Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

سیکس سیگما در مراقبت‌های بهداشتی

معرفی‌شده توسط
Motorola, Bill Smith, Mikel Harry
سال
1986
نوع
Statistical quality improvement methodology
خانواده
Quality management, Process optimization

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

سیکس سیگما یک متدولوژی بهبود کیفیت داده‌محور است که در سال ۱۹۸۶ در موتورولا ابداع شد و هدف آن کاهش تغییرات فرآیند و نقص‌ها برای دستیابی به کیفیتی نزدیک به کمال (۳.۴ نقص در هر میلیون فرصت) است. در مراقبت‌های بهداشتی، سیکس سیگما از تحلیل آماری و متدولوژی پروژه ساختاریافته (DMAIC: تعریف-اندازه‌گیری-تحلیل-بهبود-کنترل) برای کاهش خطاها، افزایش ایمنی و بهبود نتایج بیماران استفاده می‌کند.

شهود پشت روش

فرآیندهای مراقبت‌های بهداشتی دارای تغییرات طبیعی هستند: هر پرستاری برای تجویز دارو زمان یکسانی صرف نمی‌کند، هر بیماری به طور یکسان به درمان پاسخ نمی‌دهد. سیکس سیگما فرض می‌کند که فرآیندها قابل اندازه‌گیری و بهینه‌سازی با کاهش تغییرات هستند. این رویکرد با رویکرد لین (Lean) متفاوت است: لین بر حذف اتلاف (انجام نادرست کارها با دفعات کمتر) تمرکز دارد؛ سیکس سیگما بر کاهش تغییرات (انجام درست کارها به طور مداوم) تمرکز دارد. این دو مکمل یکدیگرند: لین مشخص می‌کند کدام فرآیندها اهمیت دارند؛ سیکس سیگما آن‌ها را بهینه می‌کند.

تاریخ

بیل اسمیت در موتورولا سیکس سیگما را در سال ۱۹۸۶ معرفی کرد، که نام آن از معیار آماری (شش انحراف معیار از میانگین تا حد مشخصه) گرفته شده است. هدف کاهش چشمگیر نقص‌های تولیدی بود. جنرال الکتریک، تحت رهبری جک ولش (۱۹۹۵–۲۰۰۱)، سیکس سیگما را در تمام عملکردهای تجاری محبوب کرد و صرفه‌جویی گزارش شده بیش از ۱۰ میلیارد دلار را به دست آورد. کاربردهای مراقبت‌های بهداشتی در دهه ۲۰۰۰ گسترش یافت. این متدولوژی برای شامل شدن طراحی برای سیکس سیگما (DFSS) برای فرآیندهای جدید تکامل یافت. بحث‌ها همچنان ادامه دارد که آیا مزایای سیکس سیگما بیش از حد اغراق‌آمیز است و آیا مانع نوآوری می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی از سیکس سیگما استفاده کنید که یک فرآیند به خوبی تعریف شده دارای نرخ نقص یا تغییرات غیرقابل قبول باشد، زمانی که داده‌های فرآیند به طور قابل اعتماد قابل جمع‌آوری باشند، یا زمانی که بهبود نیازمند تحلیل آماری دقیق باشد. بیشتر برای فرآیندهای با حجم بالا و تکراری (تجویز دارو، آزمایش‌های آزمایشگاهی، زمان‌بندی) که داده‌های تغییرات فراوان هستند، کاربرد دارد. از سیکس سیگما اجتناب کنید اگر مشکل جدید است (داده‌های تاریخی ندارد)، اگر فرآیند قابل اندازه‌گیری نیست، یا اگر بهبودهای کیفی (قضاوت بالینی) غالب هستند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیازمند تخصص آماری قابل توجه است؛ همه رهبران و کارکنان مراقبت‌های بهداشتی در زمینه آزمون فرضیه و طراحی آزمایش‌ها آموزش ندیده‌اند.
  • زمان‌بر است: یک پروژه سیکس سیگما معمولاً ۴ تا ۶ ماه طول می‌کشد؛ برای مشکلات فوری مناسب نیست.
  • تمرکز بر کاهش تغییرات ممکن است فرصت‌های بازطراحی فرآیند یا نوآوری را از دست بدهد.
  • اهمیت آماری، اهمیت بالینی را تضمین نمی‌کند؛ بهبود قابل اندازه‌گیری در نرخ نقص ممکن است بر نتایج بیماران تأثیر نگذارد.
  • ممکن است به عنوان بار سنگین تلقی شود؛ کارکنان ممکن است در صورت عدم مدیریت با مشارکت و شفافیت، در برابر اندازه‌گیری و کنترل رسمی مقاومت کنند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • رویکرد آماری دقیق، تغییرات پایه و بهبود را کمی‌سازی می‌کند و ادعاهای ذهنی را کاهش می‌دهد.
  • متدولوژی بسیار ساختاریافته (DMAIC) حل مسئله و تکمیل منظم را تضمین می‌کند.
  • برنامه‌های صدور گواهینامه (کمربند سیاه) تخصص و رهبری را در بهبود کیفیت توسعه می‌دهند.
  • بازده مالی قابل اندازه‌گیری تولید می‌کند: صرفه‌جویی مستند در سازمان‌هایی مانند جنرال الکتریک و شرکای تولیدی.
  • قابل اجرا برای فرآیندهای تولیدی و خدماتی، از جمله مراقبت‌های بهداشتی.

