Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

اهداف: مقیاس سنجش حرکات غیرارادی غیرطبیعی

معرفی‌شده توسط
National Institute of Mental Health
سال
1976
نوع
Clinician-rated observation
خانواده
Tardive dyskinesia and antipsychotic medication side effects

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس سنجش حرکات غیرارادی غیرطبیعی (AIMS) مقیاس استاندارد بالینی برای ارزیابی دیسکینزیای دیررس است، یک اختلال حرکتی ناشی از داروها که در اثر مواجهه مزمن با داروهای ضد روان‌پریشی ایجاد می‌شود. این مقیاس ۱۲ موردی که توسط موسسه ملی بهداشت روان در سال ۱۹۷۶ توسعه یافته است، به طور سیستماتیک حرکات غیرارادی را در نواحی صورت، دهان، اندام‌ها و تنه اندازه‌گیری می‌کند.

AIMS ابزار غربالگری اجباری برای بیماران تحت درمان طولانی‌مدت با داروهای ضد روان‌پریشی و ضروری برای نظارت بر عوارض حرکتی مرتبط با داروهای ضد روان‌پریشی است.

شهود پشت روش

داروهای ضد روان‌پریشی، به ویژه نسل اول قدیمی‌تر (هالوپریدول، فلوفنازین) و عوامل با قدرت بالا، گیرنده‌های دوپامین D2 را در عقده‌های قاعده‌ای مسدود کرده و باعث عوارض جانبی حرکتی می‌شوند. اثرات اولیه (ساعت تا روز) شامل دیستونی حاد و بی‌قراری است؛ با مواجهه مزمن (هفته تا ماه)، پارکینسونیسم ایجاد می‌شود؛ با سال‌ها درمان، دیسکینزیای دیررس در ۲۰-۳۰٪ بیماران ظاهر می‌شود - حرکات غیرارادی کورئیفرم، آتتوئید یا دیستونی در صورت، لب‌ها، زبان و اندام‌ها. دیسکینزیای دیررس به سختی درمان می‌شود و اغلب حتی پس از قطع دارو باقی می‌ماند. AIMS کمی‌سازی سیستماتیک و قابل تکرار این حرکات غیرطبیعی را فراهم می‌کند و امکان مستندسازی پایه، نظارت بر پیشرفت و تصمیم‌گیری برای تنظیم دارو را فراهم می‌سازد. تشخیص زودهنگام امکان مداخله (کاهش دوز، تغییر دارو) را فراهم می‌کند و به طور بالقوه از ایجاد دیسکینزی جلوگیری می‌کند.

تاریخ

دیسکینزیای دیررس به عنوان عارضه جانبی داروی ضد روان‌پریشی در دهه ۱۹۶۰ شناخته شد (Schoenecker 1957, Faurbye et al. 1964). گزارش‌های توصیفی اولیه خواستار ابزارهای اندازه‌گیری عینی بودند. موسسه ملی بهداشت روان AIMS را در سال ۱۹۷۶ توسعه داد و در یک راهنمای جامع NIMH منتشر کرد، به عنوان ارزیابی استاندارد برای تحقیقات و نظارت بالینی حرکات غیرارادی. AIMS برای کارآزمایی‌های بالینی با بودجه NIH و ارزیابی‌های ایمنی داروهای ضد روان‌پریشی تحت نظارت FDA اجباری شد. DSM-IV و DSM-5 از معیارهای AIMS به عنوان بخشی از تعریف تشخیصی دیسکینزیای دیررس استفاده می‌کنند. داروهای ضد روان‌پریشی مدرن آتیپیک (اولانزاپین، ریسپریدون، آریپیپرازول) خطر دیسکینزیای دیررس کمتری نسبت به عوامل معمول دارند، اما بروز تجمعی در بزرگسالان مسن‌تر سالانه ۲-۳٪ باقی می‌ماند. AIMS علی‌رغم معرفی معیارهای جایگزین (مقیاس کاربری فشرده سیستم شناسایی دیسکینزی، DISCUS) همچنان استاندارد طلایی است.

