باتری کوتاه سنجش عملکرد فیزیکی
- معرفیشده توسط
- Jack M. Guralnik
- سال
- 1994
- نوع
- Performance-based assessment
- خانواده
- lower-extremity-function
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
باتری کوتاه سنجش عملکرد فیزیکی (SPPB) یک ارزیابی مبتنی بر عملکرد است که توسط گورالنیک و همکارانش در سال ۱۹۹۴ در موسسه ملی پیری برای سنجش عملکرد فیزیکی اندام تحتانی و تحرک عملکردی در سالمندان ایجاد شد. این ابزار به طور گسترده در عمل بالینی و تحقیقات اپیدمیولوژیک برای پیشبینی ناتوانی، بستری شدن در مراکز نگهداری و مرگ و میر در میان سالمندان جامعهنشین استفاده میشود.
شهود پشت روش
SPPB بر این فرض استوار است که عملکرد اندام تحتانی - توانایی حفظ تعادل، راه رفتن کارآمد و برخاستن از حالت نشسته - یک حوزه حیاتی از پیری سالم است. عملکرد فیزیکی صرفاً نتیجه پیری نیست؛ بلکه نشانگر قابل تعدیل سلامت کلی و پیشبینیکننده قوی ناتوانی و مرگ و میر آینده است. این باتری سه حوزه اساسی عملکرد اندام تحتانی را پوشش میدهد و ارزیابی عینی، سریع و قابل تکرار را ارائه میدهد که به حداقل تجهیزات و آموزش نیاز دارد.
تاریخ
SPPB در سال ۱۹۹۴ توسط جک ام. گورالنیک و همکارانش در برنامه اپیدمیولوژی، جمعیتشناسی و بیومتری موسسه ملی پیری، بر اساس جمعیتهای تثبیت شده برای مطالعات اپیدمیولوژیک سالمندان (EPESE) توسعه یافت و با استفاده از دادههای مطالعه سلامت قلب و عروق اصلاح شد. انتشار برجسته آن در مجله Gerontology ساختار باتری را ایجاد کرد و قدرت پیشبینی آن برای ناتوانی و مرگ و میر را تأیید کرد. از آن زمان، این ابزار به استاندارد طلایی ارزیابی مبتنی بر عملکرد در سالمندشناسی تبدیل شده است، که توسط کارآزماییهای بالینی بزرگ از جمله مطالعه LIFE (مداخلات سبک زندگی و استقلال برای سالمندان) پذیرفته شده است و به زبانهای متعددی ترجمه شده و در جمعیتهای اروپایی، آسیایی و آمریکای لاتین اعتبارسنجی متقابل شده است.
چه زمانی استفاده شود
SPPB در مراقبتهای اولیه، کلینیکهای سالمندان، مراکز توانبخشی و مطالعات کوهورت اپیدمیولوژیک بزرگ استفاده میشود. این ابزار برای سالمندان ۶۵ سال و بالاتر مناسب است، اگرچه میتواند برای افراد جوانتر با اختلال در تحرک نیز تجویز شود. از SPPB زمانی استفاده کنید که (۱) برای غربالگری اختلال عملکرد و خطر سقوط در سالمندان، (۲) پیشبینی خطر ناتوانی یا بستری شدن در مراکز نگهداری در آینده، (۳) نظارت بر تغییر عملکرد فیزیکی در طول زمان یا در پاسخ به توانبخشی فیزیکی، (۴) ارزیابی عملکرد پایه قبل از مطالعات مداخله، یا (۵) شناسایی افراد در معرض خطر بالا که ممکن است از استراتژیهای پیشگیرانه بهرهمند شوند. این ابزار برای افراد مبتلا به بیماری حاد، جراحی اخیر، یا کسانی که قادر به راه رفتن نیستند، کمتر مناسب است.