کاربردها

  • کاهش خطاهای دارویی با استانداردسازی رویه‌های تأیید و توزیع دارو، اندازه‌گیری نرخ نقص قبل و بعد از آن.
  • بهبود زمان بازگشت آزمایشگاهی با تجزیه و تحلیل تغییرات در هر مرحله (جمع‌آوری نمونه، حمل و نقل، پردازش، گزارش‌دهی) و حذف تأخیرها.
  • افزایش کیفیت جراحی با ردیابی نرخ عوارض و اجرای چک‌لیست‌های استاندارد برای کاهش تغییرات در تکنیک.
  • بهینه‌سازی زمان‌بندی بیماران برای کاهش عدم حضور و رزرو بیش از حد با تجزیه و تحلیل الگوهای تاریخی و اجرای یادآوری‌ها یا تأییدیه‌ها.
  • بهبود ایمنی بیمار در مراقبت‌های ویژه با کاهش عفونت‌های مرتبط با کاتتر از طریق پروتکل‌های استانداردسازی شده درج و نگهداری.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

فرآیند و ویژگی حیاتی برای کیفیت (CTQ) که برای مشتریان (بیماران، پزشکان) اهمیت دارد را تعریف کنید. داده‌های پایه در مورد عملکرد فعلی را جمع‌آوری کنید: زمان‌های فرآیند، نرخ خطا، معیارهای تغییر (انحراف معیار).

2

قابلیت فرآیند را اندازه‌گیری کنید: فرآیند چقدر سازگار است؟ سطح سیگمای فرآیند، تغییرات هیستوگرام را محاسبه کنید و علائم هشدار اولیه زوال را شناسایی کنید.

3

از ابزارهای آماری برای شناسایی علل ریشه‌ای تغییرات استفاده کنید: طراحی آزمایش‌ها، تحلیل رگرسیون، تحلیل چندمتغیره. بین تغییرات علت ویژه (قابل انتساب، قابل رفع) و تغییرات علت مشترک (ذاتی فرآیند) تمایز قائل شوید.

4

تغییراتی را برای کاهش تغییرات اجرا کنید: رویه‌های استانداردسازی، حذف علل ویژه، بهبود سیستم‌های کنترل. در صورت لزوم فرآیند را بازطراحی کنید.

5

فرآیند بهبودیافته را برای تأیید پایداری دستاوردها نظارت کنید. حدود کنترل و برنامه نظارت را برای جلوگیری از پسرفت ایجاد کنید. کارکنان را در مورد رویه جدید آموزش دهید و بهبودها را حفظ کنید.