چه زمانی استفاده شود

ارزیابی پایه AIMS توصیه می‌شود قبل از شروع داروی ضد روان‌پریشی (ظرف ۱ هفته). تکرار AIMS هر ۶-۱۲ ماه در طول درمان با داروهای ضد روان‌پریشی (FDA و انجمن روانپزشکی آمریکا سالانه ≥ را توصیه می‌کنند). اجباری است اگر بیمار حرکات غیرارادی را گزارش کند یا پس از افزایش دوز داروی ضد روان‌پریشی (دیسکینزی در دوزهای تجمعی بالاتر شایع‌تر است). ضروری قبل از هرگونه استفاده طولانی‌مدت از داروهای ضد روان‌پریشی در بیماران بالای ۴۰ سال یا با عوامل خطر دیسکینزیای دیررس (سن بالاتر، جنسیت زن، اختلال خلقی، قومیت آفریقایی-آمریکایی). AIMS سریالی راهنمای تنظیم دارو است: بهبود نشان‌دهنده امکان کاهش دوز/قطع دارو است؛ بدتر شدن نشان‌دهنده بهینه‌سازی مداوم دوز یا در نظر گرفتن عامل جایگزین است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ارزیابی ذهنی شدت حرکت (خفیف در مقابل متوسط) علی‌رغم آموزش، مستعد تغییرپذیری بین ارزیاب‌ها است؛ استانداردسازی ویدئویی کمک می‌کند اما تغییرپذیری را از بین نمی‌برد.
  • فراوانی حرکت را به طور عینی کمی‌سازی نمی‌کند؛ برخی ارزیاب‌ها ممکن است بر حرکات با فرکانس آهسته و دامنه بزرگ (قابل مشاهده‌تر) تأکید کنند در حالی که دیگران لرزش با فرکانس بالا و دامنه کوچک را تشخیص می‌دهند. آموزش استانداردسازی حیاتی است.
  • مورد وضعیت دندان (مورد ۱۲) با شدت دیسکینزی تداخل دارد و ممکن است مستقل نباشد؛ برخی نسخه‌ها این مورد را حذف می‌کنند.
  • تشخیص حرکت پایه در صورتی محدود است که بیمار عمداً حرکات را سرکوب کند یا از دیسکینزی خفیف بی‌اطلاع باشد؛ ارزیابی‌های مکرر با دستورالعمل صریح برای جلوگیری از سرکوب ارادی، قابلیت اطمینان را بهبود می‌بخشد.
  • علت حرکات را تشخیص نمی‌دهد (دیسکینزیای دیررس در مقابل لرزش پارکینسون در مقابل لرزش اساسی در مقابل آتاکسی مخچه‌ای)؛ تاریخچه بالینی و سایر علائم عصبی لازم است.
  • بیشترین حساسیت را در ناحیه دهانی-صورتی دارد؛ دیسکینزیای اندام ممکن است در صورت عدم مشاهده توسط معاینه‌کننده در طول وظایف حرکتی خاص (کشش بازو، ضربه زدن انگشت) کمتر تشخیص داده شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • ابزار ارزیابی استاندارد طلایی برای دیسکینزیای دیررس؛ بیش از ۵۰ سال اعتبار بالینی و استفاده در سطح جهانی.
  • ارزیابی ساده مبتنی بر مشاهده باینری (بدون نیاز به همکاری بیمار فراتر از انجام حرکات)؛ به شکایت ذهنی یا بینش بیمار متکی نیست.
  • قابلیت اطمینان عالی بین ارزیاب‌ها (ICC ۰.۸۵-۰.۹۵) زمانی که ارزیاب‌ها از طریق استانداردسازی ویدئویی آموزش دیده‌اند.
  • به حضور و شدت دیسکینزی حساس است؛ عدم وجود را از دیسکینزی خفیف/متوسط/شدید به طور موثر تشخیص می‌دهد.
  • عملی برای مراقبت بالینی روتین؛ زمان اجرای ۱۰-۱۵ دقیقه در ویزیت استاندارد کلینیک جای می‌گیرد.
  • امکان تشخیص زودهنگام دیسکینزی قبل از ایجاد اختلال عملکردی را فراهم می‌کند و امکان تنظیمات پیشگیرانه دارو را می‌دهد.

