Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

ارزیابی تعادل و راه رفتن تینتی

معرفی‌شده توسط
Mary E. Tinetti
سال
1986
نوع
Performance-based assessment
خانواده
balance-and-gait-performance

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

ارزیابی تعادل و راه رفتن تینتی (که به عنوان ارزیابی تحرک مبتنی بر عملکرد یا POMA نیز شناخته می‌شود) یک ابزار ارزیابی مبتنی بر عملکرد است که توسط مری ای. تینتی در سال ۱۹۸۶ برای ارزیابی اختلالات تعادل و راه رفتن در افراد مسن توسعه یافته است. این مجموعه، مشاهدات مستقیم مانورهای تعادلی و الگوی راه رفتن را با یک معیار امتیازدهی سیستماتیک ترکیب می‌کند و افرادی را که در معرض خطر بالای سقوط و زوال عملکردی قرار دارند، شناسایی می‌کند. این ابزار به طور گسترده در کلینیک‌های سالمندان، مراکز توانبخشی و برنامه‌های پیشگیری از سقوط به عنوان یک ارزیابی عملی اما حساس از اختلال تحرک استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

تعادل و راه رفتن برای تحرک، استقلال و پیشگیری از سقوط در افراد مسن اساسی هستند. ارزیابی تینتی بر اساس مشاهده بالینی استوار است که اختلالات در کنترل تعادل، مکانیک راه رفتن و پایداری وضعیتی را می‌توان از طریق مشاهده سیستماتیک به طور قابل اعتماد شناسایی و کمی کرد و شواهد عینی از خطر سقوط و ناتوانی را فراهم می‌کند. برخلاف معیارهای آزمایشگاهی، ارزیابی تینتی در یک محیط بالینی استاندارد با حداقل تجهیزات انجام می‌شود و آن را عملی و امکان‌پذیر می‌سازد. این مجموعه ابعاد متعددی از تحرک را در بر می‌گیرد - تعادل ایستا، تعادل پویا و راه رفتن - که امکان شناسایی نقص‌های خاص را برای هدایت مداخلات هدفمند فراهم می‌کند.

تاریخ

ارزیابی تعادل و راه رفتن تینتی در سال ۱۹۸۶ توسط مری ای. تینتی، متخصص سالمندشناسی در دانشکده پزشکی ییل، توسعه یافته و در مجله انجمن طب سالمندان آمریکا منتشر شد. این ارزیابی در پاسخ به شیوع بالای سقوط در افراد مسن و نیاز به یک ارزیابی عملی، کوتاه و عینی برای شناسایی افراد در معرض خطر ایجاد شد. این مجموعه مشاهدات بالینی تعادل و راه رفتن را با نمره‌دهی سیستماتیک ترکیب می‌کند و آن را برای پزشکان در محیط‌های مختلف قابل دسترس می‌سازد. مقاله اصلی هزاران بار استناد شده است و تینتی همچنان یکی از پرکاربردترین ابزارهای ارزیابی خطر سقوط در طب سالمندان است که به طور گسترده در جمعیت‌های مختلف در محیط‌های مراقبت‌های بهداشتی گوناگون از جمله جامعه، مراقبت‌های حاد و مراقبت‌های طولانی‌مدت اعتبارسنجی شده است. انواع و گسترش‌های مختلف (مانند نسخه گسترش یافته تینتی) برای پرداختن به جمعیت‌های خاص و سوالات بالینی توسعه یافته‌اند.

