Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

سبک ونکوور: قالب‌بندی استناد و ارجاع شماره‌گذاری شده

معرفی‌شده توسط
International Committee of Medical Journal Editors (Vancouver Group, founded 1978)
سال
1978
نوع
Standard
خانواده
citation-formatting

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

سبک ونکوور، قالب استاندارد استناد برای مجلات تحقیقات زیست‌پزشکی و بالینی است که توسط کمیته بین‌المللی ویراستاران مجلات پزشکی (ICMJE) ایجاد شده و در توصیه‌های آن برای هدایت، گزارش‌دهی، ویرایش و انتشار آثار علمی در مجلات پزشکی شرح داده شده است. در سبک ونکوور، استنادات به طور متوالی در متن شماره‌گذاری می‌شوند (مانند [۱]، [۲]، [۳]) و به فهرستی شماره‌دار از ارجاعات در انتهای دست‌نوشته پیوند داده می‌شوند. این سبک بر اختصار تأکید دارد و به طور گسترده در پزشکی، پرستاری و علوم زیستی استفاده می‌شود. برخلاف سیستم‌های نویسنده-تاریخ (مانند APA)، سبک ونکوور نام نویسندگان را در متن کمتر برجسته می‌کند و به جریان طبیعی‌تر نثر اجازه می‌دهد.

شهود پشت روش

سبک ونکوور از استنادات شماره‌دار استفاده می‌کند که کمتر از سیستم‌های نویسنده-تاریخ مزاحمت ایجاد می‌کنند؛ خواننده می‌تواند روایت را بدون توقف برای دیدن اینکه چه کسی آن را گفته است، دنبال کند. این رویکرد، محتوا را بر انتساب منبع در متن اولویت می‌دهد و از خواندن پیوسته پشتیبانی می‌کند. با این حال، فهرست شماره‌دار در انتها اطلاعات کامل منبع را برای تأیید فراهم می‌کند. اختصار ونکوور (نام نویسنده و همکاران پس از شش نویسنده، عناوین مجلات اختصاری) فضا را در ادبیات متراکم زیست‌پزشکی حفظ می‌کند. این سیستم توسط پایگاه‌های داده اصلی مجلات پزشکی (MEDLINE، PubMed Central) و راهنمای استناد کتابخانه ملی پزشکی با عنوان Citing Medicine پشتیبانی می‌شود و ثبات را در سراسر ادبیات بالینی تضمین می‌کند.

تاریخ

سبک ونکوور از جلسه‌ای در سال ۱۹۷۸ توسط کمیته بین‌المللی ویراستاران مجلات پزشکی (که در ابتدا «گروه ونکوور» نامیده می‌شد زیرا جلسه در ونکوور برگزار شد) ظهور کرد. ویراستاران به دنبال یک قالب استاندارد برای ساده‌سازی ارسال مقالات و کاهش بار مجلات در تبدیل بین سبک‌ها بودند. سیستم شماره‌گذاری شده از سبک‌های قبلی ادبیات شیمی و مهندسی گرفته شد. در سال ۱۹۷۹، ICMJE اولین توصیه‌ها را منتشر کرد که به طور منظم به‌روزرسانی شده‌اند (آخرین بازنگری ۲۰۲۳). Citing Medicine کتابخانه ملی پزشکی (که اولین بار با عنوان «قالب‌های توصیه‌شده برای استناد کتابشناختی» منتشر شد) از سال ۱۹۹۱ به عنوان راهنمای معتبر عمل کرده است. سبک ونکوور با گسترش پذیرش MEDLINE به استاندارد عملی برای ادبیات زیست‌پزشکی تبدیل شد؛ امروزه، این سبک انتخابی برای بیش از ۹۰٪ از مجلات پزشکی و بسیاری از مجلات بهداشت عمومی و پرستاری است.

چه زمانی استفاده شود

از سبک ونکوور برای مقالات تحقیقاتی اصیل، گزارش‌های موردی و مرورها در مجلات زیست‌پزشکی و بالینی استفاده کنید. اکثر مجلات پزشکی که در MEDLINE نمایه شده‌اند به صراحت سبک ونکوور را الزامی می‌کنند (JAMA، Lancet، New England Journal of Medicine، BMJ و غیره). مجلات پرستاری، دندانپزشکی و بهداشت عمومی نیز معمولاً از ونکوور استفاده می‌کنند. سبک ونکوور را با APA یا سبک‌های دیگر مخلوط نکنید. اگر دستورالعمل‌های مجله هدف شما سبکی را مشخص نکرده است، بررسی کنید که آیا در MEDLINE نمایه شده است؛ اگر بله، از ونکوور استفاده کنید. برخی مجلات یک قالب نویسنده یا مقاله نمونه برای نشان دادن تغییرات خاص خود ارائه می‌دهند (مانند اینکه آیا PMID را شامل شود، محل قرارگیری کروشه‌های استناد).

