طرح چهار گروهی سولومون — کنترل حساسیت پیشآزمون
- معرفیشده توسط
- Richard L. Solomon
- سال
- 1949
- نوع
- True experimental design
- خانواده
- Experimental design
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
طرح چهار گروهی سولومون، طرح کلاسیک پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل را با افزودن دو گروه که پیشآزمون دریافت نمیکنند، گسترش میدهد و به محققان این امکان را میدهد تا تشخیص دهند که آیا خود پیشآزمون پاسخ شرکتکنندگان به مداخله را تغییر میدهد یا خیر. این طرح که توسط ریچارد ال. سولومون در سال 1949 معرفی شد، همچنان معیار طلایی برای جداسازی اثر مستقل پیشآزمون و برای به دست آوردن برآوردهای بیطرفانه از اثربخشی درمان است.
شهود پشت روش
فرض کنید در حال آزمایش یک برنامه جدید ذهنآگاهی هستید. قبل از شروع برنامه، یک پرسشنامه استرس پایه را به نیمی از شرکتکنندگان خود میدهید. آیا پر کردن خود این پرسشنامه میتواند افراد را خودآگاهتر کند و در نتیجه در پیگیری، بهبود بیشتری نشان دهند — حتی بدون برنامه؟ طرح سولومون با اجرای همزمان آزمایش در چهار گروه به این سوال مستقیماً پاسخ میدهد: دو گروه پیشآزمون میگیرند و دو گروه نمیگیرند، و در هر جفت، یک گروه درمان را دریافت میکند. با مقایسه هر چهار میانگین پسآزمون میتوانید به وضوح آنچه را که درمان انجام داده است از آنچه که پیشآزمون انجام داده است جدا کنید.
تاریخ
ریچارد ال. سولومون این طرح را در مقاله Psychological Bulletin در سال 1949 به عنوان یک گسترش صریح از طرح کلاسیک گروه کنترل پیشآزمون-پسآزمون به سبک کمپبل معرفی کرد، که با مطالعاتی در زمینه یادگیری و تغییر نگرش که در آنها مشاهده کرد آزمون پایه پاسخهای بعدی شرکتکنندگان را تغییر میدهد، انگیزه گرفت. دونالد کمپبل و جولیان استنلی آن را در کنار سایر طرحهای تجربی در تکنگاری برجسته خود در سال 1963 کدگذاری کردند و جایگاه آن را در مجموعه روشهای تحقیق تثبیت کردند. با وجود ظرافت منطقی آن، این طرح به دلیل نیازهای اندازه نمونه، به ندرت در عمل استفاده شده است، با این حال همچنان نمونه کتاب درسی برای جداسازی واکنشپذیری اندازهگیری در تحقیقات تجربی است.
چه زمانی استفاده شود
از طرح چهار گروهی سولومون زمانی استفاده کنید که گمان میکنید تکمیل یک پیشآزمون ممکن است نحوه پاسخ شرکتکنندگان به مداخله را تغییر دهد — این امر در مطالعات تغییر نگرش، تحقیقات آموزشی، مداخلات رفتارهای بهداشتی، و هر حوزهای که پاسخ به سوالات پایه میتواند آگاهی را افزایش دهد یا پاسخها را آماده کند، رایج است. این طرح زمانی بیشترین ارزش را دارد که حساسیت از نظر نظری قابل قبول باشد و هزینه دو برابر کردن نمونه قابل قبول باشد. از آن زمانی اجتناب کنید که بودجه تحقیق تنها اجازه یک نمونه کلی کوچک را میدهد (هر یک از چهار گروه باید به اندازه کافی بزرگ باشند تا اثرات را به طور مستقل تشخیص دهند)، زمانی که پدیده مورد علاقه در برابر واکنشپذیری اندازهگیری مصون است، یا زمانی که دادههای پیشآزمون برای ردیابی در سطح فردی ضروری هستند — در این موارد یک طرح استاندارد پیشآزمون-پسآزمون با ANCOVA عملیتر است.
محدودیتها و ملاحظات
- تقریباً دو برابر اندازه نمونه یک طرح استاندارد پیشآزمون-پسآزمون نیاز دارد، که آن را پرهزینه و از نظر لجستیکی دشوار میکند.
- تحلیل آماری نسبت به مقایسههای ساده قبل-بعد پیچیدهتر است؛ ANCOVA بر روی زیرمجموعه با دادههای پیشآزمون نیاز به مدیریت دقیق کوواریتهای گمشده برای گروههای 3 و 4 دارد.
