Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس WFNS: مقیاس خونریزی ساب آراکنوئید فدراسیون جهانی جوامع جراحان مغز و اعصاب

معرفی‌شده توسط
Drake and World Federation of Neurosurgical Societies Committee
سال
1988
نوع
Clinician-rated
خانواده
Subarachnoid hemorrhage severity classification

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس WFNS یک سیستم درجه‌بندی استاندارد برای ارزیابی شدت و پیش‌آگهی در خونریزی ساب آراکنوئید (SAH) است که توسط فدراسیون جهانی جوامع جراحان مغز و اعصاب در سال ۱۹۸۸ منتشر شد. این مقیاس پنج درجه‌ای، مقیاس گلاسکو کما (GCS) را با وجود نقص حرکتی ترکیب می‌کند تا شدت SAH را طبقه‌بندی کند. مقیاس WFNS عینی‌تر از مقیاس قبلی هانت-هس است و در عمل جراحی مغز و اعصاب معاصر، به ویژه در اروپا و در سطح بین‌المللی، ترجیح داده می‌شود.

شهود پشت روش

شدت خونریزی ساب آراکنوئید منعکس کننده حجم خون، محل ضایعه و درجه فشار داخل جمجمه‌ای است. مقیاس گلاسکو کما سطح هوشیاری (باز شدن چشم، پاسخ کلامی، پاسخ حرکتی) را در یک مقیاس معتبر ۳ تا ۱۵ امتیازی کمی‌سازی می‌کند و اندازه‌گیری قابل تکراری را در مقایسه با توصیفات ذهنی (خواب‌آلود، گیج، اغما) ارائه می‌دهد. افزودن وجود نقص حرکتی، آسیب عصبی کانونی را در بر می‌گیرد. ترکیب GCS + نقص حرکتی طبقه‌بندی شدت دقیق‌تری نسبت به هانت-هس به تنهایی ارائه می‌دهد و پیش‌بینی دقیق‌تر پیامد را امکان‌پذیر می‌سازد. درجات WFNS I-II نشان‌دهنده هوشیاری عمدتاً دست‌نخورده با مرگ و میر کمتر از ۱۰٪ است؛ درجات IV-V نشان‌دهنده اغما با مرگ و میر بیش از ۵۰٪ صرف نظر از مداخله است. این مقیاس ارتباط عینی را در میان تیم‌های جراحی مغز و اعصاب و استانداردسازی بین‌المللی گزارش شدت SAH تسهیل می‌کند.

تاریخ

فدراسیون جهانی جوامع جراحان مغز و اعصاب در سال ۱۹۸۵ کمیته‌ای را به ریاست چارلز دریک برای توسعه یک مقیاس درجه‌بندی عینی‌تر و استانداردتر برای شدت SAH، با پرداختن به محدودیت‌های مقیاس هانت-هس، تأسیس کرد. این کمیته مقیاس گلاسکو کما را که توسط تیستردیل و جنیت در سال ۱۹۷۴ منتشر شد، به عنوان جزء ارزیابی هوشیاری پذیرفت. دریک مقیاس WFNS را در مجله جراحی مغز و اعصاب در سال ۱۹۸۸ منتشر کرد و سیستم پنج درجه‌ای ترکیبی از GCS با نقص حرکتی را پیشنهاد داد. مقیاس WFNS در مراکز اروپایی و بین‌المللی در طول دهه‌های ۱۹۹۰-۲۰۰۰ پذیرفته شد. رجیستری‌های مدرن SAH (تحقیقات بین‌المللی خونریزی ساب آراکنوئید توسط جراحی مغز و اعصاب اندوواسکولار، SIREN؛ رجیستری‌های اروپایی SAH) عمدتاً از درجه‌بندی WFNS استفاده می‌کنند، اگرچه هانت-هس در مراکز آمریکای شمالی رایج است. عمل معاصر به طور فزاینده‌ای هر دو مقیاس را ادغام می‌کند یا WFNS را برای مطالعات پیش‌آگهی ترجیح می‌دهد.