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • از دست دادن اطلاعات نویسنده در متن: خوانندگان بلافاصله نمی‌توانند ببینند چه کسی مطالعه‌ای را انجام داده است (به فهرست ارجاعات مراجعه کنید)؛ این می‌تواند اعتماد را کاهش دهد یا ارزیابی تخصص نویسنده را دشوارتر کند.
  • دشواری در ویرایش: اگر استناد جدیدی را در وسط اضافه کنید، تمام اعداد بعدی تغییر می‌کنند و نیاز به شماره‌گذاری مجدد دقیق در سراسر دست‌نوشته دارد.
  • وابستگی به ترتیب استناد: استنادات باید به ترتیب اولین ذکر ظاهر شوند؛ شما نمی‌توانید متن را بدون به‌روزرسانی شماره استنادات بازسازی کنید.
  • ابهام در «نام نویسنده و همکاران»: پس از شش نویسنده، تمام نام‌ها پنهان می‌شوند؛ خوانندگان نمی‌توانند بین «اسمیت و همکاران» (مقالات مختلف توسط اسمیت و همکاران مختلف) تمایز قائل شوند مگر با مراجعه به فهرست ارجاعات.
  • اختصارات مجلات: استفاده از اختصارات غیر استاندارد یا غلط املایی عناوین اختصاری یک خطای رایج است (مانند نوشتن «JAMA» در مقابل «Jama»).

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • اختصار: سبک ونکوور عناوین مجلات را اختصاری می‌کند و پس از شش نویسنده از «و همکاران» استفاده می‌کند و فضا را در ادبیات متراکم زیست‌پزشکی حفظ می‌کند.
  • حداقل وقفه در متن: استنادات شماره‌دار [۱] کمتر از استنادات نویسنده-تاریخ (اسمیت، ۲۰۲۱) مزاحمت ایجاد می‌کنند و از جریان روایت پشتیبانی می‌کنند.
  • منطق متوالی: خوانندگان استدلال را دنبال می‌کنند و می‌توانند به فهرست شماره‌دار در انتها مراجعه کنند؛ زنجیره شفاف شواهد.
  • پشتیبانی از تصمیم‌گیری بالینی: ارجاعات درون‌متنی فشرده هستند و به پزشکان اجازه می‌دهند به سرعت بخوانند و در صورت نیاز منابع را تأیید کنند.
  • استانداردسازی: توصیه‌های ICMJE توسط صدها مجله پزشکی در سراسر جهان استفاده می‌شود و ثبات را در سراسر ادبیات بالینی تضمین می‌کند.

کاربردها

  • نوشتن مقاله تحقیقاتی بالینی: از سبک ونکوور طبق توصیه‌های ICMJE استفاده کنید؛ دستورالعمل‌های مجله را برای هرگونه تغییر محلی (مانند اینکه آیا PMID را شامل شود) بررسی کنید.
  • انتشار در یک مجله پزشکی با ضریب تأثیر بالا: Lancet، JAMA، N Engl J Med و BMJ همگی سبک ونکوور را الزامی می‌کنند؛ عدم رعایت آن ممکن است منجر به رد اولیه شود.
  • استناد به منابع الکترونیکی و مجموعه داده‌ها: از راهنمای Citing Medicine NLM برای قالب‌بندی پایگاه‌های داده آنلاین، ثبت‌کننده‌های کارآزمایی بالینی و داده‌های تکمیلی استفاده کنید.
  • آماده‌سازی یک مرور سیستماتیک برای انتشار: مرورهای کوکران و سایر مرورهای سیستماتیک در ادبیات پزشکی از سبک ونکوور استفاده می‌کنند؛ برای الزامات اضافی به قالب‌های سبک کوکران مراجعه کنید.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

