Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

کدگذاری توربو با رمزگشایی تکراری (Turbo Coding with Iterative Decoding)

معرفی‌شده توسط
Claude Berrou, Alain Glavieux, and Punya Thitimajshima
سال
1993
نوع
iterative error-correcting code
خانواده
Coding theory

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

کدهای توربو، که در سال ۱۹۹۳ توسط بررو، گلاویو و تیتیمایشیم معرفی شدند، نقطه عطفی در تاریخ کدینگ کانال محسوب می‌شوند. این کدها به عملکردی در فاصله ۰٫۵ دسی‌بل از حد شانون – مرز نظری ارتباطات قابل اعتماد – دست می‌یابند، امری که قبلاً با پیچیدگی عملی غیرممکن تلقی می‌شد. کدهای توربو از کدهای کانولوشنی الحاقی با یک درهم‌باف (interleaver) و رمزگشایی تکراری از طریق انتشار باور (belief propagation) استفاده می‌کنند. این کدها در نسل سوم (UMTS) به کار گرفته شدند و در سیستم‌های نسل چهارم/پنجم در کنار کدهای LDPC همچنان اهمیت دارند.

شهود پشت روش

کدهای استاندارد تصحیح خطا، افزونگی را برای محافظت از داده‌ها اضافه می‌کنند اما معمولاً به رمزگشایی پیچیده‌ای نیاز دارند (مانند حداکثر درست‌نمایی، که با طول کد به صورت نمایی افزایش می‌یابد). کدهای توربو مسئله را وارونه می‌کنند: از رمزگذار‌های ساده (دو یا چند کد کانولوشنی) به صورت موازی، که توسط یک درهم‌باف شبه‌تصادفی جدا شده‌اند، استفاده می‌کنند و به رمزگشاها اجازه می‌دهند اطلاعات را به صورت تکراری مبادله کنند. درهم‌باف تضمین می‌کند که خطاهایی که برای یک کد دشوار هستند، برای کد دیگر (به دلیل جایگشت) احتمالاً آسان باشند، بنابراین پالایش تکراری به پیام واقعی همگرا می‌شود. این «اثر توربو» (از این رو نامگذاری شده است) عملکردی را تولید می‌کند که به صورت نمایی بهتر از رمزگشایی تک‌مرحله‌ای است و به حد نظری نزدیک می‌شود.

تاریخ

کدهای توربو در ICC ۱۹۹۳ اعلام شدند و جامعه نظریه کدینگ را با عملکرد نزدیک به شانون شگفت‌زده کردند. آنها محرک اصلی پذیرش 3G (UMTS, cdma۲۰۰۰) در اواخر دهه ۱۹۹۰ بودند. درک کدهای توربو منجر به نظریه گسترده‌تری از رمزگشایی تکراری و احیای درک کدهای کلاسیک شد (به عنوان مثال، نشان داده شد که کدهای همینگ ساختار تکراری دارند). در دهه ۲۰۰۰، کدهای LDPC (که توسط گالاگر در سال ۱۹۶۲ دوباره کشف شد) به عنوان رقبایی با عملکرد قابل مقایسه و معماری ساده‌تر ظهور کردند. کدهای قطبی (آریکان، ۲۰۰۹) بهینگی نظری را در حد نهایی ارائه دادند. استانداردهای مدرن (5G NR) هر سه خانواده را پشتیبانی می‌کنند؛ کدهای توربو منسوخ شده‌اند اما به طور گسترده پیاده‌سازی شده‌اند.