کاربردها

  • نظارت بر ایمنی داروهای ضد روان‌پریشی: AIMS پایه (قبل از دارو) در مقایسه با AIMS سریالی (سالانه) روند بروز و پیشرفت دیسکینزیای دیررس را پیگیری می‌کند؛ رویداد نامطلوب مرتبط با دارو را برای اهداف پزشکی-قانونی مستند می‌کند.
  • تصمیم‌گیری بالینی در مورد تنظیمات دارو: امتیاز AIMS راهنمای انتخاب داروی ضد روان‌پریشی (در صورت امکان آتیپیک ترجیح داده می‌شود)، بهینه‌سازی دوز (در صورت افزایش AIMS کاهش دوز را در نظر بگیرید) و تصمیمات قطع دارو (مزایا در مقابل خطر دیسکینزی را بسنجید) است.
  • فنوتیپ‌سازی تحقیقاتی دیسکینزیای دیررس: امتیازات AIMS امکان طبقه‌بندی (دیسکینزی غالب دهانی-صورتی در مقابل عمومی) و بررسی عوامل خطر ژنتیکی و محیطی (سن، جنسیت، قومیت، دوز تجمعی، مدت مواجهه) را فراهم می‌کند.
  • نظارت بر ایمنی نظارتی: نظارت پس از ورود به بازار FDA از داده‌های AIMS در تحلیل گزارش‌های خودبه‌خودی ایمنی داروهای ضد روان‌پریشی استفاده می‌کند؛ موارد دیسکینزیای دیررس مستند شده با AIMS، برچسب‌گذاری دارو و ارتباط ریسک را اطلاع‌رسانی می‌کنند.
  • نتایج کارآزمایی بالینی: کارآزمایی‌های دیسکینزیای دیررس از AIMS به عنوان نقطه پایانی اولیه استفاده می‌کنند (به عنوان مثال، آزمایش اثربخشی وال‌بن‌ازین یا تترا‌بن‌ازین در درمان دیسکینزیای ایجاد شده)؛ تغییر AIMS ناشی از درمان، اثربخشی دارو را اندازه‌گیری می‌کند.
  • حمایت از بیمار و رضایت آگاهانه: AIMS مستندات کمی از شدت دیسکینزیای دیررس را فراهم می‌کند و امکان مشاوره بیمار در مورد انتظارات حرکتی واقع‌بینانه و مزایا/خطرات درمان را می‌دهد.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

مشاهده بالینی ساختاریافته در محیطی آرام و راحت. بیمار به مدت ۱ دقیقه در حالت استراحت می‌نشیند؛ معاینه‌کننده حرکات صورت، دهان و اندام‌ها را مشاهده می‌کند. سپس معاینه‌کننده دستور می‌دهد: (۱) 'دست‌هایتان را در مقابل خود دراز کنید، کف دست‌ها رو به پایین' (۱۰ ثانیه برای دیسکینزیای دست/انگشت مشاهده کنید)؛ (۲) 'دهانتان را باز کنید، زبانتان را تا جایی که می‌توانید بیرون بیاورید' (۱۰ ثانیه برای حرکات دهانی-زبانی مشاهده کنید)؛ (۳) 'پشت انگشتانتان را به صندلی بزنید، مانند این' (نحوه ضربه زدن سریع و متناوب انگشتان بیمار برای لرزش/دیسکینزی را نشان داده و مشاهده می‌کند). معاینه‌کننده همچنین ارزیابی می‌کند: راه رفتن و وضعیت بدنی (ایستادن و راه رفتن)، وجود لرزش عمومی، و آگاهی بیمار از حرکات غیرطبیعی. معاینه کامل ۱۰-۱۵ دقیقه طول می‌کشد. ایده‌آل است که بیمار ۲۴ ساعت قبل از معاینه دارو مصرف نکرده باشد (حساس‌ترین حالت برای تشخیص دیسکینزی)، اگرچه از نظر بالینی الزامی نیست.

فرمول
Clinician observes patient during standardized examination assessing involuntary movements. Patient seated comfortably, observed at rest for 1 minute. Then patient instructed through series of movements: extend arms and hands forward (observe hand/finger tremor, dyskinesia); open mouth and protrude tongue (observe oral-lingual movements); tap fingers on chair rapidly (observe fingers/hands). Observation period approximately 10 minutes total including rest periods and movement tasks.
2