چه زمانی استفاده شود

ارزیابی تینتی در کلینیک‌های سالمندان، مطب‌های مراقبت‌های اولیه، مراکز توانبخشی و کلینیک‌های سقوط استفاده می‌شود. آن را برای افراد مسن ۶۵ سال به بالا، به ویژه کسانی که سابقه سقوط، گزارش عدم تعادل یا راه رفتن ناپایدار، یا نگرانی در مورد ایمنی تحرک دارند، اجرا کنید. از تینتی زمانی استفاده کنید که (۱) غربالگری برای خطر سقوط و اختلالات راه رفتن/تعادل، (۲) شناسایی نقص‌های خاص تعادل یا راه رفتن برای هدف‌گیری با فیزیوتراپی، (۳) پیش‌بینی آسیب‌پذیری در برابر سقوط و اطلاع‌رسانی به استراتژی‌های پیشگیری از سقوط، (۴) تعیین خط پایه قبل از توانبخشی فیزیکی یا مداخله ورزشی، (۵) نظارت بر پاسخ به فیزیوتراپی یا آموزش ورزشی، یا (۶) مستندسازی شواهد عینی از اختلال تعادل و راه رفتن برای هدایت تصمیم‌گیری بالینی و تخصیص منابع.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • محدود به تعادل و راه رفتن قابل مشاهده: عملکرد دهلیزی، بینایی، حس عمقی یا سایر سیستم‌های حسی که به خطر سقوط کمک می‌کنند را ارزیابی نمی‌کند؛ فردی با تعادل مشاهده‌ای سالم ممکن است به دلیل اختلال حسی همچنان سقوط کند.
  • تمایز محدود علت زمینه‌ای: نقص‌های تعادل و راه رفتن را شناسایی می‌کند اما علت آن را مشخص نمی‌کند (عصبی، اسکلتی-عضلانی، مربوط به دارو و غیره)؛ ممکن است برای برنامه‌ریزی مداخله به ارزیابی اضافی نیاز باشد.
  • اثرات سقف بالقوه: افراد بسیار قوی ممکن است نمره ۲۸/۲۸ را کسب کنند، که توانایی تمایز بین سالمندان با بالاترین عملکرد را محدود می‌کند.
  • نیاز به محیط امن و قضاوت ارزیاب: تست مبتنی بر عملکرد نیازمند فضای امن و ناظر آموزش‌دیده است؛ تفسیر ذهنی برخی موارد (مانند 'حرکت ناپایدار') ممکن است بین ارزیابان متفاوت باشد.
  • خودکارآمدی یا ترس از سقوط را در بر نمی‌گیرد: فردی با تعادل سالم ممکن است به دلیل ترس از سقوط فعالیت خود را محدود کند؛ تینتی ظرفیت را اندازه‌گیری می‌کند، نه اعتماد به نفس یا رفتار واقعی.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ارزیابی جامع تعادل ایستا و پویا به علاوه راه رفتن: ابعاد متعددی از کنترل وضعیتی و راه رفتن را در یک مجموعه واحد ارزیابی می‌کند و دیدگاهی چندوجهی از تحرک ارائه می‌دهد.
  • مبتنی بر عملکرد و عینی: از مشاهده مستقیم و معیارهای نمره‌دهی استاندارد به جای گزارش ذهنی استفاده می‌کند، که سوگیری را کاهش داده و داده‌های قابل تکرار را فراهم می‌کند.
  • اعتبار پیش‌بینی‌کننده قوی برای خطر سقوط: به طور گسترده به عنوان پیش‌بینی‌کننده سقوط، شکستگی و بستری شدن در بیمارستان ناشی از سقوط اعتبارسنجی شده است؛ به طور گسترده به عنوان ابزار ارزیابی خطر سقوط استاندارد طلایی پذیرفته شده است.
  • عملی و امکان‌پذیر: به حداقل تجهیزات (صندلی، مسیر ۱۲ فوتی)، زمان اجرای کوتاه (۱۰-۱۵ دقیقه) و آموزش خاصی فراتر از آشنایی با پروتکل نیاز ندارد.
  • حساسیت به تغییر: پاسخ‌دهی به مداخلات توانبخشی فیزیکی و پیشگیری از سقوط را نشان می‌دهد، که آن را برای اندازه‌گیری پیامد در کارآزمایی‌های بالینی و ابتکارات بهبود کیفیت مناسب می‌سازد.

کاربردها

  • غربالگری خطر سقوط در مراقبت‌های اولیه: ارزیابی سریع و عینی در کلینیک‌های سرپایی برای شناسایی افراد مسن در معرض خطر افزایش یافته و اولویت‌بندی آنها برای برنامه‌های پیشگیری از سقوط.
  • اندازه‌گیری پیامد توانبخشی فیزیکی: ارزیابی خط پایه و پایانی در فیزیوتراپی برای مستندسازی بهبودهای عینی در تعادل و راه رفتن در پاسخ به توانبخشی.
  • ارزیابی بیمارستان حاد: ارزیابی تحرک و خطر سقوط در بیماران مسن بستری برای اطلاع‌رسانی به اقدامات ایمنی، برنامه‌ریزی ترخیص و تصمیم‌گیری‌های مراقبت پس از حاد.
  • ارزیابی مداخله ورزشی: معیار پیامد در کارآزمایی‌های بالینی برنامه‌های ورزشی (آموزش تعادل، تمرینات قدرتی، تای چی) برای مستندسازی اثربخشی در بهبود تعادل و راه رفتن.
  • هدف‌گذاری برنامه پیشگیری از سقوط: شناسایی نقص‌های خاص تعادل یا راه رفتن برای سفارشی‌سازی فیزیوتراپی و مداخلات محیطی (به عنوان مثال، توانبخشی دهلیزی برای نقص‌های تعادل، آموزش راه رفتن برای اختلالات راه رفتن، اصلاح خانه برای هر دو).

