Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

منشأ استرانسیم

معرفی‌شده توسط
Jonathan Ericson
سال
1985
نوع
Isotopic sourcing technique
خانواده
Geochemistry

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل منشأ ایزوتوپی استرانسیم با استفاده از نسبت‌های ایزوتوپ استرانسیم-۸۷ به استرانسیم-۸۶ در بقایای اسکلتی انسان برای تعیین منشأ جغرافیایی و ردیابی تحرک و مهاجرت انسان استفاده می‌شود. این روش که توسط جاناتان اریکسون در دهه ۱۹۸۰ توسعه یافته است، از این واقعیت بهره می‌برد که نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم در محیط به دلیل زمین‌شناسی زیرین به صورت جغرافیایی متفاوت است. هنگامی که افراد غذا و آب را از یک منطقه خاص مصرف می‌کنند، امضای ایزوتوپی استرانسیم مشخصه آن منطقه را در استخوان‌ها و دندان‌های خود جذب می‌کنند و یک اثر انگشت ژئوشیمیایی از محل سکونت خود ایجاد می‌کنند.

شهود پشت روش

پوسته زمین حاوی روبیدیوم-۸۷ رادیواکتیو است که در طول زمان زمین‌شناسی به استرانسیم-۸۷ تجزیه می‌شود. انواع مختلف سنگ‌ها و سنین، نسبت‌های متفاوتی از استرانسیم-۸۷ به استرانسیم-۸۶ را انباشته کرده‌اند و امضاهای ایزوتوپی متمایز جغرافیایی ایجاد کرده‌اند. گیاهانی که در خاک بالای این سنگ‌ها رشد می‌کنند، استرانسیم را جذب می‌کنند و گیاه‌خوارانی که گیاهان را می‌خورند، این امضای ایزوتوپی را جذب می‌کنند. هنگامی که انسان‌ها گیاهان یا گوشت حیوانات گیاه‌خوار را می‌خورند، نسبت ایزوتوپی استرانسیم محلی را به استخوان‌ها و دندان‌های خود جذب می‌کنند. با اندازه‌گیری این نسبت، باستان‌شناسان می‌توانند زمین‌شناسی منطقه‌ای را که فرد در آن رشد کرده است، تعیین کنند. مقایسه نسبت‌های استرانسیم اسکلتی با خطوط پایه محیطی محلی، مشخص می‌کند که چه کسی ساکن محلی بوده و چه کسی به جمعیت مهاجرت کرده است.

تاریخ

تحلیل منشأ ایزوتوپی استرانسیم توسط جاناتان اریکسون در دهه ۱۹۸۰ پیشگام شد و بر اساس کارهای قبلی در ژئوشیمی بنا شد. این روش در باستان‌شناسی اروپا در دهه ۱۹۹۰ از طریق کاربرد در مهاجرت زنگوله‌ای (Bell Beaker) و سایر حرکات جمعیتی پیش از تاریخ، رواج یافت. رندال وایت و تی. داگلاس پرایس کاربرد این روش را در مطالعات تحرک انسان در اروپای پارینه سنگی گسترش دادند. دهه ۲۰۰۰ شاهد اصلاح روش‌های پایه و ادغام با سایر سیستم‌های ایزوتوپی (سرب، گوگرد) بود. امروزه، تجزیه و تحلیل ایزوتوپی استرانسیم یک ابزار استاندارد برای مطالعه الگوهای مهاجرت و سکونت پیش از تاریخ است.

چه زمانی استفاده شود

هنگام مطالعه تحرک انسان، الگوهای مهاجرت یا تاریخچه‌های سکونت در جمعیت‌های باستان‌شناسی، از تجزیه و تحلیل ایزوتوپی استرانسیم استفاده کنید. در مناطقی با مناطق متمایز زمین‌شناسی (به عنوان مثال، ارتفاعات آتشفشانی در مقابل دشت‌های ساحلی) که خطوط پایه ایزوتوپی قابل تشخیص تولید می‌کنند، بیشترین ارزش را دارد. برای مطالعه الگوهای تجارت، مبادلات زناشویی و حرکت جمعیت به خوبی کار می‌کند. بهترین کاربرد برای استخوان یا مینای دندان با حفظ خوب. زمانی که چندین فرد مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرند، قابل اعتمادترین است و امکان ارزیابی الگوهای در سطح جمعیت را فراهم می‌کند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • اثربخشی به تغییرات جغرافیایی شدید در نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم پایه بستگی دارد؛ مناطق با زمین‌شناسی یکنواخت نتایج غیرمفیدی به دست می‌دهند
  • برای تفسیر صحیح به داده‌های دقیق زمین‌شناسی و جانوری پایه نیاز دارد؛ عدم وجود داده‌های مرجع محلی، نتیجه‌گیری‌ها را محدود می‌کند
  • نمی‌تواند بین سکونت در مناطق مختلف با نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم مشابه تمایز قائل شود
  • اطلاعاتی در مورد طول مدت سکونت ارائه نمی‌دهد؛ افراد ممکن است سال‌ها یا دهه‌ها در منطقه زندگی کرده باشند
  • فقط به نمونه‌های اسکلتی با حفظ خوب کلاژن (برای تجزیه و تحلیل مبتنی بر استخوان) محدود می‌شود