۱۲ مورد با امتیاز ۰-۴ (بدون/حداقل/خفیف/متوسط/شدید). (۱-۴) حرکات غیرارادی اندام فوقانی، اندام تحتانی، لب‌ها، فک (حرکات ناحیه صورت). (۵-۷) زبان، ناحیه زبانی، دیسکینزیای کلی دهان. (۸) حرکات گردن، شانه‌ها، لگن/تنه. (۹) ارزیابی شدت کلی (۰-۴) تمام حرکات غیرارادی. (۱۰) آگاهی بیمار از دیسکینزی (۰-۴: بدون/حداقل/آگاه از حرکات/آگاه و نگران/ناراحتی شدید). (۱۱) ناتوانی مرتبط با دیسکینزی (۰-۴: بدون تا شدید). (۱۲) وضعیت دندان (۰ = دندان طبیعی، ۱ = دندان مصنوعی، ۲ = بدون دندان). مجموع امتیاز AIMS = مجموع موارد ۱-۱۱ = ۰-۴۴ (برخی از ۰-۴۰ بدون احتساب مورد دندان استفاده می‌کنند). امتیازدهی پس از مشاهده انجام می‌شود؛ پزشک با قضاوت خود بر اساس فراوانی و دامنه حرکات مشاهده شده، امتیازدهی می‌کند.

فرمول
12 items rated on 5-point scale (0 = none, 1 = minimal, 2 = mild, 3 = moderate, 4 = severe) assessing involuntary movements in: facial region, lips, jaw, tongue, upper extremities, lower extremities, neck/trunk (7 items); plus oral dyskinesia severity, global severity overall, and patient's awareness of dyskinesia (3 items); plus dental status (1 item). Total AIMS score 0-40. Higher scores indicate greater dyskinesia severity.

دام‌های رایج

  • مقایسه امتیازات AIMS بین ارزیاب‌های مختلف بدون آموزش استانداردسازی؛ ارزیاب‌های آموزش ندیده ممکن است به طور سیستماتیک شدت دیسکینزی را بیش از حد یا کمتر از حد ارزیابی کنند. اطمینان حاصل کنید که همه ارزیاب‌ها ماژول آموزشی AIMS مبتنی بر ویدئو را تکمیل کرده‌اند.
  • تجویز AIMS در حالی که بیمار فعالانه داروهای ضد پارکینسونی (بنتروپین، تری‌هگزی‌فنی‌دیل) مصرف می‌کند که دیسکینزی را سرکوب می‌کنند؛ دارو باید ۲۴ ساعت قبل برای ارزیابی معتبر قطع شود (اگرچه در همه شرایط عملی نیست). وضعیت دارو را در زمان AIMS مستند کنید.
  • از دست دادن حرکات دهانی-صورتی با عدم مشاهده در طول وظیفه باز کردن دهان؛ دیسکینزیای زبان (بیرون‌زدگی، حرکات غیرارادی) معمولاً وجود دارد. اطمینان حاصل کنید که بیمار زبان خود را کاملاً بیرون می‌آورد و معاینه‌کننده ۱۰+ ثانیه مشاهده می‌کند.
  • نسبت دادن تمام حرکات غیرارادی به دیسکینزیای دیررس بدون در نظر گرفتن تشخیص‌های جایگزین (بی‌قراری ناشی از دارو که باعث بی‌قراری می‌شود نه دیسکینزیای دهانی-صورتی؛ لرزش اساسی که باعث لرزش دست می‌شود؛ تیک‌ها). AIMS به تنهایی علت را مشخص نمی‌کند.
  • عدم دریافت AIMS پایه قبل از شروع داروی ضد روان‌پریشی، که ارزیابی بروز دیسکینزی را غیرممکن می‌سازد. پایه را در تمام بیماران شروع کننده داروی ضد روان‌پریشی، حتی اگر تشخیص حرکت بعید باشد، ایجاد کنید.
  • تفسیر امتیاز ثابت AIMS به عنوان عدم وجود خطر دیسکینزیای دیررس؛ بسیاری از بیماران افزایش تدریجی AIMS را در طول سال‌ها نشان می‌دهند. ارزیابی‌های سریالی با تحلیل روند، آموزنده‌تر از یک امتیاز واحد است.

پرسش‌های متداول

تفاوت دیسکینزیای دیررس و بی‌قراری چیست؟

دیسکینزیای دیررس حرکت غیرارادی کورئیفرم یا دیستونی (دیسکینزیای دهانی-صورتی یا اندامی قابل مشاهده) است که پس از مواجهه مزمن با داروهای ضد روان‌پریشی ایجاد می‌شود. بی‌قراری احساس ذهنی بی‌قراری درونی و ناتوانی در نشستن است، با یا بدون حرکت قابل مشاهده. AIMS دیسکینزی (حرکات قابل مشاهده) را اندازه‌گیری می‌کند؛ بی‌قراری نیاز به ارزیابی جداگانه دارد (گزارش ذهنی بیمار یا مقیاس ارزیابی بی‌قراری). بیماران ممکن است همزمان هر دو را داشته باشند. بی‌قراری ممکن است به مسدودکننده‌های بتا پاسخ دهد؛ دیسکینزی معمولاً پاسخ نمی‌دهد.