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

ارزیابی تینتی شامل دو بخش است: (۱) مؤلفه تعادل (۹ مورد) که در حالت نشسته و ایستاده ارزیابی می‌شود، و (۲) مؤلفه راه رفتن (۷ مورد) که در حین راه رفتن ارزیابی می‌شود. موارد تعادل ارزیابی می‌کنند: تعادل نشسته، برخاستن به حالت ایستاده، تعادل ایستاده با چشم باز، تعادل ایستاده با چشم بسته، تعادل ایستاده با چرخش تنه، تعادل ایستاده با دراز کردن دست، و برداشتن اشیاء از روی زمین. موارد راه رفتن ارزیابی می‌کنند: شروع راه رفتن، ارتفاع گام، طول گام، تقارن گام، پیوستگی گام، انحراف مسیر، و نوسان تنه. هر مورد مشاهده و بر اساس معیارهای عملکردی خاص، با امتیاز ۰، ۱ یا ۲ نمره‌دهی می‌شود. کل ارزیابی تقریباً ۱۰-۱۵ دقیقه و یک مسیر مشخص حداقل ۱۲ فوتی طول می‌کشد. یک ارزیاب آموزش‌دیده عملکرد را برای هر مورد مطابق با توصیف‌گرهای از پیش تعریف شده مشاهده و مستند می‌کند (به عنوان مثال، مورد مؤلفه تعادل 'برخاستن به حالت ایستاده': ۰ = ناتوان بدون کمک، ۱ = قادر اما از دست‌ها استفاده می‌کند یا حرکت ناپایدار نشان می‌دهد، ۲ = قادر بدون استفاده از دست‌ها و پایدار).

2

ارزیابی تینتی به طور جداگانه برای مؤلفه‌های تعادل و راه رفتن نمره‌دهی می‌شود. مؤلفه تعادل (۹ مورد) یک نمره زیرمقیاس ۰-۱۶ را تولید می‌کند، که نمرات بالاتر نشان‌دهنده تعادل بهتر است. مؤلفه راه رفتن (۷ مورد) یک نمره زیرمقیاس ۰-۱۲ را تولید می‌کند، که نمرات بالاتر نشان‌دهنده راه رفتن بهتر است. نمره کل تینتی (تعادل + راه رفتن) از ۰ تا ۲۸ متغیر است. نمره‌دهی بر اساس مشاهده مستقیم است: به هر مورد بسته به سطح عملکرد، ۰، ۱ یا ۲ امتیاز تعلق می‌گیرد، با آستانه‌های مشخص برای هر مورد. موارد در هر بخش جمع می‌شوند تا نمرات زیرمقیاس تولید شوند، سپس در سراسر بخش‌ها جمع می‌شوند تا نمره کل تولید شود.

3

نمره کل تینتی به دسته‌های خطر سقوط طبقه‌بندی می‌شود: نمره ۲۴-۲۸ نشان‌دهنده خطر کم سقوط با تحرک خوب است؛ نمره ۱۹-۲۳ نشان‌دهنده خطر متوسط سقوط و مستلزم مداخله است؛ نمره کمتر از ۱۹ نشان‌دهنده خطر بالای سقوط و آسیب‌پذیری به طور قابل توجهی افزایش یافته برای سقوط است که نیازمند استراتژی‌های فشرده پیشگیری از سقوط، توانبخشی فیزیکی و اصلاح محیطی است. زیرمقیاس‌های تعادل و راه رفتن را می‌توان به طور جداگانه تفسیر کرد تا نقص‌های خاص شناسایی شوند: نمره پایین تعادل با راه رفتن حفظ شده، اختلال کنترل وضعیتی را نشان می‌دهد، در حالی که نمره پایین راه رفتن با تعادل حفظ شده، اختلال راه رفتن یا مشکل کنترل حرکتی را نشان می‌دهد. نمرات کمتر از ۱۹، خطر افزایش یافته سقوط، شکستگی و ناتوانی آینده را پیش‌بینی می‌کنند. این ارزیابی به تغییرات در طول زمان حساس است و پاسخ‌دهی به مداخلات توانبخشی و پیشگیری از سقوط را نشان می‌دهد.

دام‌های رایج

  • توقف زودهنگام ارزیابی به دلیل نگرانی‌های ایمنی: ارزیابی بیش از حد محتاطانه ممکن است به طور مصنوعی نمرات را کاهش دهد (به عنوان مثال، عدم اجازه تعادل ایستاده با چشم بسته به دلیل خطر درک شده اما واقعی نیست)؛ پروتکل استاندارد باید رعایت شود.
  • تفسیر نادرست نمره ۱۹ به عنوان آستانه قطعی: نمره ۱۹ یک آستانه آماری است اما یک مرز بالینی مطلق نیست؛ نمره ۱۸ در مقابل ۲۰ نشان‌دهنده تغییر کیفی در خطر سقوط نیست.
  • اتکای بیش از حد به تینتی بدون در نظر گرفتن زمینه: نمره پایین تینتی اختلال تحرک را شناسایی می‌کند اما توضیح نمی‌دهد که آیا محدودیت ناشی از بیماری حاد، اثر دارو، عدم آمادگی جسمانی، یا بیماری عصبی مزمن است؛ زمینه ضروری است.
  • فرض اینکه تینتی نرمال، خطر سقوط را حذف می‌کند: افراد ممکن است در تست‌های رسمی نمره خوبی کسب کنند اما به دلیل خطرات محیطی، اختلال شناختی یا ترس، خطر سقوط عملکردی داشته باشند؛ تینتی یک جزء از ارزیابی جامع خطر سقوط است.