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • شواهد مستقیم ژئوشیمیایی از محل سکونت دوران کودکی و منشأ جغرافیایی ارائه می‌دهد
  • می‌تواند مهاجران نسل اول را در جمعیت‌های اسکلتی شناسایی کند و افراد بومی محلی را تشخیص دهد
  • به ویژه در مناطق ناهمگن از نظر زمین‌شناسی با امضاهای ایزوتوپی متمایز مؤثر است
  • برای مطالعه الگوهای ازدواج و سکونت خویشاوندی در جوامع پیش از تاریخ به خوبی کار می‌کند
  • مینای دندان در برابر تغییرات پس از دفن بسیار مقاوم است و اطلاعات قابل اعتمادی از محل سکونت دوران کودکی ارائه می‌دهد

کاربردها

  • بازسازی الگوهای ازدواج و قواعد سکونت پس از ازدواج در جوامع نوسنگی و عصر برنز از طریق تجزیه و تحلیل الگوهای ایزوتوپی استرانسیم زن و مرد
  • شناسایی مهاجران نسل اول و مطالعه امواج مهاجرت در اروپای پیش از تاریخ و قاره آمریکا
  • مستندسازی شبکه‌های تجارت و مبادله از راه دور از طریق تجزیه و تحلیل مواد اگزوتیک (مانند کهربا، صدف) همراه با داده‌های تحرک انسان
  • مطالعه الگوهای تحرک دامداری و کوچ‌روی فصلی با تجزیه و تحلیل تغییرات ایزوتوپی استرانسیم در حیوانات اهلی و دامداران
  • ارزیابی پایداری سکونت و دینامیک شکاف-همجوشی در جمعیت‌های شکارچی-گردآورنده از طریق تجزیه و تحلیل ایزوتوپی استخوان و دندان

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

نمونه‌های استخوان یا مینای دندان را از بقایای اسکلتی باستان‌شناسی با زمینه فرهنگی و زمانی مشخص جمع‌آوری کنید. افراد را از چندین سایت یا مکان دفن برای ارزیابی الگوهای تحرک بگنجانید.

2

آلودگی سطحی را از نمونه‌های استخوان و دندان حذف کنید. در صورت امکان، مینای دندان را استخراج کنید، زیرا در برابر تغییرات دیاژنتیکی پس از دفن نسبت به استخوان مقاوم‌تر است. نمونه‌ها را در اسید حل کرده و برای تجزیه و تحلیل ایزوتوپی آماده کنید.

3

نسبت‌های استرانسیم-۸۷/استرانسیم-۸۶ را با استفاده از طیف‌سنجی جرمی یونیزاسیون حرارتی (TIMS) یا طیف‌سنجی جرمی پلاسمای جفت‌شده القایی چند جمع‌کننده (MC-ICP-MS) اندازه‌گیری کنید. اندازه‌گیری‌های نسبت با دقت بالا را که در برابر استانداردهای بین‌المللی نرمال شده‌اند، به دست آورید.

4

یک خط پایه از نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم از نمونه‌های زمین‌شناسی و جانوری در داخل و اطراف منطقه مورد مطالعه ایجاد کنید. ایزوپلت‌های ایزوتوپی (نقشه‌هایی که تغییرات جغرافیایی در نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم را نشان می‌دهند) را برای مشخص کردن چشم‌انداز ایزوتوپی محلی و منطقه‌ای ایجاد کنید.

5

نسبت‌های استرانسیم اسکلتی فرد را با خط پایه ایجاد شده مقایسه کنید. افرادی که نسبت‌هایشان با زمین‌شناسی محلی مطابقت دارد، به عنوان ساکنان محلی تفسیر می‌شوند؛ کسانی که نسبت‌های غیرمحلی دارند، مهاجران بالقوه هستند. برای بازسازی الگوهای تحرک و سکونت، با زمینه باستان‌شناسی (محل دفن، هدایای قبر) ادغام کنید.

دام‌های رایج

  • اعمال خطوط پایه ایزوتوپی استرانسیم منتشر شده از مناطق دوردست بدون تأیید تغییرات زمین‌شناسی محلی
  • فرض اینکه همه افراد با نسبت‌های ایزوتوپی غیرمحلی مهاجر هستند، با نادیده گرفتن احتمال مقادیر پایه مشابه در مناطق مختلف
  • عدم جمع‌آوری و تجزیه و تحلیل نمونه‌های جانوری از سایت و منطقه اطراف برای ایجاد خطوط پایه معنی‌دار
  • شامل نمونه‌های استخوانی بدون تأیید اینکه تغییرات دیاژنتیکی بر مقادیر ایزوتوپی تأثیر نگذاشته است؛ مینای دندان قابل اعتمادتر است