چه زمانی استفاده شود

برای همه بیماران مبتلا به خونریزی ساب آراکنوئید تأیید شده (آنوریسمی یا غیر آنوریسمی) در بدو پذیرش و در صورت بروز وخامت بالینی مجدداً ارزیابی می‌شود. راهنمای درجه WFNS: (۱) تصمیم‌گیری در مورد فوریت و زمان‌بندی جراحی (بیماران با درجه خوب در عرض ۴۸ ساعت جراحی دریافت می‌کنند؛ بیماران با درجه ضعیف اورژانسی یا تسکینی)؛ (۲) مشاوره پیش‌آگهی به خانواده‌ها در مورد پیامدهای مورد انتظار؛ (۳) تخصیص منابع ICU (نظارت فشرده در مقابل مراقبت حمایتی)؛ (۴) طبقه‌بندی در کارآزمایی‌های بالینی که استراتژی‌های مدیریت SAH را مقایسه می‌کنند. به دلیل جزء عینی GCS، به طور فزاینده‌ای نسبت به هانت-هس در عمل مدرن ترجیح داده می‌شود. در سطح بین‌المللی، به ویژه در اروپا، آسیا و به طور فزاینده‌ای در آمریکای شمالی استفاده می‌شود.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • مقیاس ترتیبی بدون خواص فاصله؛ درجه I تا II ممکن است نشان‌دهنده تفاوت شدت معادل درجه IV تا V نباشد.
  • نیاز به پزشک آموزش‌دیده برای انجام ارزیابی دقیق GCS دارد؛ واریانس بین ارزیاب در اجزای GCS (پاسخ کلامی، باز شدن چشم در بیمار لوله‌گذاری شده) بر تعیین درجه تأثیر می‌گذارد.
  • شدت تصویربرداری (حجم خون در سی‌تی، خونریزی داخل بطنی، اندازه/محل آنوریسم) را که به طور مستقل پیش‌آگهی را پیش‌بینی می‌کند، در بر نمی‌گیرد؛ درجه بالینی به تنهایی ممکن است کافی نباشد.
  • اعتبار GCS در بیماران آرام‌بخش یا لوله‌گذاری شده محدود است (امتیازات باز شدن چشم، پاسخ کلامی قابل اعتماد نیست)؛ ارزیابی درجه WFNS تا زمان پاک شدن آرام‌بخشی یا نیاز به پروتکل‌های تنظیم GCS به تعویق می‌افتد.
  • تعریف نقص حرکتی تا حدی ذهنی است؛ عدم وجود نقص کانونی مستند، ضعف جزئی را رد نمی‌کند؛ همی‌پارزی جزئی ممکن است در بیمار خواب‌آلود نادیده گرفته شود.
  • داده‌های محدود مقایسه WFNS با هانت-هس در همان کوهورت‌ها؛ مطالعات مقایسه‌ای تفاوت‌های جزئی (همبستگی r=0.7-0.8) با دقت پیش‌آگهی همپوشان نشان می‌دهند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • مقیاس گلاسکو کما را که یک ابزار عینی و معتبر برای اندازه‌گیری هوشیاری است و واریانس بین ارزیاب را در مقایسه با توصیفات ذهنی هانت-هس کاهش می‌دهد، در بر می‌گیرد.
  • وجود نقص حرکتی را که به طبقه‌بندی شدت فراتر از سطح هوشیاری به تنهایی، مشخصه می‌بخشد، متمایز می‌کند.
  • داده‌های پیامد در سراسر کوهورت‌های بزرگ چند مرکزی (رجیستری‌های اروپایی SAH، مطالعات چند مرکزی ژاپنی) منتشر شده است؛ دقت پیش‌آگهی در جمعیت‌های مختلف بیماران به خوبی تثبیت شده است.
  • جزئی‌تر از هانت-هس: WFNS محدوده GCS ۱۱-۱۴ را به طور جداگانه در بر می‌گیرد و بین بیماران با سطح هوشیاری متوسط، تمایز بهتری قائل می‌شود.
  • مقایسه در مطالعات بین‌المللی را به دلیل استفاده استاندارد از GCS تسهیل می‌کند؛ به طور فزاینده‌ای در کارآزمایی‌های عمده SAH پذیرفته شده است.
  • الگوریتم ساده‌تر از هانت-هس (ترکیب دودویی محدوده GCS و وجود/عدم وجود نقص حرکتی) با تفسیر کمتر ذهنی.

