Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پرسشنامه تنفسی سنت جورج

معرفی‌شده توسط
Paul W. Jones, King's College London
سال
1991
نوع
Self-report questionnaire
خانواده
respiratory-qol

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

SGRQ یک ابزار کیفیت زندگی مرتبط با بیماری با 76 ماده است که برای سنجش وضعیت سلامت در بیماران مبتلا به بیماری مزمن تنفسی، به ویژه بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) طراحی شده است. این پرسشنامه که توسط جونز و همکارانش در کالج کینگ لندن در سال 1991 توسعه یافته است، به استاندارد طلایی برای ارزیابی تأثیر عملکردی و بار علائم در جمعیت‌های تنفسی تبدیل شده است.

SGRQ به طور گسترده در کارآزمایی‌های بالینی، مطالعات اپیدمیولوژیک و مراقبت‌های روتین تنفسی برای پیگیری تغییرات در نتایج گزارش‌شده توسط بیمار استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

SGRQ به طور خاص برای ثبت تجربه منحصربه‌فرد بیمار در بیماری مزمن تنفسی - فراتر از معیارهای ساده عملکرد ریه - ساخته شده است. این پرسشنامه اذعان دارد که انسداد راه‌های هوایی بر چندین حوزه زندگی تأثیر می‌گذارد: عملکرد فیزیکی، سلامت عاطفی و مشارکت اجتماعی. به جای موارد کلی وضعیت سلامت، هر مورد SGRQ به تأثیرات خاص تنفسی اشاره دارد: محدودیت‌های تنفسی در طول فعالیت‌های روزانه، اختلال خواب ناشی از سرفه یا تنگی نفس، محدودیت‌های اجتماعی ناشی از علائم تنفسی و پاسخ‌های عاطفی به بار بیماری. این رویکرد هدفمند، حساسیت به تغییرات بالینی معنی‌دار در بیماران تنفسی را تضمین می‌کند.

تاریخ

پل دبلیو جونز و همکارانش SGRQ را در کالج کینگ لندن توسعه دادند، که اولین بار در سال 1991 به عنوان معیاری خاص بیماری مکمل SF-36 عمومی منتشر شد. مطالعه اعتبارسنجی اصلی (Jones et al. 1992) پاسخ‌دهی برتر را در مقایسه با ابزارهای عمومی در جمعیت‌های COPD نشان داد. از آن زمان، SGRQ به پرکاربردترین معیار کیفیت زندگی تنفسی خاص بیماری در سطح جهانی تبدیل شده است و بیش از 30 ترجمه به زبان‌های مختلف دارد. تحولات بعدی شامل SGRQ-C (نسخه طبقه‌بندی شده برای سادگی) و فرمت‌های اجرای دیجیتال است.

چه زمانی استفاده شود

SGRQ برای بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن تنفسی، به ویژه COPD، فیبروز کیستیک، برونشکتازی، بیماری ریوی بینابینی و آسم اندیکاسیون دارد. این پرسشنامه در تحقیقات بالینی، به ویژه کارآزمایی‌های دارویی یا توانبخشی، که در آن نتایج خاص بیماری ضروری است، ترجیح داده می‌شود. SGRQ همچنین می‌تواند پیشرفت بیماری را در طول زمان در عمل بالینی روتین پایش کند. این پرسشنامه برای شرایط حاد تنفسی یا بیمارانی که قادر به خواندن/درک موارد خود-گزارشی نیستند، کمتر مناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • طول (76 ماده) ممکن است در عمل بالینی روتین با زمان محدود یا خستگی شناختی، بار اضافی بر بیماران تحمیل کند
  • نیاز به سواد دارد: خود-تکمیلی فرض می‌کند توانایی خواندن کافی است؛ هیچ راهنمایی برای اجرای شفاهی ارائه نشده است
  • اثرات سقف/کف در برخی زیرگروه‌ها: بیماران با بیماری خفیف یا در آستانه بهبودی ممکن است واریانس امتیاز محدودی نشان دهند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • مخصوص بیماری: تأثیرات مرتبط با تنفس بر زندگی روزمره را ثبت می‌کند، نه مفاهیم کلی سلامت
  • از نظر روان‌سنجی قوی: به طور گسترده‌ای اعتبارسنجی شده، با پایایی تثبیت‌شده (همبستگی آزمون-بازآزمون > 0.70)، روایی سازه و پاسخ‌دهی به تغییر
  • حساس به تغییر بالینی معنی‌دار: MCID به خوبی تثبیت شده (4 امتیاز)، امکان تشخیص دقیق بهبود یا وخامت را فراهم می‌کند
  • سازگاری‌های چندفرهنگی: در زبان‌های متعدد با ترجمه‌های معتبر موجود است، که تحقیقات بین‌المللی و استفاده بالینی را تسهیل می‌کند

کاربردها

  • کارآزمایی‌های بالینی: نقطه پایانی اولیه یا ثانویه در مطالعات اثربخشی دارویی COPD، آسم و فیبروز کیستیک برای سنجش منافع مرتبط با بیمار
  • برنامه‌های توانبخشی ریوی: اندازه‌گیری نتایج قبل و بعد برای مستندسازی دستاوردهای عملکردی از مداخلات ورزشی و آموزشی
  • تحقیقات اپیدمیولوژیک: ارزیابی در سطح جمعیت از بار بیماری تنفسی و تأثیر مواجهات محیطی یا بیماری‌های همراه
  • پایش بالینی روتین: پیگیری طولی در کلینیک برای اطلاع‌رسانی به تنظیمات درمانی و شناسایی وخامتی که نیازمند مداخله است

