Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

کنترل مد لغزشی

معرفی‌شده توسط
Vadim Utkin
سال
1977
نوع
algorithm
خانواده
Nonlinear Control

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

کنترل مد لغزشی (SMC) یک تکنیک کنترل غیرخطی مقاوم است که با استفاده از ورودی‌های کنترلی ناپیوسته (سوئیچینگ با فرکانس بالا یا بانگ-بانگ)، سیستم را مجبور می‌کند تا یک سطح از پیش تعیین شده (سطح لغزش) را در فضای حالت دنبال کند.

SMC که توسط Utkin توسعه یافته و توسط Slotine بیشتر پیشرفت کرده است، به طور قابل توجهی نسبت به تغییرات پارامتر و اغتشاشات ناپایدار است—به محض اینکه سیستم به سطح لغزش برسد، رفتار آن صرفاً توسط هندسه سطح تعیین می‌شود، نه عدم قطعیت. این امر SMC را برای سیستم‌های غیرخطی، دستکاری‌کننده‌ها و سیستم‌های نامطمئن که در آن‌ها مقاومت اولویت دارد، قدرتمند می‌سازد.

شهود پشت روش

ایده کلیدی SMC تعریف یک سطح خطا s(x) = 0 در فضای حالت است که رفتار مطلوب حلقه بسته را نشان می‌دهد. قانون کنترل سپس از یک سوئیچ با فرکانس بالا برای هدایت حالت سیستم به سمت این سطح با حداکثر سرعت (فاز رسیدن) استفاده می‌کند و پس از قرار گرفتن روی سطح، حالت را در آنجا حفظ می‌کند (فاز لغزش). در طول فاز لغزش، دینامیک سیستم صرفاً توسط معادله سطح، مستقل از عدم قطعیت‌های مدل و اغتشاشات اداره می‌شود—خاصیتی که به آن ناوردایی (invariance) می‌گویند. این ناوردایی منبع مقاومت SMC است: دینامیک‌های مدل‌نشده و اختلالات پارامتری بر رفتار مد لغزشی تأثیر نمی‌گذارند، بلکه فقط بر فاز رسیدن تأثیر می‌گذارند.

تاریخ

Utkin سیستم‌های با ساختار متغیر و مدارهای لغزشی را در دهه 1970 معرفی کرد و بنیان نظری شامل ناوردایی و شرایط رسیدن را توسعه داد. Slotine در دهه 1980 SMC را به سیستم‌های غیرخطی گسترش داد و آن را با تحلیل پایداری لیاپانوف ترکیب کرد و طراحی سیستماتیک برای سیستم‌های غیرخطی نامطمئن را امکان‌پذیر ساخت. چالش اصلی که در دهه‌های بعد مورد بررسی قرار گرفت، کاهش چترینگ از طریق تقریب‌های پیوسته (اشباع، لایه‌های مرزی) و مدارهای لغزشی مرتبه بالاتر بود. SMC پذیرش صنعتی قابل توجهی در الکترونیک قدرت، رباتیک و هوافضا داشته است.

چه زمانی استفاده شود

زمانی از SMC استفاده کنید که سیستم به شدت غیرخطی است، عدم قطعیت پارامتر زیاد است، یا اغتشاشات غیرقابل پیش‌بینی هستند. SMC برای دستکاری‌کننده‌های رباتیک (که در آن بار و اصطکاک متغیر است)، هواپیماها با آیرودینامیک نامطمئن و الکترونیک قدرت (ذاتاً ناپیوسته) ایده‌آل است. این روش زمانی برتری دارد که مقاومت در برابر عدم قطعیت بر تلاش کنترلی پیوسته اولویت داشته باشد. از SMC اجتناب کنید اگر عملگرهای شما نمی‌توانند با فرکانس بالا سوئیچ کنند، اگر چترینگ (نوسانات با فرکانس بالا) غیرقابل قبول است، یا اگر مرتبه سیستم بسیار بالا است (طراحی سطح پیچیده می‌شود).

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • چترینگ: نوسانات با فرکانس بالا در نزدیکی سطح لغزش به دلیل فرکانس سوئیچینگ محدود؛ ممکن است دینامیک‌های مدل‌نشده را تحریک کند.
  • نیاز به اندازه‌گیری یا تخمین دقیق تمام حالت‌ها؛ نویز سنسور می‌تواند سوئیچ‌های کاذب را فعال کند.
  • طراحی سطح وابسته به مسئله است؛ رویه سیستماتیکی برای انتخاب سطوح خوب برای همه سیستم‌ها وجود ندارد.
  • دینامیک‌های غیرخطی روی سطح لغزش همچنان می‌توانند ناپایدار باشند اگر سطح به درستی انتخاب نشود.
  • همگرایی به سطح لغزش مجانبی نیست؛ زمان رسیدن به بزرگی سوئیچینگ و حدود سیستم بستگی دارد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • مقاوم در برابر عدم قطعیت پارامتری و دینامیک‌های مدل‌نشده؛ رفتار روی سطح لغزش نسبت به اغتشاشات ناوردا است.
  • سیستم‌های به شدت غیرخطی را بدون نیاز به خطی‌سازی یا وارونگی مدل مدیریت می‌کند.
  • قانون کنترل ساده (منطق سوئیچینگ)؛ می‌تواند با سخت‌افزار ساده (سوئیچ‌های روشن/خاموش، رله‌ها) پیاده‌سازی شود.
  • پایداری تضمین شده پس از قرار گرفتن روی سطح لغزش (خاصیت ناوردایی)؛ فاز رسیدن می‌تواند سریع باشد.
  • مدیریت طبیعی اشباع عملگر؛ قانون کنترل ذاتاً حدود سخت را رعایت می‌کند.