چه زمانی استفاده شود

کدهای توربو در کانال‌های با محوشدگی عمیق یا نویز بالا که نیاز به تصحیح خطای قوی دارند (مانند ارتباطات ماهواره‌ای، فضای عمیق، زیر آب) برتری دارند. از کدینگ توربو زمانی استفاده کنید که نرخ خطای بیت (BER) پایین (BER < 10^-6) حیاتی باشد و تأخیر، رمزگشایی تکراری را مجاز کند (چند میلی‌ثانیه). کدهای توربو برای کاربردهای حساس به نرخ یا بسته‌های بسیار کوتاه مناسب نیستند (درهم‌باف و وضعیت رمزگشا، سربار را غالب می‌کنند). با ظهور کدهای LDPC و قطبی (عملکرد کمی بهتر، معماری ساده‌تر)، کدهای توربو در بسیاری از استانداردهای جدید منسوخ شده‌اند، اگرچه همچنان در لایه‌های سازگاری استفاده می‌شوند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • رمزگشایی تکراری باعث ایجاد تأخیر می‌شود (ده‌ها میلی‌ثانیه برای درهم‌باف‌های طولانی)
  • عملکرد به طراحی درهم‌باف حساس است؛ انتخاب نامناسب اثر توربو را تضعیف می‌کند
  • خطاها تمایل به انتشار در خوشه‌ها (کف خطا) در BERهای بسیار پایین دارند؛ نیاز به تنظیم کد برای کاهش اثر دارد
  • پیچیدگی رمزگشایی متناسب با طول اطلاعات است (نه نمایی، اما همچنان بالا)
  • بسته‌های کوتاه از سربار درهم‌باف و عمق تکرار ناکافی برای همگرایی رنج می‌برند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • عملکرد در فاصله ۰٫۵ دسی‌بل از حد شانون با پیچیدگی عملی
  • در طیف وسیعی از نسبت‌های سیگنال به نویز بدون پدیده آستانه (برخلاف کدهای کلاسیک) به خوبی کار می‌کند
  • رمزگشایی تکراری عملکرد را با هر تکرار بهبود می‌بخشد و امکان کنترل نرخ را از طریق تعداد تکرار فراهم می‌کند
  • طراحی قابل تفکیک: هر کد کانولوشنی می‌تواند استفاده شود و انعطاف‌پذیری را امکان‌پذیر می‌سازد
  • به دلیل پخش شدن درهم‌باف، در برابر خطاهای انفجاری مقاوم است

کاربردها

  • سلولار نسل سوم/چهارم (UMTS, LTE): کانال‌های ترافیکی بالادست و پایین‌دست با کدهای توربو که عملکردی نزدیک به شانون را ارائه می‌دهند
  • ارتباطات ماهواره‌ای: مأموریت‌های فضای عمیق (مانند مریخ‌نوردها) از کدهای توربو برای بازیابی قابل اعتماد داده‌ها از نویز شدید استفاده می‌کنند
  • ارتباطات امن نظامی: انتقال داده‌های رمزگذاری شده با تصحیح خطای قوی در محیط‌های مستعد اختلال
  • شبکه‌های حسگر بی‌سیم: گره‌های کم‌مصرف از کدهای توربو کوتاه برای ارسال قابل اعتماد چندپرشی استفاده می‌کنند
  • تله‌متری پزشکی: دستگاه‌های زیست‌پزشکی که داده‌های حیاتی بیمار را از طریق پیوندهای بی‌سیم پرنویز منتقل می‌کنند

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

بیت‌های اطلاعاتی با استفاده از رمزگذار‌های کانولوشنی یکسان (RSC: recursive systematic convolutional) به دو کد موازی کدگذاری می‌شوند.

2

بین دو رمزگذار، یک درهم‌باف بیت شبه‌تصادفی دنباله اطلاعات را جابجا می‌کند. این امر تضمین می‌کند که دو کد برای همان اطلاعات، توزیع وزن متفاوتی دارند.

3

بیت‌های کدگذاری شده (سیستماتیک و توازن (parity) از هر دو رمزگذار) از طریق کانال، که توسط نویز مختل شده است، منتقل می‌شوند.

4

در گیرنده، رمزگشاهای ورودی نرم-خروجی نرم (SISO) تکرار می‌کنند: رمزگشا ۱ از سیگنال دریافتی و اطلاعات خارجی از رمزگشا ۲ برای پالایش تخمین خود استفاده می‌کند. رمزگشا ۲ نیز به همین ترتیب عمل می‌کند. درهم‌باف/بازکننده درهم‌باف اطلاعات را بین رمزگشاها منتقل می‌کند.

