Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تحلیل نسبت کارکنان

معرفی‌شده توسط
Healthcare operations and nursing research
سال
1990
نوع
Quantitative workforce planning methodology
خانواده
Workforce planning, Staffing models

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تحلیل نسبت کارکنان یک روش سیستماتیک برای تعیین سطوح مناسب کارکنان مراقبت‌های بهداشتی (پرستاران، پزشکان، تکنسین‌ها) بر اساس حجم بیماران، شدت بیماری و الزامات وظایف است. تحقیقات نشان می‌دهد که سطوح کارکنان مستقیماً بر ایمنی بیمار، کیفیت و فرسودگی شغلی کارکنان تأثیر می‌گذارد؛ تحلیل سیستماتیک از برنامه‌ریزی نیروی کار مبتنی بر شواهد پشتیبانی می‌کند.

شهود پشت روش

استخدام سنتی بیمارستان از قوانین سرانگشتی (مانند یک پرستار برای هر شش بیمار) استفاده می‌کند که تنوع ترکیب پرونده‌ها را در نظر نمی‌گیرد. بیماران در حال بهبودی از جراحی روتین به پرستاری کمتری نسبت به بیماران ونتیله شده در ICU نیاز دارند. تحلیل نسبت کارکنان از داده‌های مربوط به حجم کار واقعی (شدت بیماری بیمار، ساعات مراقبت مورد نیاز) برای تعیین کارکنان مناسب استفاده می‌کند. این امر به طور همزمان از سه هدف پشتیبانی می‌کند: مراقبت ایمن و با کیفیت از بیمار؛ حفظ کارکنان (کاهش فرسودگی شغلی)؛ و کارایی هزینه با جلوگیری از کمبود کارکنان و ظرفیت اضافی.

تاریخ

استانداردهای استخدام از تحقیقات پرستاری در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ ظهور کرد. مطالعه برجسته Aiken و همکاران در سال ۲۰۰۲ در JAMA نشان داد که به ازای هر بیمار اضافی به ازای هر پرستار، مرگ و میر، بستری مجدد و فرسودگی شغلی پرستار افزایش می‌یابد و شواهد قوی برای نسبت‌های حداقل استخدام ارائه می‌دهد. این امر باعث تصویب قوانین در کالیفرنیا (۲۰۰۴) و سایر ایالت‌ها شد. تحلیل استخدام مدرن، مدل‌های حجم کار تعدیل شده بر اساس شدت بیماری را با نتایج مبتنی بر شواهد برای حمایت از مذاکره و وکالت ادغام می‌کند.

چه زمانی استفاده شود

هنگام برنامه‌ریزی نیروی کار برای یک واحد جدید، زمانی که کارکنان استرس یا نگرانی‌های ایمنی را گزارش می‌دهند، زمانی که حوادث ایمنی بیمار شامل عوامل استخدام است، یا در طول بررسی بودجه، از تحلیل نسبت کارکنان استفاده کنید. برای واحدهای با تعریف خوب (ICU، پزشکی-جراحی، اورژانس) که ارزیابی شدت بیماری امکان‌پذیر است، بیشترین کاربرد را دارد. در صورتی که داده‌های شدت بیماری در دسترس نباشد یا قابل اعتماد نباشد، اگر استخدام به شدت محدود باشد (بدون انعطاف‌پذیری برای افزایش)، یا اگر مسئله اصلی توانایی بالینی باشد نه تعداد، از آن اجتناب کنید.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • ارزیابی شدت بیماری و اندازه‌گیری حجم کار، پرهزینه است؛ کیفیت داده‌ها حیاتی است اما اغلب ضعیف است
  • ترکیب مهارت، تجربه یا تنوع بهره‌وری کارکنان را در نظر نمی‌گیرد (یک پرستار با دیگری برابر نیست)
  • ساعات مراقبت به ازای هر بیمار بر اساس سیاست‌های بیمارستان، کارایی EMR و عوامل اندازه‌گیری نشده به شدت متفاوت است
  • تحلیل استخدام ایستا است؛ حجم متغیر بیماران نیازمند زمان‌بندی پویا و آموزش متقابل است
  • محدودیت‌های مالی اغلب مانع اجرای استخدام توصیه شده می‌شود؛ اگر نتایج از بودجه فراتر رود، تحلیل ممکن است با مقاومت روبرو شود

