Skala Oceny Akulturacji
- Autor metody
- Imelda Cuéllar, Bill Arnold, and Roberto Maldonado
- Rok
- 1995
- Typ
- Self-report Likert scale
- Rodzina
- Cross-cultural scale
Ten tekst jest tłumaczeniem maszynowym i nie został jeszcze sprawdzony. Przeczytaj oryginał po angielsku
Do czego służy?
Skala Oceny Akulturacji dla Meksykanów Amerykańskich (ARSMA) jest samoopisową miarą zaprojektowaną do oceny stopnia, w jakim osoby pochodzenia meksykańskiego i meksykańskich imigrantów przyjmują lub utrzymują praktyki kulturowe, wartości i tożsamość.
Pierwotnie opracowana przez Cuéllara, Harrisa i Jasso w 1980 roku i zrewidowana jako ARSMA-II w 1995 roku, mierzy dwuwymiarową akulturację – stopień orientacji kulturowej zarówno meksykańskiej, jak i amerykańskiej. Skala została zaadaptowana do użytku z innymi grupami imigrantów i mniejszości etnicznych.
Intuicja stojąca za metodą
Skala ujmuje dwuwymiarową naturę akulturacji: jednostki mogą utrzymywać swoją kulturę dziedziczoną, przyjmować kulturę kraju goszczącego, robić jedno i drugie (integracja) lub nie robić ani jednego, ani drugiego (marginalizacja). Zamiast postrzegać akulturację jako proces o sumie zerowej, model dwuwymiarowy uznaje, że adaptacja kulturowa obejmuje jednoczesne relacje zarówno z kulturą dziedziczoną, jak i z kulturą kraju goszczącego. Takie podejście jest psychologicznie i socjologicznie dokładniejsze niż modele jednowymiarowe.
Historia
Oryginalna ARSMA została opracowana przez Cuéllara, Harrisa i Jasso w 1980 roku w celu oceny orientacji kulturowej w populacjach meksykańsko-amerykańskich. Zrewidowana wersja (ARSMA-II) została opublikowana w 1995 roku przez Cuéllara, Arnolda i Maldonado, uwzględniając informacje zwrotne z badań empirycznych i udoskonalenia w celu poprawy rzetelności i trafności. Model dwuwymiarowy podważył wcześniejsze jednowymiarowe poglądy na akulturację i wpłynął na rozwój podobnych skal dla innych grup imigrantów.
Kiedy stosować
Użyj ARSMA-II z populacjami meksykańsko-amerykańskimi i meksykańskimi imigrantami badającymi wpływ akulturacji na zdrowie psychiczne, osiągnięcia akademickie, dynamikę rodzinną lub zachowania zdrowotne. Nadaje się do badań społecznościowych, klinicznych i organizacyjnych. Skala jest szczególnie cenna przy badaniu międzypokoleniowych różnic kulturowych w adaptacji kulturowej.
Ograniczenia i uwagi
- Pierwotnie opracowana dla Meksykanów Amerykańskich; tłumaczenie i adaptacja potrzebne dla innych grup.
- Niektóre pozycje specyficzne dla kontekstu meksykańsko-amerykańskiego mogą nie mieć zastosowania w równym stopniu do innych podgrup latynoskich.
- Błąd społecznej pożądliwości może wpływać na odpowiedzi dotyczące identyfikacji kulturowej.
- Nie ujmuje transmisji międzypokoleniowej ani zmian w akulturacji w czasie u jednostek.
Warunki podane w źródle nie zastępują niezależnego przeglądu naukowego ani walidacji przez silnik analityczny.
Mocne strony
- Dwuwymiarowe ramy pozwalają na wykrycie profili integracji, asymilacji, separacji i marginalizacji.
- Dobrze zweryfikowana w wielu próbkach meksykańsko-amerykańskich i latynoskich obejmujących dziesięciolecia badań.
- Pozycje oceniają wiele domen kulturowych (język, media, żywność, relacje społeczne, identyfikacja).
- Istnieją zaadaptowane wersje dla innych grup etnicznych i imigrantów, umożliwiające badania porównawcze.
Zastosowania
- Przewidywanie wyników zdrowia psychicznego, depresji i lęku u młodzieży meksykańsko-amerykańskiej i populacji imigrantów.
- Zrozumienie konfliktów rodzinnych i relacji międzypokoleniowych w rodzinach imigrantów o zróżnicowanych poziomach akulturacji.