کاربردها

  • طبقه‌بندی شدت SAH و ارتباط پیش‌آگهی: درجه WFNS کمی‌سازی عینی شدت را فراهم می‌کند و مشاوره استاندارد خانواده را در مورد خطر مرگ و میر، پیامد عملکردی مورد انتظار و مناسب بودن مداخله تهاجمی امکان‌پذیر می‌سازد.
  • تصمیم‌گیری جراحی مغز و اعصاب و فوریت عملیاتی: درجات WFNS I-II کاندیداهای خوب برای ترمیم انتخابی آنوریسم هستند؛ درجات III-V ارزیابی جراحی فوری یا اورژانسی را با تصمیم‌گیری مشترک در مورد پیش‌آگهی و اهداف درمانی ایجاب می‌کنند.
  • طراحی و طبقه‌بندی کارآزمایی بالینی: کارآزمایی‌های عمده مداخله SAH (CONSCIOUS-1, CONSCIOUS-2, SAHIT) تصادفی‌سازی را بر اساس درجه WFNS طبقه‌بندی می‌کنند و تخصیص متعادل و تحلیل زیرگروه‌ها از اثر درمان بر اساس درجه را تضمین می‌کنند.
  • تحقیقات پیامد و معیارهای کیفیت: رجیستری‌های چند مرکزی SAH مرگ و میر ۳۰ روزه و پیامد عملکردی را بر اساس درجه WFNS پیگیری می‌کنند و امکان سنجش عملکرد بیمارستان و هدف‌گذاری بهبود کیفیت را فراهم می‌آورند.
  • متغیر پیش‌بینی‌کننده در مدل‌سازی پیش‌آگهی: مدل‌های چند متغیره شامل درجه WFNS، یافته‌های سی‌تی (مقیاس اصلاح شده فیشر)، ویژگی‌های آنوریسم و متغیرهای درمانی، عوامل پیش‌بینی‌کننده مستقل را شناسایی کرده و الگوریتم‌های پیش‌بینی را می‌سازند.
  • استانداردسازی بین‌المللی و مقایسه داده‌ها: پذیرش WFNS مقایسه پیامدهای SAH را در سراسر کشورها و قاره‌ها تسهیل می‌کند و تفاوت‌های جغرافیایی در پیامدها و بهترین شیوه‌ها را شناسایی می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

در کنار تخت بیمار پس از تشخیص قطعی SAH (سی‌تی اسکن نشان‌دهنده خون ساب آراکنوئید یا زانتوکرومی مایع مغزی نخاعی در LP)، متخصص مغز و اعصاب یا جراح مغز و اعصاب ارزیابی مقیاس گلاسکو کما را انجام می‌دهد: (۱) باز شدن چشم: خودبه‌خودی (۴)، به فرمان کلامی (۳)، به درد (۲)، بدون پاسخ (۱). (۲) پاسخ کلامی: جهت‌دار (۵)، گیج (۴)، نامناسب (۳)، صداهای نامفهوم (۲)، بدون پاسخ (۱). (۳) پاسخ حرکتی: اطاعت از دستورات (۶)، موضع‌یابی نسبت به درد (۵)، عقب‌کشی از درد (۴)، خم شدن غیرطبیعی/دکورتیکه (۳)، باز شدن غیرطبیعی/دسربره (۲)، بدون پاسخ (۱). مجموع GCS ۳-۱۵. همزمان، نقص عصبی کانونی ارزیابی می‌شود: وجود ضعف حرکتی (همی‌پارزی، همی‌پلژی، افتادگی بازو/پا، عدم تقارن قدرت)، نقص گفتار، ناهنجاری مردمک، یا سایر علائم کانونی. طبقه‌بندی به درجه WFNS بر اساس الگوریتم ترکیبی از وضعیت GCS و نقص حرکتی. معاینه پس از پایدار شدن بیمار و عدم وجود آرام‌بخشی حاد انجام می‌شود.