محدودیتها و ملاحظات
- تمرکز محدود بر عملکرد اندام تحتانی: قدرت اندام فوقانی، تعادل در موقعیتهای پویا، عملکرد شناختی، یا موانع غیر اسکلتی حرکتی را ارزیابی نمیکند.
- حساسیت محدود در انتهای بالا: اثرات سقف (ceiling effects) ممکن است در سالمندان با عملکرد بسیار بالا رخ دهد و توانایی تمایز بین قویترین افراد را کاهش دهد.
- نیاز به تجویز تحت نظارت: تستهای مبتنی بر عملکرد به پرسنل آموزشدیده و محیط آزمون مناسب نیاز دارند، که امکان استفاده در برخی از مطبهای مراقبتهای اولیه را محدود میکند.
- فقدان زمینه در مورد مشارکت در فعالیت: SPPB ظرفیت (آنچه فرد میتواند انجام دهد) را میسنجد نه مشارکت واقعی در فعالیتهای روزمره یا نقشهای زندگی را.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- عینی و مبتنی بر عملکرد: از اندازهگیریهای زمانبندی شده به جای خودگزارشدهی ذهنی استفاده میکند، که سوگیری گزارشدهی را کاهش داده و ظرفیت عملکردی واقعی را ثبت میکند.
- ارزیابی جامع اندام تحتانی: سه حوزه حیاتی (تعادل، راه رفتن و قدرت اندام تحتانی) را در یک باتری واحد ارزیابی میکند و دیدگاهی چندبعدی از تحرک ارائه میدهد.
- اعتبار پیشبینیکننده قوی: به طور گسترده به عنوان پیشبینیکننده ناتوانی، بستری شدن در مراکز نگهداری و مرگ و میر در مطالعات کوهورت آیندهنگر و کارآزماییهای بالینی تصادفی متعدد اعتبارسنجی شده است.
- عملی بودن و کارایی: تجویز سریع (۵-۱۰ دقیقه)، حداقل نیاز به تجهیزات و هزینه کم، آن را برای استفاده در محیطهای بالینی و تحقیقاتی متنوع امکانپذیر میسازد.
- قابلیت اطمینان و پاسخدهی عالی آزمون-بازآزمون: عملکرد پایدار در طول زمان و حساسیت به تغییر در پاسخ به توانبخشی یا زوال را نشان میدهد.
کاربردها
- غربالگری بالینی در مراقبتهای اولیه سالمندان و کلینیکهای سرپایی: شناسایی سریع سالمندان در معرض خطر ناتوانی، بستری شدن در بیمارستان یا از دست دادن استقلال در آینده.
- اندازهگیری نتایج توانبخشی: پیگیری تغییرات در عملکرد اندام تحتانی و تحرک در پاسخ به فیزیوتراپی، برنامههای ورزشی، یا مداخلات جراحی مانند تعویض مفصل ران یا زانو.
- تحقیقات اپیدمیولوژیک و مداخلهای: ارزیابی پایه و نقطه پایانی در کارآزماییهای بالینی که مداخلات ورزشی، دارویی، یا ترکیبی را برای پیشگیری از ناتوانی حرکتی ارزیابی میکنند.
- پیشبینی پذیرش در خانه سالمندان یا مراکز زندگی با کمک: دادههای عینی برای اطلاعرسانی به بحث با بیماران و خانوادهها در مورد نیازهای مراقبتی آینده و تخصیص منابع.
