Przejdź do treści
Wróć do wyników wyszukiwania

Analiza ustalania agendy

Autor metody
Maxwell McCombs, Donald Shaw
Rok
1972
Typ
Empirical method for studying how media coverage affects issue salience and public concern
Rodzina
Media effects and public opinion research

Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku

Rozmiar czcionki

Do czego służy?

Analiza ustalania agendy (Agenda-Setting Analysis) to metoda empiryczna służąca do badania wpływu relacji medialnych na to, które kwestie społeczeństwo uważa za ważne.

Podejście to, opracowane przez Maxwella McCombsa i Donalda Shawa (1972), testuje podstawową hipotezę dotyczącą efektów mediów: relacje medialne nie mówią ludziom, co mają myśleć, lecz raczej, o czym mają myśleć. Porównując kwestie, które otrzymują relacje medialne, z kwestiami, które społeczeństwo identyfikuje jako ważne, badacze mierzą efekty ustalania agendy – stopień, w jakim uwaga mediów przewiduje troskę publiczną. Metoda ta demonstruje siłę mediów w kształtowaniu hierarchii kwestii, nawet jeśli media nie przekonują bezpośrednio w konkretnych sprawach.

Intuicja stojąca za metodą

Kluczowa myśl polega na tym, że uwaga mediów jest ograniczona i konkurencyjna. Nie wszystkie możliwe kwestie mogą otrzymać równe relacje; niektóre dominują w nagłówkach, podczas gdy inne pozostają niewspomniane. Kwestie, które media podkreślają, stają się tymi, o których społeczeństwo dyskutuje, martwi się i domaga działań. Co ważne, nie jest to spisek, lecz strukturalna cecha produkcji wiadomości – redaktorzy i dziennikarze wybierają, które wydarzenia są ważne, które historie zasługują na relacje, które kwestie wymagają zbadania. Te wybory kształtują to, o czym myśli społeczeństwo. Ustalanie agendy to efekt mierzalny: jeśli media podkreślają kwestię A, a społeczeństwo później identyfikuje kwestię A jako ważną, przy uwzględnieniu kontroli czasowych i statystycznych wyjaśniających alternatywne przyczyny, sugeruje to, że media wpłynęły na priorytety agendy. Metoda ta nie dotyczy bezpośredniego przekonywania, lecz tego, co staje się istotne, możliwe do przemyślenia i dyskusji.

Historia

Teoria ustalania agendy wywodzi się z badania wyborów prezydenckich w USA w 1968 roku przeprowadzonego przez McCombsa i Shawa (1972), porównującego nacisk gazet na kwestie kampanii z kwestiami uznanymi przez wyborców za ważne – znajdując silną korelację. Teoria ta stanowiła wyzwanie dla poglądu o „ograniczonych efektach” wcześniejszych badań mediów, które twierdziły, że media nie mogą zmieniać opinii. McCombs i Shaw pokazali, że efekty mediów w ustalaniu agendy były potężne, nawet jeśli efekty perswazyjne były ograniczone. Teoria ta stała się dominująca w badaniach nad efektami mediów, z rozszerzeniami na ustalanie agendy drugiego poziomu (nie tylko które kwestie są ważne, ale które atrybuty kwestii są podkreślane), efekty opóźnień czasowych i różnice indywidualne. Współczesne badania nad ustalaniem agendy analizują efekty mediów cyfrowych i społecznościowych, znajdując zarówno wzmocnienie tradycyjnego ustalania agendy przez media, jak i alternatywne agendy pojawiające się w sieciach społecznościowych.

Kiedy stosować

Używaj tej metody przy badaniu, czy relacje medialne kształtują priorytety publiczne, porównywaniu efektów ustalania agendy między różnymi źródłami medialnymi lub typami mediów, badaniu, czy konkretne kwestie (zdrowie, środowisko, przestępczość) wykazują zmiany istotności napędzane przez media, analizowaniu ustalania agendy przez kampanie polityczne lub efektów propagandy, lub analizowaniu roli mediów w zwracaniu uwagi publicznej na problemy społeczne. Metoda zakłada, że relacje czasowe między relacjami medialnymi a troską publiczną mogą być empirycznie ustalone, że ankiety opinii publicznej odzwierciedlają rzeczywiste priorytety, i że ustalanie agendy działa jako mierzalny efekt medialny.