- فراتر از آنچه که تصادفیسازی فراهم میکند، اثرات تاریخ یا بلوغ را کنترل نمیکند؛ این تهدیدات به طور مساوی برای هر چهار گروه اعمال میشوند.
- به ندرت در عمل استفاده میشود زیرا فرض حساسیت اغلب به جای انگیزه نظری، آزمایش نشده است و هزینه نمونه بالا است.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- اثر حساسیت (آزمون) پیشآزمون را به طور منحصر به فرد شناسایی و کمیسازی میکند، که طرحهای سادهتر آن را با اثر درمان اشتباه میگیرند.
- با ترکیب شواهد از گروههای پیشآزمونشده و پیشآزموننشده، معتبرترین برآورد داخلی از اثربخشی درمان را تولید میکند.
- از یک ANOVA عاملی 2 × 2 کامل پشتیبانی میکند و اثرات اصلی برای درمان و پیشآزمون و همچنین تعامل آنها را به دست میدهد.
- تخصیص تصادفی به هر چهار گروه از استنتاج علّی برای اثرات درمان و پیشآزمون به طور همزمان پشتیبانی میکند.
- یک تکرار داخلی فراهم میکند: اثر درمان را میتوان دو بار (از گروههای 1 در مقابل 2 و از گروههای 3 در مقابل 4) برآورد کرد و اگر مفروضات طرح برقرار باشند، دو برآورد باید همگرا شوند.
کاربردها
- مداخلات آموزشی که در آنها یک آزمون دانش قبل از دوره ممکن است خود به خود یادگیری را قبل از شروع برنامه تحریک کند.
- آزمایشهای تغییر نگرش و اقناع که در آنها تکمیل یک اندازهگیری اولیه شرکتکنندگان را نسبت به پیام حساس میکند.
- برنامههای رفتارهای بهداشتی (مانند ترک سیگار، تغییر رژیم غذایی) که در آنها پرسشنامههای پایه آگاهی از رفتار هدف را افزایش میدهند.
- مطالعات آموزشی روانشناختی که به بررسی کسب مهارت میپردازند، و در آنها اثرات تمرین از پیشآزمون از نظر نظری قابل قبول است.
- تحقیقات آموزش و توسعه سازمانی که در آنها ارزیابی اولیه ممکن است کارکنان را به اهداف برنامه سوق دهد.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
شرکتکنندگان به طور تصادفی به چهار گروه تقریباً هماندازه تقسیم میشوند: (1) پیشآزمون + درمان + پسآزمون، (2) پیشآزمون + کنترل + پسآزمون، (3) بدون پیشآزمون + درمان + پسآزمون، و (4) بدون پیشآزمون + کنترل + پسآزمون. تخصیص تصادفی ضروری است؛ بدون آن، طرح تفسیر علّی خود را از دست میدهد.
گروههای 1 و 2 قبل از شروع هرگونه مداخله، اندازهگیری پیشآزمون را تکمیل میکنند. گروههای 3 و 4 هیچ پیشآزمونی دریافت نمیکنند. دادههای پیشآزمون برای گروههای 1 و 2 هم به عنوان یک کوواریت پایه و هم به عنوان مبنایی برای برآورد اثر حساسیت پیشآزمون عمل میکنند.
گروههای 1 و 3 درمان تجربی را دریافت میکنند؛ گروههای 2 و 4 به عنوان کنترل عمل میکنند و هیچ درمانی یا یک وضعیت دارونما معادل دریافت نمیکنند. تمام جنبههای دیگر محیط مطالعه در هر چهار گروه ثابت نگه داشته میشوند.
هر چهار گروه همان اندازهگیری پیامد را در همان نقطه زمانی پس از دوره مداخله تکمیل میکنند. پسآزمون در بین گروهها یکسان است تا هرگونه تفاوت میانگین به اثرات درمان و/یا پیشآزمون نسبت داده شود و نه به تفاوتهای اندازهگیری.
میانگینهای پسآزمون در هر چهار گروه با استفاده از یک ANOVA عاملی 2 × 2 (درمان × پیشآزمون به عنوان عوامل) مقایسه میشوند، یا به طور معادل از طریق ANCOVA با استفاده از پیشآزمون به عنوان یک کوواریت برای گروههای 1 و 2. یک تعامل معنیدار درمان × پیشآزمون نشاندهنده حساسیت است. اثرات اصلی و تعاملی با هم برآوردهایی از اثر خالص درمان عاری از آلودگی پیشآزمون را به دست میدهند.
