości próby sprawiają, że badania kohortowe są kosztowne i wymagające logistycznie.
  • Zakłócenia spowodowane przez niezmierzonych zmiennych nie mogą być wyeliminowane jedynie przez projekt badania, w przeciwieństwie do badań randomizowanych.

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Ustalenie sekwencji czasowej — narażenie jest mierzone przed wystąpieniem skutku, co potwierdza związek przyczynowy bardziej przekonująco niż w badaniach kliniczno-kontrolnych lub przekrojowych.
  • Umożliwia obliczenie bezwzględnych wskaźników zapadalności i ryzyka względnego, a nie tylko ilorazów szans.
  • Jedna kohorta może dostarczyć danych dotyczących wielu skutków jednocześnie.
  • Prospektywne pomiary narażenia zmniejszają błąd pamięci w porównaniu z projektami retrospektywnymi.
  • Dobrze nadaje się do badania rzadkich narażeń poprzez wzbogacenie kohorty o osoby narażone.

Zastosowania

  • Kwantyfikacja długoterminowych skutków sercowo-naczyniowych wzorców żywieniowych, aktywności fizycznej lub terapii obniżającej poziom lipidów.
  • Szacowanie zapadalności na choroby zawodowe (np. międzybłoniak u pracowników narażonych na azbest).
  • Badanie naturalnego przebiegu chorób przewlekłych, takich jak cukrzyca, HIV czy choroba Alzheimera.
  • Ocena skuteczności szczepionek i zdarzeń niepożądanych w nadzorze po wprowadzeniu do obrotu.
  • Badanie wpływu narażeń środowiskowych (zanieczyszczenie powietrza, promieniowanie) na zdrowie populacji w ciągu dziesięcioleci.

Jak to działa

Jak to działa

1

Badacz identyfikuje i rekrutuje populację zagrożoną — osoby, które jeszcze nie doświadczyły analizowanego skutku. Kryteria włączenia mogą być zdefiniowane przez wiek, geografię, zawód lub zapisanie do systemu opieki zdrowotnej. Kohorta początkowa jest rekrutowana w wspólnym punkcie wyjścia, a charakterystyki bazowe są rejestrowane.

2

Status narażenia (np. palenie tytoniu, dieta, stosowanie leków, czynnik zawodowy) jest oceniany na początku badania i, w wielu projektach, ponownie oceniany w regularnych odstępach czasu podczas obserwacji. Dokładny pomiar narażenia na tym etapie decyduje o jakości całego badania; błąd klasyfikacji tutaj zniekształca oszacowania ryzyka w kierunku zera.

3

Uczestnicy są monitorowani w czasie poprzez okresowe oceny, powiązanie z rejestrami, dane administracyjne lub aktywny kontakt. Utrata kontaktu z uczestnikami jest głównym zagrożeniem dla wewnętrznej trafności na tym etapie: jeśli osoby, które opuszczają badanie, systematycznie różnią się od tych, które pozostają, szacowana zapadalność może być zniekształcona.

4

Zdarzenia skutku (nowe diagnozy, zgony, hospitalizacje) są identyfikowane poprzez badanie kliniczne, dokumentację medyczną, rejestry chorób lub powiązanie ze statystykami witalnymi. Jasne, z góry określone definicje skutku minimalizują błąd klasyfikacji skutku.

5

Oblicza się wskaźniki zapadalności dla grup narażonych i nienarażonych. Główną miarą efektu jest ryzyko względne (RR = zapadalność w grupie narażonej / zapadalność w grupie nienarażonej) lub, gdy czas obserwacji jest zmienny, iloraz zapadalności. Skorygowane oszacowania uzyskuje się za pomocą analizy regresji wieloczynnikowej (np. Poissona, Coxa) w celu kontroli czynników zakłócających.

