Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Dichroizm kołowy

Autor metody
Jean-Claude Fasman
Rok
1969
Typ
Spectroscopic method
Rodzina
Optical Spectroscopy

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Spektroskopia dichroizmu kołowego (CD) mierzy różnicową absorpcję światła kołowo spolaryzowanego lewo- i prawoskrętnego przez cząsteczki optycznie czynne, zwłaszcza białka i kwasy nukleinowe.

Wprowadzona przez Greenfielda i Fasmana w 1969 roku, CD jest szybką, niedestrukcyjną techniką charakteryzacji struktury drugorzędowej (alfa-helisa, beta-kartka), monitorowania przejść fałdowania białek i oceny zmian konformacyjnych w odpowiedzi na pH, temperaturę lub wiązanie liganda.

Intuicja stojąca za metodą

Białka i kwasy nukleinowe zawierają asymetryczne atomy węgla i wykazują dichroizm kołowy w swoich pasmach absorpcji. Różne struktury drugorzędowe dają charakterystyczne widma CD: alfa-helisy wykazują odrębny wzór z minimami wokół 222 nm i 208 nm, beta-kartki wykazują minima wokół 215 nm, a luźne zwoje wykazują minimalny dichroizm. Mierząc elipsometryczność (różnicę obrotową) światła kołowo spolaryzowanego przechodzącego przez roztwór białka, można szybko oszacować procent struktury drugorzędowej bez krystalografii rentgenowskiej.

Historia

Dichroizm kołowy został odkryty na początku XX wieku, ale zastosowany do struktury białek przez Greenfielda i Fasmana w 1969 roku. Wykazali oni, że różne struktury drugorzędowe dają charakterystyczne widma CD w dalekim zakresie UV, umożliwiając szybkie oszacowanie zawartości alfa-helisy i beta-kartki. Ten przełom uczynił CD jedną z najbardziej dostępnych technik charakteryzacji białek. Później opracowano algorytmy dekompozycji widmowej (CONTINLL, SELCON3, CDSSTR) w celu dokładniejszego kwantyfikowania struktury drugorzędowej. CD pozostaje standardem kontroli jakości białek w produkcji białek rekombinowanych.

Kiedy stosować

Użyj spektroskopii CD do szybkiej oceny zawartości struktury drugorzędowej białek, monitorowania denaturacji termicznej lub zmian fałdowania indukowanych pH, oraz wykrywania zmian konformacyjnych po związaniu liganda. CD jest idealne do badań z ograniczoną ilością próbki i badań przesiewowych o dużej przepustowości. Zakłada, że próbka jest rozpuszczalna, nieagregowana i optycznie przezroczysta w zakresie mierzonych długości fal. Działa najlepiej dla białek > 5 kDa i kwasów nukleinowych > 20 par zasad.

Ograniczenia i uwagi

  • Niska czułość na szczegóły struktury trzeciorzędowej; nie pozwala na rozróżnienie poszczególnych reszt aminokwasowych ani interakcji łańcuchów bocznych
  • Pomiary w dalekim zakresie UV (poniżej 200 nm) wymagają odgazowanych próbek i specjalnych kuwet; absorpcja atmosferyczna ogranicza zakres długości fal
  • Nakładanie się widm różnych struktur drugorzędowych ogranicza dokładność ilościową; najlepsze oszacowania to błąd ±5%
  • Agregacja, rozpraszanie lub absorpcja światła przez inne składniki próbki pogarszają sygnał

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Szybkie i niedestrukcyjne; widma uzyskane w ciągu sekund do minut
  • Wymaga mikrogramów białka; nie wymaga znakowania izotopowego ani krystalizacji
  • Bezpośrednio bada strukturę drugorzędową bez obszernej interpretacji
  • Doskonałe do monitorowania kinetyki przejść fałdowania lub wiązania w czasie rzeczywistym