فرمول
Clinical neurological assessment at admission or within 24 hours of confirmed subarachnoid hemorrhage. Examiner evaluates level of consciousness using Glasgow Coma Scale (GCS) and presence of motor deficit on neurological examination. Classification into five grades based on GCS score combined with focal motor deficit presence. Rapid bedside evaluation; no equipment beyond standard neurological examination required.
2

مقیاس ترتیبی پنج درجه‌ای بر اساس GCS و نقص حرکتی: درجه I = GCS ۱۵، بدون نقص حرکتی. درجه II = GCS ۱۳-۱۴، بدون نقص حرکتی. درجه III = GCS ۱۳-۱۴ با نقص حرکتی، یا GCS ۱۱-۱۲ بدون نقص حرکتی. درجه IV = GCS ۱۱-۱۲ با نقص حرکتی، یا GCS ۸-۱۰ با هرگونه نقص حرکتی. درجه V = GCS ۳-۷ با هرگونه نقص حرکتی. نقص حرکتی به عنوان قدرت غیرطبیعی در معاینه عصبی، آفازی/دیزآرتری، یا ناهنجاری مردمک تعریف می‌شود. درجات میانی وجود ندارد؛ هر بیمار یک درجه واحد دریافت می‌کند. امتیاز GCS برای اهداف تحقیقاتی به طور جداگانه ثبت می‌شود.

فرمول
Five-grade ordinal scale combining Glasgow Coma Scale and motor deficit: Grade I = GCS 15, no focal deficit. Grade II = GCS 13-14, no focal deficit. Grade III = GCS 13-14, with focal deficit; or GCS 11-12, no focal deficit. Grade IV = GCS 11-12 with focal deficit; or GCS 8-10, any motor deficit. Grade V = GCS 3-7 any motor deficit.
3

درجه WFNS پیش‌آگهی و فوریت جراحی را طبقه‌بندی می‌کند. درجه I (GCS ۱۵، بدون نقص): پیش‌آگهی عالی، مرگ و میر جراحی کمتر از ۵٪، بیش از ۸۵٪ پیامد مطلوب؛ جراحی انتخابی در عرض ۴۸-۷۲ ساعت. درجه II (GCS ۱۳-۱۴، بدون نقص): پیش‌آگهی خوب، ۵-۱۰٪ مرگ و میر، ۷۵-۸۵٪ پیامد مطلوب؛ جراحی فوری در عرض ۲۴-۴۸ ساعت. درجه III (ترکیبی): پیش‌آگهی متوسط، ۱۰-۲۰٪ مرگ و میر، ۶۰-۷۰٪ پیامد مطلوب؛ جراحی فوری در عرض ۲۴ ساعت. درجه IV (GCS ۸-۱۲ یا ≤۱۰ با نقص): پیش‌آگهی ضعیف، ۴۰-۷۰٪ مرگ و میر، کمتر از ۳۰٪ پیامد مطلوب؛ جراحی اورژانسی در صورت ارائه. درجه V (GCS ۳-۷): پیش‌آگهی بسیار ضعیف، ۵۰-۸۰٪ مرگ و میر، کمتر از ۱۰٪ پیامد مطلوب؛ جراحی نجات‌بخش در نظر گرفته می‌شود اما پیامد به شدت محدود است. وخامت حال در طول بستری (خونریزی مجدد، اسپاسم عروقی) ممکن است درجه را ارتقا دهد و مداخله اورژانسی را ایجاب کند.