آیا دیسکینزیای دیررس می‌تواند بهبود یابد یا برطرف شود؟

دیسکینزیای دیررس اولیه (کمتر از ۲ سال شروع) ممکن است با کاهش دوز یا قطع داروی ضد روان‌پریشی تا حدی بهبود یابد (۳۰-۵۰٪ بهبود). دیسکینزیای دیررس ایجاد شده (بیش از ۲ سال) اغلب علی‌رغم تغییرات دارویی باقی می‌ماند اما ممکن است به آرامی در طول سال‌ها بهبود یابد. داروهای اخیراً تأیید شده توسط FDA (وال‌بن‌ازین، تترا‌بن‌ازین) دیسکینزیای ایجاد شده را درمان می‌کنند؛ تقریباً ۴۰-۵۰٪ بیماران با این عوامل به کاهش AIMS ≥۲۵٪ دست می‌یابند. بیماران جوان‌تر و مدت زمان کوتاه‌تر دیسکینزی در شروع درمان، پیش‌بینی کننده پاسخ بهتر به درمان هستند.

AIMS هر چند وقت یکبار باید تکرار شود؟

دستورالعمل‌های FDA و حرفه‌ای، AIMS پایه (قبل از شروع یا ظرف ۱ هفته پس از شروع داروی ضد روان‌پریشی) و تکرار هر ۶-۱۲ ماه در طول درمان را توصیه می‌کنند. بیماران با خطر بالاتر (سن بالای ۴۰ سال، سابقه دیسکینزی، آفریقایی-آمریکایی، زن) نیاز به ارزیابی مکررتر (هر ۳-۶ ماه) دارند. بلافاصله در صورت بروز آگاهی ذهنی بیمار از حرکات غیرارادی یا افزایش دوز داروی ضد روان‌پریشی، تکرار کنید. ارزیابی مکررتر (ماهانه) در کارآزمایی‌های بالینی درمان دیسکینزی مناسب است.

چه امتیاز AIMS 'دیسکینزیای دیررس' محسوب می‌شود؟

هیچ حد آستانه واحدی وجود ندارد. معیارهای تشخیصی نیاز دارند: (الف) امتیاز AIMS فعلی >۴ (≥۲ مورد با امتیاز ≥۲، یا ≥۱ مورد با امتیاز ≥۳) در هر ناحیه. به علاوه (ب) مواجهه با داروی ضد روان‌پریشی ≥۳ ماه یا مواجهه ≥۱ ماه و تغییر اخیر دوز. به علاوه (ج) دیسکینزی قابل انتساب به سایر شرایط پزشکی (پرکاری تیروئید، هیپوگلیسمی، سکته مغزی) نباشد. AIMS پایه در پیش از درمان، پایه را ایجاد می‌کند؛ افزایش بعدی نشان‌دهنده دیسکینزی ناشی از داروی ضد روان‌پریشی است. برخی بیماران در پایه امتیاز >۴ دارند (حرکات ایدیوپاتیک)؛ ارزیابی دقیق پایه ضروری است.

آیا AIMS سایر اختلالات حرکتی را ارزیابی می‌کند؟

AIMS به طور خاص حرکات دیسکینتیک غیرارادی (دیسکینزیای دهانی-صورتی و اندامی) را اندازه‌گیری می‌کند. این مقیاس پارکینسونیسم (برادی‌کینزی، سفتی، لرزش استراحت) را اندازه‌گیری نمی‌کند - که به طور جداگانه از طریق مقیاس ارزیابی علائم خارج هرمی (ESRS) یا مقیاس رتبه‌بندی بیماری پارکینسون متحد (UPDRS) ارزیابی می‌شود. این مقیاس بی‌قراری (بی‌قراری ذهنی) را اندازه‌گیری نمی‌کند - که از طریق گزارش ذهنی یا مقیاس ارزیابی بی‌قراری ارزیابی می‌شود. AIMS صرفاً حرکات کورئیفرم/آتتوئید غیرارادی قابل مشاهده را اندازه‌گیری می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. National Institute of Mental Health (1976). Abnormal Involuntary Movement Scale (AIMS). In: Rockland, L. H., Schooler, N. R., & Levine, J. (Eds.), Drug Treatment of Mental Disorders. New York: Raven Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.