- Badanie przyjmowania zachowań zdrowotnych i nierówności zdrowotnych w zależności od poziomu akulturacji w badaniach epidemiologicznych.
- Ocena skuteczności interwencji dostosowanych kulturowo dla populacji imigrantów i mniejszości etnicznych.
- Badanie osiągnięć akademickich, aspiracji edukacyjnych i zaangażowania szkolnego według profilu akulturacji.
Jak to działa
Jak to działa
Respondenci oceniają 30 pozycji w 5-punktowej skali Likerta (Wcale nie do Niezwykle często lub Odpowiednie) dotyczące używania języka, konsumpcji mediów, identyfikacji kulturowej, kontaktów społecznych i preferencji żywieniowych. Pozycje oceniają zaangażowanie kulturowe zarówno meksykańskie/dziedziczone, jak i amerykańskie/kraju goszczącego.
Oblicz oddzielne wyniki dla meksykańskiej orientacji kulturowej i amerykańskiej orientacji kulturowej, zazwyczaj w skalach od 1 do 5. Wyższe wyniki meksykańskie wskazują na silniejsze powiązanie z kulturą dziedziczoną; wyższe wyniki amerykańskie wskazują na silniejsze powiązanie z kulturą kraju goszczącego.
Respondenci są klasyfikowani do czterech profili akulturacji: zintegrowani (wysoko w obu), zasymilowani (wysoko w amerykańskiej, nisko w meksykańskiej), odseparowani (wysoko w meksykańskiej, nisko w amerykańskiej) i zmarginalizowani (nisko w obu). Integracja zazwyczaj najlepiej przewiduje wyniki w zakresie zdrowia psychicznego i adaptacji.
Częste pułapki
- Zakładając, że asymilacja (wysoka w kraju goszczącym, niska w dziedziczonym) jest optymalna; integracja zazwyczaj wykazuje lepsze wyniki psychologiczne.
- Używanie tylko jednej podskali bez uwzględnienia profilu dwuwymiarowego; wzorce mają większe znaczenie niż indywidualne wyniki.
- Stosowanie skali do populacji nie-meksykańskich bez odpowiedniej adaptacji kulturowej i walidacji.
- Ignorowanie dyskryminacji, kontekstu i barier strukturalnych jako czynników wpływających na wzorce akulturacji.
Najczęściej zadawane pytania
Jaka jest różnica między akulturacją a asymilacją?
Akulturacja jest szerszym procesem adaptacji do nowej kultury, przy jednoczesnym potencjalnym zachowaniu elementów kultury dziedziczonej. Asymilacja to specyficzne przyjęcie kultury kraju goszczącego przy jednoczesnym porzuceniu kultury dziedziczonej. ARSMA mierzy akulturację (dwuwymiarową), a nie tylko asymilację.
Czy bycie zintegrowanym (wysoko w obu kulturach) jest naprawdę lepsze niż asymilacja?
Badania empiryczne konsekwentnie pokazują, że integracja wiąże się z lepszym zdrowiem psychicznym, osiągnięciami akademickimi i wynikami społecznymi w porównaniu z asymilacją, separacją lub marginalizacją. Integracja pozwala jednostkom czerpać siłę z obu dziedzictw kulturowych.
Czy ARSMA-II może być używana z nie-meksykańskimi grupami latynoskimi?
Z odpowiednią adaptacją kulturową i walidacją. Niektóre podgrupy latynoskie (np. Portorykańczycy, Kubańczycy) mają własne miary akulturacji. Badacze powinni zweryfikować równoważność semantyczną i konceptualną przed użyciem skali z populacjami spoza Meksykanów Amerykańskich.
Jak status pokoleniowy wpływa na wyniki ARSMA?
Ogólnie rzecz biorąc, imigranci pierwszego pokolenia uzyskują wyższe wyniki w meksykańskiej orientacji kulturowej i mogą mieć niższe wyniki w amerykańskiej orientacji. Meksykanie Amerykanie drugiego i trzeciego pokolenia zazwyczaj wykazują wyższe wyniki amerykańskie i niższe wyniki meksykańskie. Te wzorce są oczekiwane i nieproblemowe; odzwierciedlają proces akulturacji w czasie.
Pokrewne metody
Źródła
Cuéllar, I., Arnold, B., & Maldonado, R. (1995). Acculturation Rating Scale for Mexican Americans-II: A revision of the original ARSMA Scale. Journal of Cross-Cultural Psychology, 26(3), 307–319.
Otwórz odnośnik DOISkopiowano.