فرمول
WFNS grade predicts 30-day mortality and functional outcome in SAH. Grade I: ~5% mortality, 80-90% favorable outcome. Grade II: ~5-10% mortality, 75-85% favorable outcome. Grade III: ~15% mortality, 60-70% favorable outcome. Grade IV: 40-60% mortality, 20-30% favorable outcome. Grade V: >50-80% mortality, <10% favorable outcome. Grades I-II considered good grade; IV-V poor grade. WFNS more objective than Hunt-Hess due to GCS incorporation; correlates with Hunt-Hess but with significant overlap.

دام‌های رایج

  • تجویز درجه WFNS در طول احیا یا آرام‌بخشی فعال؛ GCS را نمی‌توان در بیمار آرام‌بخش به طور قابل اعتماد ارزیابی کرد. تعیین درجه باید پس از تثبیت اولیه و پاک شدن آرام‌بخشی انجام شود.
  • اشتباه گرفتن WFNS با درجه‌بندی هانت-هس؛ این دو سیستم برای یک بیمار، درجات مشابه اما غیر یکسان تولید می‌کنند. هنگام گزارش پیامدها یا تصمیم‌گیری بالینی، همیشه مشخص کنید از کدام سیستم استفاده شده است.
  • بیش از حد تفسیر کردن عدم وجود نقص حرکتی به عنوان اطمینان‌بخش؛ همی‌پارزی ظریف یا ناهنجاری گفتار ممکن است در بیمار خواب‌آلود نادیده گرفته شود. معاینه دقیق اعصاب جمجمه‌ای و حرکتی برای ارزیابی دقیق نقص لازم است.
  • تعیین درجه WFNS بر اساس یافته‌های رادیولوژی (حجم خون در سی‌تی) بدون معاینه عصبی مستقیم؛ تعیین درجه بالینی نیاز به ارزیابی کنار تخت دارد، نه فقط تصویربرداری.
  • استفاده از GCS اولیه در صحنه یا توسط امدادگر (که ممکن است نادرست باشد) به جای GCS پزشک بیمارستان برای تعیین درجه. جراح مغز و اعصاب باید به طور مستقل GCS و درجه WFNS را مستند کند.
  • عدم ارزیابی مجدد و ارتقاء درجه WFNS در صورت وقوع خونریزی مجدد یا وخامت ناشی از اسپاسم عروقی؛ تغییر حاد ممکن است درجه را ارتقا دهد و مدیریت را تغییر دهد (جراحی اورژانسی در مقابل مراقبت حمایتی).

پرسش‌های متداول

تفاوت بین مقیاس‌های WFNS و هانت-هس چیست؟

هانت-هس از توصیفات ذهنی (هوشیار، خواب‌آلود، گیج، نیمه‌هوشیار، اغما) و وجود نقص کانونی استفاده می‌کند. WFNS از مقیاس عینی گلاسکو کما (۳-۱۵) همراه با نقص کانونی استفاده می‌کند. برای شدت معادل، WFNS اغلب درجه پایین‌تری نسبت به هانت-هس دارد به دلیل آستانه‌های متفاوت (به عنوان مثال، GCS ۱۳-۱۴ درجه II WFNS است اما اگر خواب‌آلود/گیج باشد ممکن است درجه II-III هانت-هس باشد). هر دو با دقت مشابهی پیامد را پیش‌بینی می‌کنند (همبستگی r=0.7-0.8). WFNS عینی‌تر است؛ هانت-هس ساده‌تر است. اکثر موسسات از یک سیستم به طور مداوم استفاده می‌کنند؛ سیستم مورد استفاده در انتشارات را ذکر کنید.