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • تصمیم‌گیری در مورد استخدام را بر اساس شواهد حجم کار و نیازهای بیمار به جای سنت یا در دسترس بودن بودجه قرار می‌دهد
  • ایمنی بیمار را بهبود می‌بخشد و حوادث نامطلوب مرتبط با کمبود کارکنان (خطاها، سقوط، عفونت‌ها) را کاهش می‌دهد
  • فرسودگی شغلی کارکنان را کاهش می‌دهد و با جلوگیری از کمبود مزمن کارکنان، حفظ کارکنان را بهبود می‌بخشد
  • ارتباط شفاف با کارکنان و رهبری در مورد توجیه استخدام را امکان‌پذیر می‌سازد
  • از مذاکرات بودجه با داده‌های روشن در مورد هزینه‌های مورد نیاز برای مراقبت ایمن و با کیفیت پشتیبانی می‌کند

کاربردها

  • تعیین حداقل استخدام پرستار برای ICU (اغلب ۱:۱ تا ۱:۳ بسته به شدت بیماری) بر اساس پیچیدگی بیمار و الزامات نظارت
  • برنامه‌ریزی استخدام برای اتاق‌های عمل، با در نظر گرفتن مدت زمان عمل، زمان تعویض، و الزامات آمادگی ۲۴/۷
  • ارزیابی کفایت کارکنان پشتیبانی (دستیاران پزشکی، تکنسین‌ها، کارکنان اداری) برای آزاد کردن زمان بالینی برای پرستاران و پزشکان
  • ارزیابی تأثیر تعطیلی یا ادغام واحدها بر حجم کار و ایمنی کارکنان باقی‌مانده
  • حمایت از مذاکرات چانه‌زنی جمعی با شواهد کمی از حجم کار و نیازهای استخدام

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

جمع‌آوری داده‌های حجم کار: حجم و شدت بیماری بیمار (با استفاده از مقیاس‌های استاندارد مانند APACHE، SOFA برای ICU یا نمرات Braden برای مراقبت عمومی)، زمان مراقبت واقعی برای هر نوع بیمار (چه تعداد ساعت پرستاری برای یک بیمار ونتیله شده لازم است؟)، فعالیت‌های غیرمراقبتی (مستندسازی، آموزش، زمان کمیته). از مطالعات زمان‌سنجی، نظرسنجی‌ها یا تجزیه و تحلیل سوابق الکترونیکی سلامت استفاده کنید.

2

بیماران را بر اساس سطح شدت بیماری و حجم کار مرتبط دسته‌بندی کنید. میانگین ساعات مراقبت به ازای هر بیمار را بر اساس نوع محاسبه کنید. زمان فعالیت‌های جانبی (استراحت، آموزش مداوم، جلسات) را در نظر بگیرید. بهره‌وری و در دسترس بودن واحد را تعیین کنید (با در نظر گرفتن روزهای مرخصی، استعلاجی، آموزش اجباری).

3

محاسبه FTE مورد نیاز (معادل تمام وقت کارکنان) = (کل ساعات مراقبت مورد نیاز) / (ساعات مراقبت در دسترس برای هر FTE در سال). FTE فعلی را با FTE مورد نیاز مقایسه کنید تا شکاف‌ها را شناسایی کنید. بر اساس ترکیب وظایف، به تفکیک نقش (RN، LPN، CNA) تجزیه کنید.

4

یک مدل استخدام ایجاد کنید که برای تغییرات فصلی (مانند افزایش ناگهانی تعداد بیماران در زمستان)، پذیرش‌های پیش‌بینی شده و تغییرات ترکیب مهارت‌ها تعدیل شود. از تحلیل حساسیت برای بررسی تأثیر کاهش ۱۰ درصدی حجم بیماران یا افزایش شدت بیماری استفاده کنید.

5

ارائه توصیه‌های استخدام بر اساس شیفت و واحد. ارزیابی تأثیر مالی (هزینه حقوق به ازای هر FTE). ارزیابی پیامدهای استخدام و حفظ کارکنان. اجرای مرحله‌ای با نقاط عطف و نظارت را توصیه کنید.