برای استفاده از سبک ونکوور: (۱) استنادات درون‌متنی: از اعداد داخل کروشه به ترتیب ظهور استفاده کنید. شماره استناد را بلافاصله قبل یا بعد از متن مربوطه یا در انتهای جمله وارد کنید. به عنوان مثال: «مطالعه‌ای [۱] دریافت که…» یا «مطالعات نشان داده‌اند که این امر مهم است [۱، ۲، ۳].» استناد را برای اکثر متون در داخل نقطه قرار دهید، برای برخی خارج از آن (دستورالعمل‌های مجله را بررسی کنید). (۲) فهرست ارجاعات: در انتهای دست‌نوشته، به ترتیب استناد (نه الفبایی) شماره‌گذاری شده است. قالب‌بندی بسته به نوع منبع متفاوت است. مقاله مجله (حداکثر شش نویسنده): نویسنده۱ الف، نویسنده۲ ب، نویسنده۳ ج، و همکاران. عنوان مقاله. عنوان مجله. سال؛ دوره(شماره): صفحات. PMID: XXXXX. کتاب: نویسنده الف، نویسنده ب. عنوان کتاب. ناشر؛ سال. فصل در کتاب ویرایش شده: نویسنده الف. عنوان فصل. در: ویراستار الف، ویراستار. عنوان کتاب. ناشر؛ سال. ص. صفحات. منبع آنلاین: نویسنده الف. عنوان صفحه وب. [اینترنت]. ناشر؛ سال [تاریخ دسترسی سال ماه روز]. موجود از: URL. (۳) اختصارات: عناوین مجلات طبق اختصارات MEDLINE کتابخانه ملی پزشکی اختصاری می‌شوند. نام نویسندگان: حداکثر شش نویسنده را فهرست کنید؛ برای هفت یا بیشتر، شش نفر اول را به همراه «و همکاران» فهرست کنید. فهرست ارجاعات را با فاصله دو خطی بنویسید؛ از تورفتگی آویزان استفاده کنید.

2

استنادات با کیفیت به سبک ونکوور این معیارها را برآورده می‌کنند: (۱) دقت: توالی شماره‌گذاری با استنادات متن مطابقت دارد؛ نام نویسندگان، عناوین مجلات (به درستی اختصاری شده)، سال، دوره، و شماره صفحات صحیح هستند. (۲) کامل بودن: تمام منابع ذکر شده در متن در فهرست ارجاعات به ترتیب صحیح ظاهر می‌شوند. (۳) اختصار مجله: از اختصارات رسمی NLM استفاده کنید (مانند JAMA، N Engl J Med، Lancet) نه اختصارات سفارشی. (۴) قالب نویسنده: شش نفر یا کمتر = همه را فهرست کنید؛ هفت نفر یا بیشتر = شش نفر اول به همراه «و همکاران» را فهرست کنید. (۵) PMID (شناسه پاب‌مد) در صورت وجود گنجانده شود (اختیاری اما به طور فزاینده‌ای مورد انتظار است). (۶) ثبات: تمام استنادات به طور یکسان قالب‌بندی شده‌اند؛ اگر یک ارجاع شامل PMID باشد، همه باید در صورت وجود شامل شوند. (۷) کروشه‌گذاری: شماره استناد در کروشه بدون فاصله [۱، ۲، ۳] یا [۱]، [۲]، [۳] بسته به سبک مجله. برای قراردادهای فاصله‌گذاری، مجله هدف خود را بررسی کنید.

3

داوران و ویراستاران استنادات ونکوور را با بررسی اینکه (الف) توالی شماره‌گذاری در متن صحیح است (بدون شماره‌های پرش شده، بدون استنادات خارج از ترتیب)، (ب) هر ارجاع شماره‌دار را می‌توان در PubMed یا پایگاه داده کتابخانه یافت، و (ج) عناوین و نویسندگان با منبع منتشر شده مطابقت دارند، تأیید می‌کنند. ارجاعات نادرست شماره‌گذاری شده یا گمشده، درخواست‌های رایج برای بازنگری هستند. پس از انتشار، فهرست ارجاعات شماره‌دار امکان تأیید آسان استناد را فراهم می‌کند؛ خوانندگان می‌توانند مستقیماً به منبع [۱۵] مراجعه کنند بدون اینکه به دنبال «اسمیت و همکاران، ۲۰۲۱» بگردند. این سیستم از یکپارچگی ادبیات پزشکی پشتیبانی می‌کند، جایی که انتساب دقیق برای ایمنی بیمار و عمل مبتنی بر شواهد حیاتی است.