آیا می‌توان درجه WFNS را در بیماران لوله‌گذاری شده تعیین کرد؟

با احتیاط. ارزیابی GCS در بیماران لوله‌گذاری شده مشکل‌ساز است: باز شدن چشم و پاسخ کلامی قابل ارزیابی نیستند (بیمار آرام‌بخش و لوله‌گذاری شده است)؛ فقط پاسخ حرکتی را می‌توان به طور قابل اعتماد امتیاز داد. برخی از جراحان مغز و اعصاب از نماد 'GCS آرام‌بخش' یا 'E1VtM3' (مثال: باز شدن چشم ۱، کلامی لوله‌گذاری شده، حرکتی ۳) برای اذعان به محدودیت استفاده می‌کنند. بهترین روش این است که ارزیابی درجه WFNS را تا زمان پاک شدن آرام‌بخشی (۲۴-۴۸ ساعت پس از خارج کردن لوله) که GCS کامل قابل ثبت است، به تعویق بیندازید. GCS قبل از لوله‌گذاری (ثبت شده توسط امدادگران یا اورژانس) در صورت موجود بودن قابل استفاده است، اما محدودیت آن را بپذیرید.

رابطه درجه WFNS با مقیاس‌های شدت سی‌تی مانند مقیاس فیشر چگونه است؟

WFNS شدت بالینی (هوشیاری + نقص عصبی) را ارزیابی می‌کند؛ مقیاس فیشر شدت رادیولوژیکی (مقدار و توزیع خون ساب آراکنوئید در سی‌تی) را ارزیابی می‌کند. این دو به طور ناقص همبسته هستند (r=0.5-0.7): خونریزی‌های کوچک می‌توانند نقص‌های شدیدی ایجاد کنند اگر در محل مهمی باشند؛ خونریزی‌های بزرگ می‌توانند با حداقل نقص ظاهر شوند. هم مقیاس WFNS و هم مقیاس فیشر به طور مستقل پیامد را پیش‌بینی می‌کنند. استفاده ترکیبی (WFNS + فیشر) مرگ و میر ۳۰ روزه و خطر اسپاسم عروقی را بهتر از هر کدام به تنهایی پیش‌بینی می‌کند. هر دو را در صورت موجود بودن گزارش کنید.

منظور از 'نقص حرکتی' در درجه‌بندی WFNS چیست؟

نقص حرکتی شامل موارد زیر است: (۱) همی‌پارزی یا همی‌پلژی (عدم تقارن قدرت ۵/۴ یا کمتر در مقیاس حرکتی). (۲) آفازی یا دیزآرتری (ناهنجاری زبان/گفتار). (۳) ناهنجاری مردمک (آنیزوکریا، مردمک گشاد شده). (۴) آتاکسی یا ناهنجاری هماهنگی. (۵) نقص عصب جمجمه‌ای (افتادگی صورت، انحراف چشم). شامل نمی‌شود: خواب‌آلودگی به تنهایی (بخشی از GCS)، سردرد، فتوفوبیا، سفتی گردن (علائم مننژ اما نقص حرکتی کانونی نیست). عدم وجود نقص کانونی مستند به معنای عدم وجود نقص حرکتی برای تعیین درجه WFNS است، حتی اگر ضعف ظریفی وجود داشته باشد.

آیا درجه WFNS در صورت بهبود بالینی بیمار تغییر می‌کند؟

درجه WFNS معمولاً به درجه پذیرش/ارزیابی اولیه اشاره دارد که برای همبستگی پیش‌آگهی استفاده می‌شود. اگر بیمار از نظر بالینی بهبود یابد (به عنوان مثال، GCS از ۱۳ به ۱۵ بهبود یابد)، GCS بهبود یافته ثبت می‌شود اما درجه اصلی WFNS برای تجزیه و تحلیل پیامد باقی می‌ماند. برخی مراکز WFNS را در ۴۸-۷۲ ساعت یا پس از مداخله (درمان اسپاسم عروقی، جراحی) مجدداً ارزیابی می‌کنند تا تغییرات دوره‌ای را مستند کنند، اما درجه پذیرش همچنان پیش‌بینی‌کننده پیش‌آگهی مورد استفاده در مطالعات پیامد باقی می‌ماند. همیشه زمان ارزیابی درجه را مشخص کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Drake, C. G. (1988). Report of the World Federation of Neurosurgical Societies Committee on a universal subarachnoid hemorrhage grading scale. Journal of Neurosurgery, 68(6), 985-986.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.