دام‌های رایج

  • استفاده از میانگین‌های ملی منسوخ شده برای ساعات مراقبت بدون اعتبارسنجی در برابر عمل محلی
  • نادیده گرفتن زمان مراقبت غیرمستقیم (ثبت سوابق، ویزیت‌ها، جلسات چند رشته‌ای)؛ این می‌تواند ۳۰ تا ۴۰ درصد از زمان پرستاری را به خود اختصاص دهد اما اغلب دست کم گرفته می‌شود
  • فرض اینکه همه شیفت‌ها نسبت‌های استخدام یکسانی نیاز دارند؛ شیفت‌های شب و آخر هفته اغلب شدت بیماری بالاتری دارند و کارکنان کمتری دارند، که خطر ایمنی ایجاد می‌کند
  • عدم در نظر گرفتن نرخ خروج کارکنان و تأخیر در استخدام؛ ممکن است ماه‌ها طول بکشد تا استخدام توصیه شده حاصل شود اگر استخدام کند باشد
  • تمرکز صرف بر تعداد کارکنان بدون پرداختن به ترکیب مهارت، آموزش یا سیستم‌های پشتیبانی؛ افزودن افراد بدون توانایی مؤثر نیست

پرسش‌های متداول

استاندارد طلایی برای نسبت‌های استخدام پرستار چیست؟

هیچ استاندارد طلایی واحدی وجود ندارد؛ این بستگی به نوع واحد و شدت بیماری بیمار دارد. ICU: ۱:۱ تا ۱:۳ پرستار به ازای هر بیمار. پزشکی-جراحی: ۱:۵ تا ۱:۸. اورژانس: ۱:۳ تا ۱:۴. اینها تعمیم هستند؛ تحلیل محلی ضروری است.

چگونه شدت بیماری بیمار را به طور قابل اعتماد اندازه‌گیری کنم؟

از ابزارهای استاندارد مناسب با محیط خود استفاده کنید: APACHE/SOFA برای ICU، نمره Braden برای خطر زخم فشاری، سیستم‌های امتیازدهی حجم کار پرستاری مانند NISS یا GRASP. معیارهای عینی (وضعیت ونتیلاتور، داروها) را با قضاوت پرستار ترکیب کنید. برای اطمینان از اینکه امتیاز شدت بیماری حجم کار را پیش‌بینی می‌کند، با ساعات مراقبت واقعی اعتبارسنجی کنید.

آیا استخدام باید ۲۴/۷ یکسان باشد؟

معمولاً نه. شیفت‌های شب و آخر هفته اغلب تعداد بیماران کمتری دارند اما شدت بیماری بالاتری دارند (بیماران ناپایدارتر، منابع تشخیصی کمتری در دسترس است). هر شیفت را جداگانه تحلیل کنید. برخی واحدها در طول روز کارکنان کمتری دارند (مراقبت روتین، برنامه‌ریزی ترخیص) و کارکنان شب را برای نظارت افزایش می‌دهند.

چگونه با آموزش متقابل و استخرهای انعطاف‌پذیر در مدل‌های استخدام برخورد کنم؟

استخر انعطاف‌پذیر را به عنوان ظرفیت موجود در نظر بگیرید اما با بهره‌وری کاهش یافته (زمان آماده‌سازی، ناآشنایی با واحد). کارکنان آموزش دیده متقابل انعطاف‌پذیری را فراهم می‌کنند اما نیاز به تمرین مداوم دارند. ۵ تا ۱۰ درصد ظرفیت اضافی برای انعطاف‌پذیری و جبران مرخصی استعلاجی و مرخصی سالانه در نظر بگیرید.

اگر استخدام توصیه شده از بودجه ما فراتر رود چه؟

«آنچه باید باشد» را از «آنچه می‌توانیم هزینه کنیم» جدا کنید. هر دو را ارائه دهید. گزینه‌های دیگر را بحث کنید: کاهش تعداد تخت، ادغام واحدها، بهبود بهره‌وری پرستار (بهینه‌سازی EMR، واگذاری به کارکنان جانبی)، افزایش حجم بیماران برای جذب هزینه‌های ثابت. مبادلات را صریح کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Aiken, L. H., Clarke, S. P., Sloane, D. M., Sochalski, J., & Silber, J. H. (2002). Hospital nurse staffing and patient mortality, nurse burnout, and job dissatisfaction. JAMA, 288(16), 1987–1993.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Griffiths, P., Ball, J., Drennan, V., Dall'Ora, C., Jones, J., Maruotti, A., & Saucedo, A. R. (2016). Nurse staffing levels and patient outcomes: Systematic review of longitudinal studies. International Journal of Nursing Studies, 61, 195–213.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. U.S. Bureau of Labor Statistics. (2023). Occupational Employment Statistics. Healthcare Support Occupations.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.