- طبقهبندی خطر سقوط: ادغام اجزای تعادل و راه رفتن با سایر ابزارهای خطر سقوط برای هدایت استراتژیهای پیشگیری هدفمند در جمعیتهای در معرض خطر.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
SPPB شامل سه آزمون عملکردی است: (۱) آزمون تعادل (تعادل ایستاده در سه وضعیت با دشواری فزاینده: کنار هم، نیمه تاندم و تاندم کامل، هر کدام تا ۱۰ ثانیه نگه داشته میشود)، (۲) آزمون سرعت راه رفتن (شرکتکننده ۸ فوت را با سرعت معمول راه میرود؛ زمان بر حسب ثانیه ثبت میشود)، و (۳) آزمون برخاستن از صندلی (شرکتکننده بدون استفاده از دستها از یک صندلی استاندارد بلند میشود و زمان لازم برای تکمیل ۵ تکرار ثبت میشود). کل باتری تقریباً ۵ تا ۱۰ دقیقه طول میکشد. به جز یک صندلی استاندارد و یک مسیر ۸ فوتی، هیچ تجهیزات خاصی لازم نیست. یک ارزیاب آموزشدیده هر جزء را مشاهده و زمانبندی میکند و امتیازات بر اساس معیارهای عملکرد از پیش تعیین شده اختصاص داده میشوند.
هر یک از سه آزمون بر اساس سطح عملکرد از ۰ تا ۴ امتیازدهی میشود: ۰ نشاندهنده ناتوانی در انجام وظیفه یا اختلال شدید، ۱ نشاندهنده عملکرد ضعیف، ۲ نشاندهنده عملکرد زیر متوسط، ۳ نشاندهنده عملکرد متوسط و ۴ نشاندهنده عملکرد عالی است. آستانههای خاص برای هر آزمون متفاوت است: برای سرعت راه رفتن، کمترین امتیاز (۰) در صورتی اختصاص داده میشود که شرکتکننده نتواند ۸ فوت راه برود یا بیش از ۵.۷ ثانیه طول بکشد؛ برای برخاستن از صندلی، در صورت بیش از ۶۰ ثانیه یا ناتوانی، امتیاز ۰ اختصاص داده میشود. امتیازات سه زیرمقیاس برای تولید یک امتیاز کل SPPB از ۰ تا ۱۲ جمع میشوند، که امتیازات بالاتر نشاندهنده عملکرد بهتر اندام تحتانی است.
امتیاز کل SPPB به دستههای خطر برای ناتوانی و مرگ و میر طبقهبندی میشود: امتیاز ۱۰-۱۲ نشاندهنده خطر کم ناتوانی حرکتی و عملکرد فیزیکی خوب است؛ امتیاز ۷-۹ نشاندهنده خطر متوسط و عملکرد میانی است؛ امتیاز ≤۶ نشاندهنده خطر بالای ناتوانی حرکتی و عملکرد فیزیکی ضعیف است. امتیازات کمتر از ۷، افزایش خطر ناتوانی، بستری شدن در بیمارستان و مرگ و میر را در عرض ۳-۴ سال پیشبینی میکند. این باتری به تغییرات در طول زمان حساس است و اغلب برای نظارت بر پاسخ به مداخلات استفاده میشود. آستانههای بالینی در جمعیتهای متنوع اعمال میشوند، اگرچه هنجارهای عملکرد بسته به سن و جنس متفاوت است.
دامهای رایج
- تفسیر نادرست نگرانیهای ایمنی: توقف زودهنگام یک آزمون به دلیل خطر درک شده اما غیرواقعی (مانند احتیاط بیش از حد در آزمون تعادل) به طور مصنوعی امتیازات را کاهش میدهد.
- استانداردسازی ناسازگار: عدم پیروی از پروتکل دقیق تجویز (مانند ارتفاع صندلی متفاوت، دستورالعملهای سرعت متفاوت، یا دورههای تمرین ناکافی) اعتبار و قابلیت مقایسه امتیاز را مختل میکند.
- اتکای بیش از حد به یک آستانه واحد: اعمال همان آستانه خطر برای همه سالمندان بدون در نظر گرفتن هنجارهای خاص سن یا بیماری؛ امتیاز ۷ ممکن است معنای بالینی متفاوتی برای یک فرد ۷۵ ساله در مقابل یک فرد ۸۵ ساله داشته باشد.
- نادیده گرفتن عوامل مخدوشکننده: نسبت دادن عملکرد ضعیف صرفاً به سن یا عملکرد بدون در نظر گرفتن بیماری حاد، درد، اثرات دارویی، یا اختلال بینایی/شنوایی که ممکن است به طور موقت بر عملکرد تأثیر بگذارد.