Ograniczenia i uwagi

  • Korelacja nie dowodzi przyczynowości; wydarzenia ze świata rzeczywistego mogą napędzać zarówno relacje medialne, jak i troskę publiczną, pojawiając się jako ustalanie agendy, gdy żadne z nich nie powoduje drugiego
  • Ankiety opinii publicznej mierzą zadeklarowane priorytety, a nie to, o czym ludzie faktycznie myślą lub dyskutują
  • Opóźnienie czasowe między relacjami medialnymi a pomiarem w ankiecie komplikuje wnioskowanie przyczynowe
  • Ustalanie agendy na poziomie indywidualnym (czy konkretne osoby narażone na relacje wykazują zmiany istotności) wymaga projektów panelowych i jest bardziej złożone

Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.

Mocne strony

  • Dostarcza empirycznych dowodów na efekty mediów, a nie spekulacji
  • Ma zastosowanie do różnorodnych kwestii, źródeł i okresów czasowych
  • Identyfikuje, które kwestie są ustalane przez media, a które opierają się wpływom medialnym
  • Umożliwia porównanie siły ustalania agendy między różnymi mediami lub okresami historycznymi

Zastosowania

  • Analiza, czy relacje telewizyjne o przestępczości wpływają na postrzeganie przez społeczeństwo wskaźników przestępczości – porównanie objętości relacji o przestępczości z troską publiczną o przestępczość w czasie
  • Badanie, jak kampanie polityczne wykorzystują strategię medialną do podnoszenia istotności kwestii – śledzenie wzmianek medialnych o kwestiach wybranych przez kandydatów i mierzenie późniejszych priorytetów publicznych
  • Badanie istotności kwestii środowiskowych lub zdrowotnych – jak badania naukowe stają się wiadomościami i czy relacje medialne napędzają społeczne zapotrzebowanie na działania polityczne
  • Porównanie efektów ustalania agendy między źródłami wiadomości: czy telewizja publiczna, gazety i cyfrowe źródła wiadomości tworzą różne hierarchie kwestii w opinii publicznej

Jak to działa

Jak to działa

1

Zbierz materiały medialne (relacje prasowe, radiowe, telewizyjne lub z internetu) z określonego okresu. Zdefiniuj zakres geograficzny (lokalny, krajowy, globalny) i wybór źródeł (wszystkie źródła, konkretne, wiele źródeł do porównania). Jednocześnie zbierz dane opinii publicznej z tego samego okresu za pomocą ankiet, pytając, które kwestie społeczeństwo identyfikuje jako najważniejsze (często pytania o „najważniejszą kwestię” w sondażach politycznych).

2

Koduj relacje medialne: zidentyfikuj kwestie wspomniane w każdym artykule medialnym, zmierz ilość relacji dla każdej kwestii (częstotliwość artykułów, ważność – pierwsza strona vs. dalsze, długość, czas trwania w przypadku transmisji) i śledź relacje w czasie. Standaryzuj dane opinii publicznej, przekształcając odpowiedzi z ankiet w miarę procentu społeczeństwa identyfikującego każdą kwestię jako ważną w okresach czasowych odpowiadających relacjom medialnym.

3

Oblicz korelacje między naciskiem relacji medialnych (objętość, ważność, czas trwania) a priorytetami opinii publicznej (procent identyfikujący kwestię jako ważną) w czasie. Użyj analizy opóźnień czasowych, aby sprawdzić, czy relacje medialne poprzedzają zmiany w trosce publicznej (sugerując przyczynowość ustalania agendy). Porównaj między kwestiami i źródłami, aby zidentyfikować, które kwestie wykazują efekty ustalania agendy, a które nie.

4

Opracuj modele predykcyjne pokazujące, jak uwaga mediów na konkretne kwestie prognozuje troskę publiczną. Przetestuj alternatywne wyjaśnienia: czy wydarzenia ze świata rzeczywistego (nie relacje medialne) napędzają zarówno uwagę mediów, jak i troskę publiczną? Jak efekty mediów oddziałują z cechami indywidualnymi (demografia, nawyki konsumpcji wiadomości, wcześniejsze postawy)? Zmierz wielkość efektów – czy nacisk mediów silnie czy słabo przewiduje troskę publiczną?

5

Wyjaśnij, co dane ujawniają na temat siły mediów w ustalaniu agendy publicznej, czy efekty są jednolite dla wszystkich kwestii, czy się różnią, czy niektóre grupy odbiorców lub źródła wykazują silniejsze efekty ustalania agendy niż inne, oraz jakie implikacje ustalanie agendy przez media ma dla dyskursu demokratycznego i kształtowania opinii publicznej.