پرسش‌های متداول

چرا تغییرات ایزوتوپی استرانسیم به صورت جغرافیایی رخ می‌دهد؟

استرانسیم-۸۷ از طریق واپاشی رادیواکتیو روبیدیوم-۸۷ تولید می‌شود. سازندهای زمین‌شناسی قدیمی‌تر حاوی استرانسیم-۸۷ انباشته شده بیشتری هستند، بنابراین سنگ‌های باستانی نسبت‌های بالایی از Sr-87/Sr-86 دارند. سنگ‌های جوان‌تر نسبت‌های پایینی دارند. بنابراین، تغییرات جغرافیایی در نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم، بازتابی از تغییرات در سن زمین‌شناسی زیرین است. مناطق غنی از گرانیت، ارتفاعات دگرگونی و مناطق آتشفشانی هر کدام نسبت‌های مشخصی دارند. این تغییرات زمین‌شناسی یک چشم‌انداز ایزوتوپی جغرافیایی ایجاد می‌کند که انسان‌ها هنگام مصرف غذاهای محلی آن را جذب می‌کنند.

چرا مینای دندان نسبت به استخوان برای تجزیه و تحلیل ایزوتوپی استرانسیم ترجیح داده می‌شود؟

مینای دندان در دوران کودکی تشکیل می‌شود و پس از تشکیل (دیاژنز) در برابر تغییرات شیمیایی بسیار مقاوم است. در مقابل، استخوان متخلخل است و می‌تواند تبادل استرانسیم پس از دفن با محیط دفن را تجربه کند و امضای ایزوتوپی خود را تغییر دهد. بنابراین، مینای دندان به طور قابل اعتمادتر، نسبت ایزوتوپی استرانسیم محل سکونت کودک را منعکس می‌کند. استخوان داده‌های مفیدی را در صورت ترکیب با سایر شاخص‌ها ارائه می‌دهد، اما مینای دندان برای تعیین منشأ دوران کودکی به شدت ترجیح داده می‌شود.

آیا نسبت‌های ایزوتوپی استرانسیم می‌توانند منشأهای جغرافیایی خاصی را شناسایی کنند؟

با دقت بالا؛ ایزوتوپ‌های استرانسیم اطلاعات جغرافیایی گسترده‌ای را ارائه می‌دهند. چندین منطقه می‌توانند نسبت‌های پایه مشابهی داشته باشند که توانایی تعیین دقیق منشأ را محدود می‌کند. با این حال، در مناطق متنوع از نظر زمین‌شناسی با تضادهای ایزوتوپی شدید (مانند دشت ساحلی در مقابل کوه‌های گرانیتی)، نسبت‌های استرانسیم می‌توانند سکونت در مناطق مختلف را متمایز کنند. ترکیب با سایر سیستم‌های ایزوتوپی (سرب، گوگرد، اکسیژن) می‌تواند وضوح جغرافیایی را بهبود بخشد.

چه اطلاعاتی یک نسبت ایزوتوپی استرانسیم غیرمحلی ارائه می‌دهد؟

یک نسبت غیرمحلی نشان می‌دهد که فرد دوران کودکی خود را در منطقه‌ای با زمین‌شناسی متفاوت از خط پایه محلی گذرانده است. با این حال، مشخص نمی‌کند که آن منشأ کجاست. اطلاعات اضافی مانند سبک‌های مصنوعات، نسبت‌های ایزوتوپی دیگر (مانند اکسیژن، سرب) یا باستان‌شناسی زمینه‌ای به محدود کردن منشأهای احتمالی کمک می‌کند. به طور مشابه، تجزیه و تحلیل چندین فرد از سایت‌های مختلف می‌تواند الگوهای مبادله یا مهاجرت را آشکار کند.

خط پایه جانوری برای تفسیر چقدر مهم است؟

خط پایه جانوری حیاتی است. این خط پایه، دامنه مورد انتظار استرانسیم را برای ساکنان منطقه تعیین می‌کند. گیاه‌خواران و گیاهان منطقه محلی سایت، مقادیر مرجع را فراهم می‌کنند. بدون این خط پایه، تعیین اینکه آیا نسبت استرانسیم یک فرد محلی است یا غیرمحلی، غیرممکن است. مطالعات با طراحی خوب شامل تجزیه و تحلیل ۱۰-۲۰ نمونه جانوری از سایت و منطقه اطراف برای مشخص کردن تنوع محلی است.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Ericson, J. E. (1985). Strontium isotope characterization in the study of prehistoric migrations. Journal of Human Evolution, 14(5), 503-514.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Price, T. D., Grupe, G., & Schroter, P. (1994). Reconstruction of migration patterns in the Bell Beaker period by stable lead isotope analysis. Journal of Archaeological Science, 21(6), 697-708.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  3. Bentley, R. A. (2006). Strontium isotopes from the earth to the archaeological skeleton: a review. Journal of Archaeological Method and Theory, 13(3), 135-187.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.