پرسش‌های متداول

نمره ۱۹ در تینتی به طور خاص به چه معناست و چه مداخلاتی نشان داده شده است؟

نمره ۱۹ در آستانه خطر متوسط تا بالای سقوط قرار دارد و مستلزم مداخله است. این نمره اختلالاتی در تعادل یا راه رفتن را نشان می‌دهد که آسیب‌پذیری در برابر سقوط را افزایش می‌دهد. مداخلات نشان داده شده شامل فیزیوتراپی برای پرداختن به نقص‌های شناسایی شده (مانند آموزش تعادل برای زیرمقیاس پایین تعادل)، تمرینات قدرتی و انعطاف‌پذیری، آموزش راه رفتن، ارزیابی ایمنی خانه، بررسی داروها (برای شناسایی داروهایی که تعادل را مختل می‌کنند) و در نظر گرفتن وسایل کمکی مانند عصا یا واکر است.

آیا ارزیابی تینتی را می‌توان برای افرادی که به وسایل راه رفتن مانند عصا یا واکر نیاز دارند، انجام داد؟

بله، ارزیابی تینتی را می‌توان با وسایل کمکی انجام داد. در واقع، اگر فرد به طور معمول از یک وسیله استفاده می‌کند، ارزیابی با آن وسیله مناسب است و داده‌های معتبرتری در مورد تحرک معمول او ارائه می‌دهد. ارزیاب باید وسیله مورد استفاده را در مستندات نمره ذکر کند. اگر فرد بدون وسیله معمول خود ارزیابی می‌شود (به عنوان مثال، برای تعیین خط پایه بدون کمک)، این موضوع نیز باید به وضوح مستند شود.

چگونه باید ارزیابی تینتی برای افرادی که قادر به ایستادن نیستند یا محدودیت‌های شدید حرکتی دارند، اصلاح شود؟

برای افرادی که قادر به ایستادن ایمن نیستند، مؤلفه راه رفتن قابل اجرا نیست؛ در چنین مواردی، می‌توان مؤلفه تعادل را به تنهایی با اصلاحاتی (مانند ایستادن با حمایت اندام فوقانی از یک پیشخوان یا میله‌های موازی) ارزیابی کرد. به طور متناوب، می‌توان موارد تعادل نشسته را اجرا کرد. نمره تینتی اصلاح شده یا جزئی باید به وضوح برچسب‌گذاری شود تا از مجموعه کامل متمایز شود. برای افراد بسیار محدود، باتری کوتاه عملکرد فیزیکی (Short Physical Performance Battery) یا مقیاس خرداد ادمونتون (Edmonton Frail Scale) ممکن است مناسب‌تر باشد.

آیا ارزیابی تینتی برای افراد جوان‌تر (زیر ۶۵ سال) با اختلال تحرک یا شرایط عصبی قابل اجرا است؟

تینتی در افراد مسن توسعه یافته و اعتبارسنجی شده است، اما می‌تواند برای جمعیت‌های جوان‌تر با اختلال تعادل یا راه رفتن نیز به کار رود. آستانه‌های هنجاری منتشر شده (مانند نمره ۱۹ برای خطر سقوط) ممکن است مستقیماً برای جمعیت‌های جوان‌تر اعمال نشوند و باید به دنبال آستانه‌های خاص بیماری بود. برای افراد جوان‌تر با شرایط خاص (بیماری پارکینسون، سکته مغزی، مولتیپل اسکلروزیس)، نسخه‌های اصلاح شده یا ارزیابی‌های خاص بیماری ممکن است مناسب‌تر باشند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Tinetti, M. E. (1986). Performance-oriented assessment of mobility problems in elderly patients. J Am Geriatr Soc, 34(2), 119-126.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Tinetti, M. E., & Ginter, S. F. (1988). Identifying mobility dysfunctions in elderly patients. Standard neuromuscular tests. J Am Geriatr Soc, 36(1), 55-60.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  3. Tinetti, M. E., Mendes de Leon, C. F., Doucette, J. T., & Baker, D. I. (1994). Fear of falling and fall-related efficacy in relationship to functioning among community-living elders. J Gerontol, 49(3), M140-M147.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.