5

پس از تعداد ثابتی تکرار (مثلاً ۸-۲۰)، یک تصمیم نهایی سخت با آستانه‌گذاری نسبت درست‌نمایی گرفته می‌شود. همگرایی را می‌توان از طریق «صخره توربو» (turbo cliff) ردیابی کرد: عملکرد به شدت کاهش می‌یابد هنگامی که نسبت سیگنال به نویز (SNR) از آستانه‌ای عبور می‌کند که تکرار در آن شروع به همگرایی می‌کند.

دام‌های رایج

  • استفاده از درهم‌باف قطعی یا خیلی کوتاه؛ شبه‌تصادفی بودن برای بهره تکرار ضروری است
  • فرض کردن تعداد تکرار ثابت بهینه است؛ عملکرد با SNR متفاوت است؛ تعداد تکرار تطبیقی بهتر است
  • نادیده گرفتن کف خطا؛ کدهای توربو می‌توانند یک آستانه (صخره توربو) نشان دهند، که زیر آن عملکرد به شدت افت می‌کند
  • اعمال کدهای توربو بر روی بلوک‌های اطلاعاتی بسیار کوتاه (<۱۰۰ بیت)؛ سربار نسبی غیرقابل تحمل می‌شود
  • عدم در نظر گرفتن تأخیر بازخورد در رمزگشایی تکراری؛ زمان‌بندی همدیس بین رمزگشاها لازم است

پرسش‌های متداول

منظور از «توربو» در کدهای توربو چیست؟

این نام به فرآیند رمزگشایی تکراری اشاره دارد که شبیه موتور توربو است: هر رمزگشا سیگنال را برای رمزگشای بعدی «تقویت» می‌کند. افزایش عملکرد نمایی در هر تکرار گاهی اوقات اثر توربو نامیده می‌شود. این نام ارتباط مستقیمی با توربوشارژرها ندارد.

چرا درهم‌باف اینقدر مهم است؟

درهم‌باف همبستگی‌ها را در الگوهای خطا از رمزگشای اول قبل از اینکه رمزگشای دوم آنها را ببیند، می‌شکند. بدون آن، هر دو رمزگشا به طور مکرر اشتباهات یکسانی را مرتکب می‌شدند. یک درهم‌باف خوب تضمین می‌کند که خطاها از یک رمزگشا به طور تصادفی پخش می‌شوند و به رمزگشای دوم دیدگاه تازه‌ای می‌دهد و تکرار سازنده را امکان‌پذیر می‌سازد.

صخره توربو چیست؟

کدهای توربو یک آستانه تیز را نشان می‌دهند: زیر یک نسبت سیگنال به نویز بحرانی، رمزگشایی تکراری همگرا نمی‌شود و BER ضعیف است. بالای آستانه، BER به شدت کاهش می‌یابد. این همان صخره توربو است. برای طراحی سیستم، SNR باید به طور ایمن بالای صخره باشد؛ عملکرد درست زیر آن باعث شکست فاجعه‌بار می‌شود، علیرغم SNR ظاهری.

چند تکرار لازم است؟

رمزگشاهای توربوی معمولی از ۸ تا ۲۰ تکرار استفاده می‌کنند؛ تکرارهای بیشتر عملکرد را بهبود می‌بخشند اما تأخیر را افزایش می‌دهند. در SNR بالا، تکرارهای کم کافی هستند (همگرایی سریع است). در SNR پایین، تکرارهای بیشتری لازم است. تکرار تطبیقی (بررسی همگرایی، در صورت اتمام زودتر متوقف شوید) تأخیر و عملکرد را متعادل می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Berrou, C., Glavieux, A., & Thitimajshima, P. (1993). Near Shannon limit error-correcting coding and decoding: Turbo-codes. In Proceedings of the IEEE International Conference on Communications (ICC), 1064-1070.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Richardson, T. J., & Urbanke, R. L. (2002). The capacity of low-density parity-check codes under message-passing decoding. IEEE Transactions on Information Theory, 47(2), 599-618.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.