Częste pułapki

  • Zakładanie, że wszystkie ustalenia agendy są równe pod względem siły lub mechanizmu – niektóre kwestie są bardziej podatne na wpływy medialne; doświadczenie osobiste, dyskusje interpersonalne i indywidualne predyspozycje moderują efekty
  • Przesadne przypisywanie siły mediom przez ignorowanie wydarzeń ze świata rzeczywistego lub dyskusji publicznej niezależnej od mediów
  • Mylenie „ustalania agendy” (czynienia kwestii istotnymi) z „ramowaniem” (sposobem charakteryzowania kwestii) lub „perswazją” (zmianą opinii w danej kwestii)

Najczęściej zadawane pytania

Czy ustalanie agendy jest tym samym co propaganda?

Niekoniecznie. Propaganda obejmuje celowe przekonywanie do określonych przekonań lub działań przez zidentyfikowanych aktorów. Ustalanie agendy opisuje strukturalne efekty mediów, które działają częściowo poprzez rutynowe decyzje zawodowe (co redaktorzy wybierają do relacjonowania) bez skoordynowanego zamiaru propagandowego. Jednak propaganda może wykorzystywać efekty ustalania agendy, a zrozumienie, jak działa ustalanie agendy, jest kluczowe dla zrozumienia propagandy – ale są to odrębne koncepcje.

Czy ludzie mogą opierać się ustalaniu agendy przez media?

Tak, ale opór jest trudny. Osoby z silnymi wcześniejszymi zainteresowaniami lub wiedzą ekspercką są mniej podatne na ustalanie agendy przez media w danej kwestii. Dyskusje interpersonalne, doświadczenia osobiste i alternatywne źródła informacji dostarczają konkurencyjnych agend. Jednak rzeczywistość strukturalna polega na tym, że media dostarczają większości informacji większości ludzi o odległych kwestiach lub wydarzeniach; opór wymaga świadomego wysiłku i alternatywnych źródeł informacji.

Czy media społecznościowe zmieniają sposób działania ustalania agendy?

Tak. Media społecznościowe umożliwiają pojawienie się alternatywnych agend poza tradycyjnym nadzorem mediów. Użytkownicy Twittera mogą priorytetyzować kwestie ignorowane przez tradycyjne media; kampanie hashtagowe mogą szybko podnosić istotność kwestii. Jednak badania pokazują, że tradycyjna agenda medialna nadal wpływa na dyskurs w mediach społecznościowych; relacja jest dwukierunkowa, ale złożona. Chaotyczne, zdecentralizowane ustalanie agendy przez media społecznościowe tworzy inne wzorce niż hierarchiczne tradycyjne media.

Jak mogę zmierzyć, czy media spowodowały ustalenie agendy, a nie reagowały na rzeczywiste wydarzenia?

Precedencja czasowa pomaga: jeśli szczyt relacji medialnych następuje przed wzrostem troski publicznej, sugeruje to przyczynowość. Kontrolowanie wskaźników wydarzeń ze świata rzeczywistego (statystyki przestępczości, zdarzenia pogodowe, ogłoszenia polityczne) pomaga wyizolować efekty mediów. Użycie rynków medialnych (obszarów o różnym zasięgu medialnym) umożliwia porównanie. Ankiety panelowe śledzące osoby w czasie wzmacniają wnioskowanie przyczynowe bardziej niż porównania przekrojowe.

Czy niektóre kwestie są bardziej podatne na ustalanie agendy niż inne?

Tak. Kwestie „narzucające się” (te z bezpośrednim doświadczeniem osobistym) wykazują mniejsze ustalanie agendy; każdy ma bezpośrednią wiedzę o inflacji, jeśli ceny rosną, więc relacje medialne dodają niewiele. Kwestie „nie-narzucające się” (odległe od doświadczenia osobistego: polityka zagraniczna, globalne zdrowie, dopóki nie wpłynie lokalnie) wykazują silne ustalanie agendy, ponieważ media są głównym źródłem informacji. Zrozumienie narzucalności kwestii wyjaśnia, kiedy efekty ustalania agendy są prawdopodobne.

Pokrewne metody

Źródła

  1. McCombs, M. E., & Shaw, D. L. (1972). The agenda-setting function of mass media. Public Opinion Quarterly, 36(2), 176-187.

    Otwórz odnośnik DOI
    Skopiowano.
  2. Weaver, D. H. (1997). Media agenda setting in the presidential election. In M. E. McCombs, D. L. Shaw, & D. H. Weaver (Eds.), Communication and Democracy (pp. 15-32). Lawrence Erlbaum.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  3. McCombs, M. E. (2014). Setting the Agenda: The News Media and Public Opinion (2nd ed.). Polity Press.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.
  4. Soroka, S. N. (2012). The gatekeepers: The media, the public, and policy-making. Canadian Public Policy, 38(4), 459-474.

    Otwórz odnośnik do publikacji
    Skopiowano.