Wzór
RR = (Ie / Iu)

Częste pułapki

  • Ignorowanie zmiennych w czasie narażeń — traktowanie narażenia bazowego jako stałego, gdy zmienia się ono podczas obserwacji (np. zaprzestanie palenia) może prowadzić do błędnej klasyfikacji narażenia i zniekształcenia wyników; należy stosować analizy zaktualizowane w czasie lub marginalne modele strukturalne.
  • Niewystarczająca kontrola czasu obserwacji — porównywanie surowych liczby zdarzeń zamiast wskaźników zapadalności na jednostkę czasu doprowadzi do wprowadzających w błąd wyników, gdy czas obserwacji różni się między uczestnikami.
  • Błąd nieśmiertelnego czasu — okresy obserwacji, podczas których uczestnik nie może doświadczyć skutku (np. czas przed odebraniem recepty na lek), nie mogą być przypisane do grupy narażonej, w przeciwnym razie oszacowania ryzyka będą sztucznie korzystne.
  • Efekt zdrowego pracownika lub zdrowego użytkownika — kohorty rekrutowane z miejsc pracy lub placówek medycznych mogą być systematycznie zdrowsze niż ogólna populacja, co ogranicza zewnętrzną generalizowalność.

Najczęściej zadawane pytania

Jaka jest różnica między prospektywnym a retrospektywnym badaniem kohortowym?

W prospektywnym badaniu kohortowym badacze rekrutują uczestników, a następnie śledzą ich w czasie, zbierając dane o narażeniu i skutkach w miarę występowania zdarzeń. W retrospektywnym (historycznym) badaniu kohortowym zarówno narażenie, jak i skutek już wystąpiły; badacz rekonstruuje kohortę na podstawie istniejących zapisów. Logika analityczna jest identyczna, ale projekty retrospektywne są szybsze i tańsze, a jednocześnie bardziej podatne na błąd informacyjny wynikający z niekompletnych zapisów historycznych.

Jak duża musi być kohorta w badaniu kohortowym?

Wielkość próby zależy od oczekiwanej zapadalności na skutek, wielkości efektu, który chcemy wykryć, czasu obserwacji i pożądanej mocy statystycznej. W przypadku częstych skutków wystarczyć może kilkuset uczestników; w przypadku rzadkich skutków o umiarkowanych wielkościach efektu, dziesiątki tysięcy uczestników śledzonych przez dziesięciolecia mogą być konieczne. Obliczenia mocy powinny być wykonane przed rozpoczęciem rekrutacji.

Czym badanie kohortowe różni się od badania randomizowanego?

W badaniu randomizowanym badacz kontroluje przydział narażenia, co eliminuje zakłócenia poprzez projekt badania i pozwala na wnioski przyczynowe. W badaniu kohortowym narażenie jest determinowane przez naturalne okoliczności, więc niezmierzonych czynników zakłócających może zniekształcać związek między narażeniem a skutkiem. Badania kohortowe są obserwacyjne i dlatego zajmują niższą pozycję w hierarchii dowodów dla pytań przyczynowych, ale są wykonalne, gdy randomizacja byłaby nieetyczna lub niepraktyczna.

Jaką miarę efektu daje badanie kohortowe?

Główną miarą efektu jest ryzyko względne (iloraz ryzyka), gdy używa się skumulowanej zapadalności, lub iloraz zapadalności, gdy używa się mianowników czasu osoby. Badania kohortowe mogą również szacować różnicę ryzyka (ryzyko przypisywalne), która jest bezpośrednio interpretowalna pod kątem wpływu na zdrowie publiczne. Ilorazy szans z regresji logistycznej są czasami podawane dla wygody, ale przybliżają iloraz ryzyka tylko wtedy, gdy skutek jest rzadki.

Jak należy postępować z utratą kontaktu z uczestnikami?

Po pierwsze, należy zminimalizować utratę poprzez aktywne strategie zatrzymania. Należy zgłosić odsetek utraconych i porównać charakterystyki bazowe osób, które ukończyły badanie, z tymi, które go nie ukończyły. Analizować zgodnie z zasadą intencji obserwacji i przeprowadzić analizy wrażliwości (np. imputacje najlepszego i najgorszego scenariusza), aby ocenić odporność wyników. Ważenie odwrotnie prawdopodobieństwa może skorygować informacyjne cenzurowanie, gdy przewiduje się odejścia.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Rothman, K. J., Greenland, S., & Lash, T. L. (2008). Modern Epidemiology (3rd ed.). Lippincott Williams & Wilkins.

    ISBN: 978-0781755641
    Skopiowano.
  2. Doll, R., & Hill, A. B. (1954). The mortality of doctors in relation to their smoking habits: a preliminary report. British Medical Journal, 1(4877), 1451–1455.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.