دام‌های رایج

  • استفاده از سیکس سیگما برای فرآیندهای با حجم کم که قدرت آماری کافی نیست؛ نیاز به داده‌های کافی برای تمایز سیگنال از نویز.
  • تمرکز بر معیارهای به راحتی قابل اندازه‌گیری که با نتایج مطلوب همبستگی ندارند؛ به عنوان مثال، کاهش زمان بازگشت نتایج آزمایشگاهی به مراقبت از بیمار کمک نمی‌کند اگر به نتایج عمل نشود.
  • نادیده گرفتن عوامل انسانی در طراحی فرآیند؛ استانداردسازی فرآیند بدون در نظر گرفتن نحوه کار واقعی کارکنان منجر به پذیرش ضعیف می‌شود.
  • تفسیر نادرست نمودارهای کنترل؛ یک نقطه خارج از حدود کنترل نشان‌دهنده علت ویژه است، نه لزوماً مشکلی برای رفع.
  • اعلام پیروزی زودهنگام؛ بهبودها اغلب در صورت عدم حفظ سیستم‌های کنترل، پسرفت می‌کنند.

پرسش‌های متداول

سطح سیگما چیست و منظور از 'شش سیگما' چیست؟

سیگما حرف یونانی است که برای نشان دادن انحراف معیار، معیاری از تغییرات، استفاده می‌شود. شش سیگما به این معنی است که میانگین فرآیند شش انحراف معیار از نزدیکترین حد مشخصه فاصله دارد. در این سطح، نرخ نقص تقریباً ۳.۴ در هر میلیون فرصت است. بیشتر فرآیندها در سطح سه تا چهار سیگما (۶۶۰۰۰–۶۲۰۰ نقص در میلیون) عمل می‌کنند.

DMAIC چیست و چه زمانی باید از آن در مقابل DFSS استفاده کرد؟

DMAIC (تعریف-اندازه‌گیری-تحلیل-بهبود-کنترل) برای بهبود فرآیندهای موجود استفاده می‌شود. DFSS (طراحی برای سیکس سیگما) زمانی استفاده می‌شود که فرآیندهای جدید از ابتدا طراحی می‌شوند. از DMAIC برای بهبود تدریجی؛ از DFSS برای فناوری‌های جدید یا بازطراحی‌های عمده استفاده کنید.

کمربند سیاه (Black Belt) چیست و چه آموزشی لازم است؟

کمربند سیاه سیکس سیگما یک متخصص گواهی شده است که در روش‌های آماری، مدیریت پروژه و رهبری تغییر آموزش دیده است (معمولاً ۴ تا ۶ هفته آموزش). کمربندهای سبز آموزش کمتری دارند (۱ تا ۲ هفته) و از پروژه‌های کمربند سیاه پشتیبانی می‌کنند. گواهینامه نشان‌دهنده تسلط بر DMAIC و ابزارهای آماری است.

چگونه فرآیندی را برای بهبود با سیکس سیگما انتخاب کنم؟

بر اساس تأثیر اولویت‌بندی کنید: فرآیندهایی با نرخ نقص بالا، تأثیر هزینه بالا و فرکانس بالا. با یک پروژه آزمایشی که احتمال موفقیت آن زیاد است و مزایای آن واضح است، شروع کنید. نتایج را برای ایجاد شتاب برای ابتکارات بزرگتر، اطلاع‌رسانی کنید.

چگونه بهبودهای سیکس سیگما را حفظ کنم؟

نمودارهای کنترل و مدیریت بصری را برای نظارت بر معیار کلیدی ایجاد کنید. مالکیت و مسئولیت حفظ بهبود را تعیین کنید. معیار را در بررسی‌های عملکرد و داشبوردهای سازمانی بگنجانید. به طور دوره‌ای بررسی کنید که آیا بهبود پایدار است یا خیر.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Harry, M. J., & Schroeder, R. (2000). Six Sigma: The Breakthrough Management Strategy. Currency.

    شابک: 9780385494015
    کپی شد.
  2. Pyzdek, T. (2003). The Six Sigma Handbook (2nd ed.). McGraw-Hill.

    شابک: 9780071418935
    کپی شد.
  3. Tennant, G., & Field, A. (2007). Six Sigma and Lean: Convergence and Implications. The Quality Engineer, 17(4), 327–337.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.