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

SGRQ شامل 76 ماده است که در سه مؤلفه سازماندهی شده‌اند: علائم (8 ماده، وزن‌دار)، فعالیت (16 ماده با وزن‌دهی بر اساس تأثیر) و پیامدها (50 ماده در مورد عملکرد عمومی، انزوای اجتماعی و عواقب عاطفی). موارد از فرمت‌های پاسخ‌دهی متنوعی استفاده می‌کنند: برخی دوگانه بله/خیر، برخی دیگر بر اساس فراوانی رتبه‌بندی شده‌اند (به عنوان مثال، 'تقریباً هر روز' تا 'اصلاً'). پرسشنامه خود-تکمیل است و معمولاً 10 تا 15 دقیقه زمان می‌برد. نیازی به آموزش خاصی نیست؛ اجرا می‌تواند در کلینیک، از طریق پست یا به صورت الکترونیکی انجام شود.

فرمول
Respondent completes 76-item self-administered questionnaire
2

امتیازدهی شامل محاسبه وزن‌دار بر اساس مؤلفه است. مؤلفه علائم موارد مرتبط را می‌شمارد؛ مؤلفه‌های فعالیت و پیامدها از امتیازدهی وزن‌دار منعکس‌کننده اهمیت نسبی استفاده می‌کنند. امتیازات خام برای هر مؤلفه به مقیاس 0-100 تبدیل می‌شوند (امتیاز کمتر بهتر است). سپس یک امتیاز کل به عنوان میانگین وزن‌دار سه مؤلفه محاسبه می‌شود که همچنین در مقیاس 0-100 قرار دارد. حداقل تفاوت بالینی معنی‌دار (MCID) تقریباً 4 واحد است؛ تغییری برابر یا بیشتر از 4 امتیاز، بالینی مرتبط تلقی می‌شود.

فرمول
Raw scores transformed to 0–100 scale; three component scores calculated
3

تفسیر امتیاز کل SGRQ: 0-25 = تأثیر خفیف تنفسی، 26-50 = تأثیر متوسط، 51-75 = تأثیر قابل توجه، >75 = محدودیت شدید تنفسی. امتیازات بالاتر نشان‌دهنده اختلال بیشتر در کیفیت زندگی است. تصمیم‌گیری بالینی هم امتیاز مطلق (بار پایه) و هم امتیاز تغییر (پاسخ به مداخله) را در نظر می‌گیرد. در کارآزمایی‌های بالینی، پاسخ‌دهندگان معمولاً به عنوان بهبود ≥4 امتیازی تعریف می‌شوند؛ وخامت به همین میزان نیازمند توجه بالینی است.

فرمول
Higher scores indicate greater impairment; MCID threshold applied

دام‌های رایج

  • استفاده از یک نقطه زمانی واحد بدون زمینه پایه: همیشه امتیازات فردی را در برابر اندازه‌گیری قبلی مقایسه کنید تا تغییر معنی‌دار را ارزیابی کنید
  • تفسیر نادرست امتیازات خام بدون درک وزن‌دهی: شمارش خام موارد با امتیازات مؤلفه نهایی متفاوت است؛ همیشه از مقیاس تبدیل‌شده وزن‌دار استفاده کنید
  • نادیده گرفتن تجزیه مؤلفه: امتیاز کل به تنهایی دامنه (علائم، فعالیت یا پیامدها) را که بیشترین تأثیر را دارد، پنهان می‌کند؛ هر سه را برای تصویر بالینی جامع بررسی کنید

پرسش‌های متداول

تکمیل SGRQ چقدر طول می‌کشد؟

معمولاً 10 تا 15 دقیقه برای اکثر پاسخ‌دهندگان. بیماران با تنگی نفس شدید یا اختلال شناختی ممکن است به زمان اضافی یا کمک نیاز داشته باشند.

چه تغییر امتیازی بهبود بالینی معنی‌دار را نشان می‌دهد؟

کاهش ≥4 امتیاز در مقیاس کل 0-100 به عنوان حداقل تفاوت بالینی معنی‌دار (MCID) در نظر گرفته می‌شود. در مطالعات گروهی، میانگین تفاوت 4 امتیازی نشان‌دهنده اثر درمانی قابل تشخیص است.

آیا SGRQ برای بیماران مبتلا به آسم مناسب است یا مخصوص COPD است؟

اگرچه SGRQ در COPD توسعه یافته است، اما در آسم، فیبروز کیستیک و برونشکتازی اعتبارسنجی شده است. با این حال، تأکید بر محدودیت فعالیت مزمن ممکن است در آسم خفیف متناوب کمتر حساس باشد؛ پرسشنامه کنترل آسم را برای پایش خاص آسم در نظر بگیرید.

چگونه امتیاز SGRQ را در صورتی که پاسخ‌دهنده مواردی را نادیده بگیرد، محاسبه کنم؟

روش‌های جایگزینی مورد برای داده‌های گمشده وجود دارد؛ معمولاً، موارد گمشده در یک زیرمقیاس با میانگین موارد تکمیل‌شده در آن زیرمقیاس تخمین زده می‌شوند. با این حال، اگر بیش از 10٪ از موارد گمشده باشند، پرسشنامه باید نامعتبر تلقی شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Jones, P. W., Quirk, F. H., & Baveystock, C. M. (1991). The St George's Respiratory Questionnaire. Respiratory Medicine, 85(Suppl B), 25-31.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Jones, P. W., Quirk, F. H., Baveystock, C. M., & Littlejohns, P. (1992). A self-complete measure of health status for chronic airflow limitation: The St. George's Respiratory Questionnaire. American Review of Respiratory Disease, 145(6), 1321-1327.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.