Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

رمزنگاری RSA

معرفی‌شده توسط
Ronald Rivest
سال
1978
نوع
asymmetric encryption algorithm
خانواده
Public-key cryptography

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

RSA یک سیستم رمزنگاری کلید عمومی بنیادی است که توسط ریست، شامیر و ادلمن در سال ۱۹۷۸ توسعه یافت. این سیستم با استفاده از جفتی از کلیدهای مرتبط ریاضی، امکان رمزگذاری امن و امضای دیجیتال را فراهم می‌کند: یک کلید عمومی برای رمزگذاری و یک کلید خصوصی برای رمزگشایی. امنیت RSA بر دشواری محاسباتی تجزیه اعداد مرکب بزرگ به عوامل اول خود متکی است.

شهود پشت روش

RSA بر یک اصل ریاضی ساده عمل می‌کند: ضرب دو عدد اول بزرگ در هم آسان است، اما معکوس کردن این فرآیند با تجزیه حاصلضرب آن‌ها به عوامل اول، بسیار دشوار است. هر کاربر دو کلید از حاصلضرب دو عدد اول بزرگ تولید می‌کند. کلید عمومی به طور آشکار به اشتراک گذاشته می‌شود و برای رمزگذاری پیام‌ها استفاده می‌شود، در حالی که کلید خصوصی مخفی نگه داشته می‌شود و برای رمزگشایی آن‌ها استفاده می‌شود. امنیت از این واقعیت ناشی می‌شود که بدون دانستن عوامل اول، مهاجم نمی‌تواند عملاً کلید خصوصی را از کلید عمومی استخراج کند.

تاریخ

RSA در سال ۱۹۷۸ منتشر شد و به یکی از اولین سیستم‌های رمزنگاری کلید عمومی عملی تبدیل شد. این سیستم با امکان ارتباط امن بدون کلیدهای مخفی از پیش به اشتراک گذاشته شده، رمزنگاری را به طور اساسی تغییر داد. این الگوریتم در ایالات متحده تا سال ۲۰۰۰ ثبت اختراع شده بود، پس از آن وارد حوزه عمومی شد. RSA تقریباً پنج دهه به طور مداوم تجزیه و تحلیل و اصلاح شده است، با نسخه‌های مدرن که شامل طرح‌های پدگذاری و کلیدهای بزرگتر برای مقابله با حملات در حال تحول است.

چه زمانی استفاده شود

RSA برای رمزگذاری مقادیر کمی داده، ایجاد کانال‌های امن و ایجاد امضاهای دیجیتال مناسب است. این سیستم معمولاً در پروتکل‌های TLS/SSL، رمزگذاری ایمیل (PGP) و مراجع صدور گواهی استفاده می‌شود. RSA برای امن بودن به طرح‌های پدگذاری دقیق (OAEP برای رمزگذاری، PSS برای امضاها) نیاز دارد. پیاده‌سازی‌های مدرن باید از کلیدهایی با حداقل ۲۰۴۸ بیت برای امنیت معقول در برابر قدرت محاسباتی فعلی استفاده کنند.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • از نظر محاسباتی نسبت به رمزگذاری متقارن پرهزینه است؛ معمولاً برای تبادل کلید به جای رمزگذاری داده‌های حجیم استفاده می‌شود
  • اندازه کلید باید برای امنیت کافی بزرگ باشد (۲۰۴۸ بیت یا بیشتر)، که رمزگذاری و رمزگشایی را کندتر از جایگزین‌های متقارن می‌کند
  • در صورت عملی شدن کامپیوترهای کوانتومی آسیب‌پذیر است و نیاز به جایگزین‌های پسا-کوانتومی دارد

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • به طور گسترده استاندارد شده و در پلتفرم‌ها و کتابخانه‌های مختلف پشتیبانی می‌شود
  • امکان تولید هر دو رمزگذاری و امضای دیجیتال را با همان جفت کلید فراهم می‌کند
  • پایه ریاضی زیبا مبتنی بر مسئله تجزیه به عوامل
  • سازگاری با عقب با دهه‌ها زیرساخت موجود

کاربردها

  • پروتکل‌های HTTPS و TLS/SSL برای امن‌سازی ارتباطات وب و تجارت الکترونیک
  • Pretty Good Privacy (PGP) و S/MIME برای رمزگذاری پیام‌های ایمیل
  • گواهی‌های دیجیتال و زیرساخت کلید عمومی (PKI) برای احراز هویت هویت‌ها به صورت آنلاین
  • سیستم‌های بلاک‌چین و ارزهای دیجیتال برای امضا و تأیید تراکنش‌ها
  • احراز هویت کارت هوشمند و رمزگذاری کارت شناسایی دولتی
  • ماژول‌های امنیتی سخت‌افزاری (HSM) برای مدیریت کلید سازمانی