کاربردها

  • رباتیک: کنترل دستکاری‌کننده با بار نامطمئن و اصطکاک مفصل، ردیابی مقاوم مسیرها.
  • الکترونیک قدرت: کنترل مبدل DC-DC، سوئیچینگ اینورتر برای تحویل توان AC، درایو موتور.
  • هوافضا: کنترل زاویه و غلتش هواپیما با پارامترهای آیرودینامیکی نامطمئن، هدایت موشک.
  • خودرو: کنترل کشش، برنامه پایداری الکترونیکی (ESP)، سیستم‌های ترمز ضد قفل (ABS).
  • کنترل فرآیند: کنترل سیستم هیدرولیک، راکتورهای شیمیایی نامطمئن، سیستم‌ها با نقاط عملیاتی متغیر.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

سطح لغزش s(x) را به عنوان ترکیبی خطی یا غیرخطی از خطاهای حالت تعریف کنید (به عنوان مثال، s(x) = e + λ·e_integral برای یک سطح انتگرالی تناسبی).

2

قانون کنترل ناپیوسته را محاسبه کنید که تضمین می‌کند s(x) = 0 جذاب است؛ معمولاً u = u_eq + u_sw، که در آن u_eq کنترل معادل (پیوسته) و u_sw یک جمله سوئیچینگ متناسب با sign(s(x)) است.

3

بررسی کنید که شرط رسیدن (d/dt[s^2] < 0) برآورده شده است تا همگرایی به سطح لغزش تضمین شود.

4

قانون کنترل را با یک سوئیچ با فرکانس بالا پیاده‌سازی کنید (یا از تقریب پیوسته از طریق اشباع برای جلوگیری از چترینگ استفاده کنید).

دام‌های رایج

  • طراحی سطحی با مرتبه یا غیرخطی بودن بیش از حد بالا، منجر به پیاده‌سازی پیچیده و همگرایی کند می‌شود.
  • نادیده گرفتن مشکل چترینگ؛ فرض اینکه سوئیچینگ با فرکانس بی‌نهایت در عمل امکان‌پذیر است.
  • تنظیم بهره سوئیچینگ بیش از حد بالا برای سرکوب چترینگ بدون تأیید تضمین‌های زمان رسیدن.
  • عدم در نظر گرفتن نویز اندازه‌گیری؛ سوئیچینگ با بهره بالا با سنسورهای نویزی باعث نوسانات سریع می‌شود.

پرسش‌های متداول

چترینگ چیست و چگونه می‌توان آن را کاهش داد؟

چترینگ نوسان با فرکانس بالا در نزدیکی سطح لغزش است که ناشی از فرکانس سوئیچینگ محدود است که سعی در نگه داشتن سیستم روی سطحی با اندازه صفر دارد. راه‌حل‌های عملی عبارتند از: (1) تابع اشباع به جای sign، که یک لایه مرزی در اطراف سطح ایجاد می‌کند؛ (2) مدارهای لغزشی مرتبه بالاتر که در آن‌ها سوئیچینگ بر مشتقات سطح عمل می‌کند؛ (3) فیلتر کردن پایین‌گذر ورودی‌های کنترل؛ (4) بهره سوئیچینگ تطبیقی.

چگونه سطح لغزش را طراحی کنم؟

یک رویکرد رایج فرم کانونی است: s(x) = x_2 + c·x_1، که در آن x_1 خطای ردیابی و c > 0 است. این تضمین می‌کند که پس از s = 0، خطا x_1 به صورت نمایی کاهش می‌یابد. برای سیستم‌های مرتبه بالاتر، چندین سطح مرتبه اول را به صورت آبشاری ترکیب کنید. نکته کلیدی اطمینان از این است که دینامیک‌های صفر (زمانی که s = 0) پایدار هستند و پاسخ حلقه بسته مطلوب را ارائه می‌دهند.

آیا SMC را می‌توان با کنترل‌کننده‌های دیگر ترکیب کرد؟

بله، SMC اغلب با LQR (روی یک سطح لغزش)، کنترل تطبیقی (برای مدیریت پارامترهای متغیر با زمان) یا کنترل H∞ (برای شکل‌دهی مقاومت) ترکیب می‌شود. ترکیب‌ها از مقاومت SMC با تضمین‌های بهینگی یا رویه‌های طراحی سیستماتیک روش‌های دیگر بهره می‌برند.

فاز رسیدن چیست و چقدر طول می‌کشد؟

فاز رسیدن زمانی است که طول می‌کشد تا حالت سیستم از یک شرط اولیه دلخواه به سطح لغزش برسد. پس از قرار گرفتن روی سطح (s = 0)، سیستم وارد فاز لغزش شده و در آنجا باقی می‌ماند. زمان رسیدن متناسب با حداکثر بزرگی خطا تقسیم بر بزرگی کنترل سوئیچینگ است. رسیدن سریع‌تر نیاز به قدرت کنترلی بالاتری دارد اما خطر چترینگ را افزایش می‌دهد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Utkin, V. I. (1977). Variable structure systems with sliding modes. IEEE Transactions on Automatic Control, 22(2), 212-222.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Slotine, J. J. E. (1984). Sliding controller design for non-linear systems. International Journal of Control, 40(2), 421-434.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  3. Utkin, V. I. (2009). Variable structure systems with sliding modes: A survey. IEEE Transactions on Automatic Control, 22(2), 212-222.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.