دام‌های رایج

  • ترتیب نادرست استناد: استنادات باید به ترتیبی که در متن ظاهر می‌شوند شماره‌گذاری شوند؛ شماره‌های پرش شده یا استنادات خارج از توالی خوانندگان را گیج می‌کنند.
  • فهرست‌های نویسنده ناسازگار: فهرست کردن شش نویسنده در یک استناد و هفت نفر در استناد دیگر (کاربرد ناسازگار «و همکاران»)، یا استفاده از نام‌های کامل در یک ارجاع و فقط نام خانوادگی در ارجاع دیگر.
  • اختصارات نادرست املایی یا غیر استاندارد مجلات: «New England Journal of Medicine» باید «N Engl J Med» باشد، نه «NEJM» یا «New Eng J Med».
  • PMID یا DOI گمشده در صورت وجود: رویه مدرن شامل PMID برای مقالات نمایه شده در PubMed و DOI برای تمام منابع دارای DOI است.
  • خطاهای شماره‌گذاری پس از بازنگری: اگر استنادات را اضافه یا حذف می‌کنید، عدم شماره‌گذاری مجدد تمام استنادات بعدی در متن و فهرست ارجاعات.
  • استناد به منبع ثانویه بدون ذکر: اگر جونز را در مقاله اسمیت خواندید، به عنوان «نقل شده در اسمیت [۱]» استناد کنید، نه گویی خودتان جونز را خوانده‌اید.

پرسش‌های متداول

چه زمانی باید کروشه استناد را قرار دهم - قبل یا بعد از نقطه؟

بیشتر مجلات استناد را بعد از نقطه قرار می‌دهند: «درمان مؤثر بود[۱].» با این حال، برخی مجلات قبل از نقطه را ترجیح می‌دهند: «درمان مؤثر بود.[۱]» دستورالعمل‌های مجله هدف یا دستورالعمل‌های نویسنده را بررسی کنید. اگر مشخص نشده باشد، قرار دادن بعد از نقطه اکنون رایج‌تر است.

اگر چندین استناد برای یک گزاره وجود داشته باشد، مانند [۱]، [۲]، [۳] چه؟

اگر استنادات متوالی هستند از یک بازه استفاده کنید: [۱-۳]. اگر متوالی نیستند، از کاما استفاده کنید: [۱، ۳، ۵]. مثال: «مطالعات متعدد از این امر پشتیبانی می‌کنند [۱-۳، ۷].» برخی مجلات [۱، ۲، ۳] را بدون کاما ترجیح می‌دهند؛ دستورالعمل‌های نویسنده را بررسی کنید.

چگونه عناوین مجلات را به درستی اختصاری کنم؟

از اختصار رسمی NLM از پایگاه داده MEDLINE استفاده کنید. مجلات PubMed را جستجو کنید (https://www.ncbi.nlm.nih.gov/journals/)؛ مجله خود را پیدا کرده و اختصار را دقیقاً کپی کنید. مثال‌های رایج: JAMA، N Engl J Med، Lancet، BMJ، Pediatrics. در صورت عدم اطمینان، وب‌سایت مجله یا یک مقاله اخیر در آن مجله را بررسی کنید.

آیا باید PMID یا DOI را در فهرست ارجاعات بگنجانم؟

در صورت وجود هر دو را بگنجانید. قالب PMID: PMID: 12345678 (در انتها). قالب DOI: https://doi.org/10.XXXX/XXXXX. بسیاری از مقالات مجلات مدرن هر دو را دارند؛ گنجاندن آن‌ها دسترسی و تأیید الکترونیکی آسان را تسهیل می‌کند. برخی مجلات هنوز این موارد را اختیاری می‌دانند، اما بهترین رویه گنجاندن آن‌هاست.

چند نویسنده باید فهرست کنم؟

تمام نویسندگان تا شش نفر را فهرست کنید. برای هفت یا بیشتر نویسنده، شش نفر اول را به همراه «و همکاران» فهرست کنید. مثال: «اسمیت الف، جونز ب، براون ج، لی د، میلر ای، دیویس ف، و همکاران.» «و» را قبل از نویسنده آخر اضافه نکنید؛ در سراسر متن از کاما استفاده کنید.

آیا می‌توانم از سبک ونکوور برای آثار در دست چاپ یا تحت بررسی استفاده کنم؟

بله، اما قالب متفاوت است. در دست چاپ (پذیرفته شده اما هنوز منتشر نشده): نویسنده الف، نویسنده ب. عنوان مقاله. عنوان مجله. [در دست چاپ]. تحت بررسی: مقالات منتشر نشده یا آثاری که تحت بررسی هستند را در انتشارات رسمی استناد نکنید؛ در صورت لزوم، به صورت زیر استناد کنید: «نویسنده الف. مقاله منتشر نشده [اینترنت]. ۲۰۲۳.» تاریخ دسترسی را در صورت اطلاع ذکر کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. International Committee of Medical Journal Editors (2023). Recommendations for the Conduct, Reporting, Editing, and Publication of Scholarly Work in Medical Journals. Retrieved from https://www.icmje.org/

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. National Library of Medicine (2023). Citing Medicine: The NLM Style Guide for Authors, Editors, and Publishers (3rd ed.). Retrieved from https://www.nlm.nih.gov/pubs/formats/recommendedformats.html

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.