Zastosowania

  • Ocena jakości białek w biotechnologii: potwierdzanie prawidłowego fałdowania białek rekombinowanych poprzez porównanie widm CD ze standardami typu dzikiego
  • Badania stabilności termicznej: szeregowanie wariantów białek poprzez pomiar temperatury półdenaturacji (Tm) z krzywych topnienia
  • Badania interakcji lek-białko: wykrywanie zmian konformacyjnych podczas wiązania małocząsteczkowych ligandów z białkami
  • Analiza struktury drugorzędowej DNA i RNA: określanie zawartości par zasad i wykrywanie przejść strukturalnych pod wpływem zmian temperatury lub stężenia soli

Jak to działa

Jak to działa

1

Wiązka światła liniowo spolaryzowanego jest przekształcana w światło kołowo spolaryzowane (składowe lewo- i prawoskrętne) i przepuszczana przez próbkę.

2

Lewo- i prawoskrętne wiązki światła kołowo spolaryzowanego są różnicowo absorbowane przez chiralne cząsteczki próbki.

3

Różnica natężeń między dwiema wiązkami jest mierzona jako funkcja długości fali, dając elipsometryczność lub molową elipsometryczność.

4

Widmo CD jest naniesione na wykres w funkcji długości fali; charakterystyczne cechy są porównywane z widmami referencyjnymi dla znanych struktur drugorzędowych.

5

Dekompozycja widmowa przy użyciu algorytmów daje oszacowania procentowe alfa-helisy, beta-kartki, zwoju i luźnego zwoju, lub po prostu charakteryzuje konformację jakościowo.

Częste pułapki

  • Pomijanie efektów temperaturowych: struktura drugorzędowa białek jest zależna od temperatury; zawsze mierzyć w stałej temperaturze
  • Błędna interpretacja anomalnych widm: nietypowe wzory CD mogą wskazywać na agregację lub nieprawidłowe fałdowanie, a nie na rzeczywistą strukturę drugorzędową
  • Używanie kuwet o niewłaściwej długości ścieżki dla stężenia białka; zbyt grube kuwety powodują wysoką absorbancję; zbyt cienkie tracą sygnał

Najczęściej zadawane pytania

Jakie długości fal są używane w spektroskopii CD białek?

Dalekie UV CD (190-240 nm) wykrywa przejścia chromoforów wiązań peptydowych i jest najbardziej czułe na strukturę drugorzędową. Bliskie UV CD (250-350 nm) bada aromatyczne łańcuchy boczne (tryptofan, tyrozyna) i dostarcza informacji o strukturze trzeciorzędowej oraz środowisku hydrofobowym.

Jak dokładne jest szacowanie struktury drugorzędowej z CD?

Typowa dokładność wynosi ± 5% dla głównych struktur drugorzędowych (helisa, kartka). Dokładność poprawia się przy dobrej jakości widma, odpowiednim algorytmie dekompozycji i wysokiej jakości danych referencyjnych. Struktury drugorzędowe (zwoje, luźne zwoje) są szacowane mniej dokładnie.

Czy CD może wykrywać interakcje białko-białko?

Pośrednio, tak. Jeśli ligand lub partner wiążący powoduje zmianę konformacji białka, CD wykryje przesunięcie w strukturze drugorzędowej. Jednak słabe interakcje, które nie zaburzają struktury drugorzędowej, mogą nie zostać wykryte; rezonans powierzchniowy lub kalorymetria miareczkowania izotermicznego są lepsze do określania powinowactwa wiązania.

Pokrewne metody

Źródła

  1. Greenfield, N. J., & Fasman, G. D. (1969). Computed circular dichroism spectra for protein secondary structures. Biochemistry, 8(10), 4108-4116.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.
  2. Yang, J. T., Wu, C. S., & Martinez, H. M. (1986). Calculation of protein conformation from circular dichroism. Methods in Enzymology, 130, 208-269.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.