پرسشهای متداول
تفاوت بین امتیاز SPPB ۶ و ۷ چیست و چرا این آستانه از نظر بالینی اهمیت دارد؟
امتیاز ۶ در مقابل ۷، مرز بین دستههای خطر بالا و متوسط را مشخص میکند. امتیازات ≤۶ خطر به طور قابل توجهی افزایش یافته ناتوانی، بستری شدن در بیمارستان و مرگ و میر را در عرض ۳-۴ سال پیشبینی میکند، در حالی که امتیازات ۷-۹ خطر متوسط را نشان میدهند. آستانه ۷ به طور تجربی از دادههای کوهورت آیندهنگر به دست آمده است و به طور گسترده برای شناسایی افراد پرخطر برای مداخله فشرده استفاده میشود.
آیا SPPB میتواند برای افرادی که از وسایل کمکی مانند واکر یا عصا استفاده میکنند، تجویز شود؟
پروتکل SPPB برای حفظ استانداردسازی و قابلیت مقایسه، نیاز به ارزیابی بدون وسایل کمکی دارد. با این حال، اگر فردی برای ایمنی به وسیلهای نیاز داشته باشد، میتوان ارزیابی با وسیله را به طور جداگانه مستند کرد و وسیله کمکی مورد استفاده را ذکر کرد. عملکرد بدون وسیله ممکن است ایمن نباشد و نباید اجبار شود؛ در چنین مواردی، برای آن جزء امتیاز ۰ اختصاص داده میشود.
SPPB در یک محیط بالینی هر چند وقت یکبار باید تکرار شود؟
دستورالعمل جهانی وجود ندارد؛ زمانبندی به زمینه بالینی بستگی دارد. در سالمندان جامعهنشین پایدار، ارزیابی سالانه برای نظارت منطقی است. در مراکز توانبخشی یا کسانی که تحت مداخله هستند، ارزیابی در خط پایه، ۶-۸ هفته (برای تشخیص تغییر اولیه) و در ۱۲ هفته یا زمان ترخیص معمول است. تستهای مکررتر (هفتگی یا دوهفتگی) ممکن است در برنامههای توانبخشی فشرده استفاده شود.
آیا SPPB برای افراد جوانتر یا افراد مبتلا به شرایط خاص مانند بیماری پارکینسون یا سکته مغزی کاربرد دارد؟
SPPB برای سالمندان جامعهنشین (۶۵ سال به بالا) توسعه یافته و بیشتر برای آنها به کار میرود. میتوان از آن در جمعیتهای جوانتر با اختلال در تحرک یا بیماریهای عصبی استفاده کرد، اما ممکن است هنجارهای منتشر شده برای آنها اعمال نشود. اصلاحات یا هنجارهای خاص بیماری برای جمعیتهای مبتلا به بیماری پارکینسون، سکته مغزی یا سایر شرایط وجود دارد؛ هنگام ارزیابی جمعیتهای غیر سالمند، مشورت با مقالات خاص بیماری توصیه میشود.
روشهای مرتبط
منابع
Guralnik, J. M., Simonsick, E. M., Ferrucci, L., et al. (1994). A short physical performance battery assessing lower extremity function: association with self-reported disability and prediction of mortality and nursing home admission. J Gerontol, 49(2), M85-M94.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Guralnik, J. M., Ferrucci, L., Pieper, C. F., et al. (2000). Lower extremity function and subsequent disability: consistency across studies, predictive models, and value of gait speed alone compared with the short physical performance battery. J Gerontol A Biol Sci Med Sci, 55(4), M221-M231.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Pahor, M., Guralnik, J. M., Ambrosius, W. T., et al. (2006). Effect of structured physical activity on prevention of major mobility disability in older adults: the LIFE study randomized clinical trial. JAMA, 311(23), 2387-2396.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.