دامهای رایج
- برخورد با چهار گروه به عنوان دو آزمایش جداگانه 2 گروهی به جای تحلیل مشترک تمام میانگینهای پسآزمون — این کار قدرت را هدر میدهد و اثر تعاملی را که سهم اصلی طرح است، از دست میدهد.
- عدم تأیید اینکه تخصیص تصادفی گروههای متعادل را تولید کرده است؛ حتی با تصادفیسازی، بررسی همارزی پایه در هر چهار گروه (برای دو گروه پیشآزمونشده) و همارزی جمعیتی برای هر چهار گروه مهم است.
- شامل یک پیشآزمون که آنقدر شبیه به محتوای مداخله است که به جای صرفاً اندازهگیری، یک درمان جزئی محسوب میشود — این امر اثر حساسیت ظاهری را افزایش میدهد و برآوردها را مخدوش میکند.
- کمتوان کردن گروههای فردی: از آنجا که نمونه کلی به چهار سلول تقسیم میشود، هر سلول باید به طور مستقل به اندازه کافی بزرگ باشد تا در تشخیص اثرات تعاملی مشارکت کند؛ n کوچک در هر سلول یک خطای رایج و جدی است.
پرسشهای متداول
چگونه نمرات پیشآزمون گمشده برای گروههای 3 و 4 را در تحلیل مدیریت کنم؟
رویکرد توصیه شده یک ANOVA عاملی 2 × 2 بر روی چهار میانگین پسآزمون است، که وضعیت درمان و وجود پیشآزمون را به عنوان دو عامل در نظر میگیرد. این روش از تمام دادهها استفاده میکند بدون اینکه به نمرات پیشآزمون برای همه گروهها نیاز داشته باشد. به طور جایگزین، برای گروههای 1 و 2 میتوانید ANCOVA را با پیشآزمون به عنوان یک کوواریت اجرا کنید و اثر درمان تنظیمشده با ANCOVA را با اثر تنظیمنشده از گروههای 3 و 4 مقایسه کنید. اگر حساسیت وجود نداشته باشد، دو برآورد باید نزدیک به هم باشند.
هر گروه چقدر باید بزرگ باشد؟
هر یک از چهار سلول باید برای تشخیص اندازه اثر مورد انتظار برای مقایسه کلیدی، توانمند باشد. از آنجا که تعامل (درمان × پیشآزمون) معمولاً آزمون مورد علاقه اصلی است و اثرات تعاملی به نمونههای بزرگتری نسبت به اثرات اصلی نیاز دارند، برای اکثر زمینههای علوم اجتماعی حداقل 30 تا 50 شرکتکننده در هر سلول برنامهریزی کنید، یا از یک تحلیل توان پیشینی با اندازه اثر مورد انتظار و توان 0.80 استفاده کنید.
اگر عبارت تعاملی معنیدار نباشد چه؟
یک تعامل غیرمعنیدار درمان × پیشآزمون یک یافته مفید است: این نشان میدهد که پیشآزمون شرکتکنندگان را حساس نکرده است، و طرح سادهتر گروه کنترل پیشآزمون-پسآزمون کافی بوده است. در این صورت، اثر اصلی درمان را در هر دو شرایط پیشآزمون برای نتیجهگیری اصلی خود ادغام کنید.
آیا طرح سولومون در کارآزماییهای بالینی استفاده میشود؟
به ندرت. کارآزماییهای بالینی معمولاً اولویت را به کورسازی میدهند و همیشه نمیتوانند ارزیابیهای پایه را به طور اخلاقی یا عملی حذف کنند. این طرح در تحقیقات اجتماعی، آموزشی و روانشناختی که تهدید حساسیت برجستهتر است و حذف پیشآزمون نگرانیهای اخلاقی ایجاد نمیکند، رایجتر است.
چه چیزی طرح سولومون را از یک آزمایش عاملی 2 × 2 متمایز میکند؟
از نظر ساختاری یک طرح عاملی 2 × 2 (درمان × پیشآزمون) است، اما عامل «پیشآزمون» یک متغیر درمانی دستکاریشده نیست — این یک ویژگی طراحی است که حضور یا عدم حضور آن برای کنترل یک مزاحم اختصاص داده میشود. بنابراین طرح سولومون بهتر است به عنوان روشی برای خالصسازی استنتاج علّی در مورد درمان اصلی درک شود تا یک مطالعه عاملی از دو عامل مستقل.
روشهای مرتبط
منابع
Solomon, R. L. (1949). An extension of control group design. Psychological Bulletin, 46(2), 137–150.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Campbell, D. T., & Stanley, J. C. (1963). Experimental and Quasi-Experimental Designs for Research. Rand McNally.
شابک: 978-0395307878کپی شد.