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

دو عدد اول بزرگ و متمایز p و q را انتخاب کنید، حاصلضرب آن‌ها n = p × q را محاسبه کنید، تابع فی اویلر φ(n) = (p-1)(q-1) را محاسبه کنید، e را به گونه‌ای انتخاب کنید که ۱ < e < φ(n) و نسبت به φ(n) اول باشد، d را به گونه‌ای محاسبه کنید که e × d ≡ ۱ (mod φ(n)). کلید عمومی (e, n) و کلید خصوصی (d, n) است.

2

برای رمزگذاری پیام m، رمزنگاری شده c = m^e mod n را محاسبه کنید، که در آن e و n کلید عمومی گیرنده هستند.

3

برای رمزگشایی رمزنگاری شده c، متن اصلی m = c^d mod n را محاسبه کنید، که در آن d و n کلید خصوصی هستند.

4

امضاهای دیجیتال با رمزگذاری هش پیام با کلید خصوصی ایجاد می‌شوند و با رمزگشایی با کلید عمومی برای تأیید مطابقت هش، تأیید می‌شوند.

دام‌های رایج

  • استفاده از RSA بدون طرح‌های پدگذاری مناسب (OAEP یا PSS) می‌تواند الگوریتم را در معرض حملات مختلف قرار دهد
  • استفاده مجدد از همان کلید RSA برای عملیات رمزگذاری و امضا، سطح حمله را افزایش می‌دهد؛ جفت کلیدهای اختصاصی ترجیح داده می‌شوند
  • تولید نادرست اعداد اول یا تصادفی بودن ضعیف در تولید کلید می‌تواند امنیت را به طور کامل به خطر بیندازد

پرسش‌های متداول

چرا RSA نسبت به رمزگذاری متقارن مانند AES کند است؟

RSA شامل توان‌رسانی پیمانه‌ای با اعداد بسیار بزرگ (۲۰۴۸ بیت یا بیشتر) است که به محاسبات بسیار بیشتری نسبت به عملیات کارآمد در سطح بایت AES نیاز دارد. در عمل، RSA برای رمزگذاری یک کلید کوچک که سپس داده‌های حجیم را با AES رمزگذاری می‌کند، استفاده می‌شود.

اگر کسی عدد پیمانه کلید عمومی من n را تجزیه کند چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر مهاجم n را به عوامل اول p و q تجزیه کند، می‌تواند φ(n) را محاسبه کرده و سپس کلید خصوصی d شما را از توان عمومی e شما استخراج کند. به همین دلیل استفاده از اعداد اول و اندازه‌های کلید به اندازه کافی بزرگ حیاتی است.

آیا امضاهای RSA بدون کلید خصوصی قابل جعل هستند؟

با امضاهای پدگذاری شده مناسب (PSS) خیر. با این حال، امضاهای RSA بدون پد یا با پدگذاری نادرست در برابر حملات ریاضی مختلف آسیب‌پذیر هستند. همیشه از طرح‌های پدگذاری استاندارد استفاده کنید.

آیا RSA در سال ۲۰۲۶ همچنان امن است؟

RSA با کلیدهای ۲۰۴۸ بیتی در برابر کامپیوترهای کلاسیک همچنان امن تلقی می‌شود، اگرچه کلیدهای ۴۰۹۶ بیتی برای امنیت طولانی مدت توصیه می‌شوند. با این حال، RSA در برابر کامپیوترهای کوانتومی آسیب‌پذیر خواهد بود اگر در مقیاس ساخته شوند، بنابراین تحقیقات رمزنگاری پسا-کوانتومی به طور فعال در حال انجام است.

چگونه اعداد اول مناسب p و q را انتخاب کنم؟

از یک مولد عدد تصادفی امن رمزنگاری شده برای تولید اعداد بزرگ استفاده کنید، سپس هر کدام را با استفاده از الگوریتم‌هایی مانند آزمون میلر-رابین برای اول بودن آزمایش کنید. کتابخانه‌های مدرن این کار را به طور خودکار انجام می‌دهند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Rivest, R. L., Shamir, A., & Adleman, L. (1978). A method for obtaining digital signatures and public-key cryptosystems. Communications of the ACM, 21(2), 120-126.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Koblitz, N. (1987). A Course in Number Theory and Cryptography. Springer-Verlag.

    شابک: 978-0387966618
    کپی شد.