Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

شاخص تحرک ریورمید (RMI)

معرفی‌شده توسط
Frank Collen, Derick Wade, and Rivermead Rehabilitation Centre
سال
1991
نوع
Clinician-observed performance test
خانواده
Stroke and neurological mobility assessment

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

شاخص تحرک ریورمید (RMI) یک آزمون عملکردی کوتاه مشاهده‌ای بالینی برای توانایی‌های حرکتی پایه است که برای ارزیابی نتایج توانبخشی سکته مغزی و عصبی توسعه یافته است. این شاخص ۱۵ موردی که در سال ۱۹۹۱ توسط فرانک کولن و همکارانش در مرکز توانبخشی ریورمید (آکسفورد، انگلستان) منتشر شد، تحرک تختخواب، تعادل در حالت نشسته/ایستاده، انتقال‌ها و راه رفتن را اندازه‌گیری می‌کند.

RMI به طور گسترده در بخش‌های سکته مغزی و مراکز توانبخشی برای پیگیری بهبودی عملکردی و پیش‌بینی نتایج ترخیص استفاده می‌شود.

شهود پشت روش

سکته مغزی حاد و آسیب اکتسابی مغز باعث نقص حرکتی می‌شود که استقلال در وظایف حرکتی اساسی را محدود می‌کند. توانایی زودهنگام برای انتقال از تخت به صندلی، ایستادن مستقل، یا راه رفتن، پیش‌بینی‌کننده پیشرفت سریع‌تر توانبخشی و ترخیص زودتر به خانه است. RMI پیشرفت سلسله مراتبی بهبودی تحرک را از طریق مشاهده ساده قابلیت «بله/خیر» ثبت می‌کند: بیمارانی که نمی‌توانند به طور مستقل بنشینند به کمک کامل نیاز دارند؛ کسانی که انتقال‌ها را مدیریت می‌کنند ممکن است با حمایت جامعه به خانه بازگردند؛ کسانی که به مذاکره پله‌ها دست می‌یابند به استقلال کامل نزدیک می‌شوند. نمرات RMI با شدت EDSS، NIHSS و معیارهای پیامد عملکردی همبستگی دارد؛ امتیازدهی ساده دودویی (توانا/ناتوان) قضاوت ارزیاب را که در مقیاس‌های درجه‌بندی ذاتی است، حذف می‌کند.

تاریخ

شاخص حرکتی ریورمید (RMA) اصلی در دهه ۱۹۸۰ توسط کولن و وید برای ارزیابی دقیق بهبودی حرکتی پس از سکته مغزی توسعه یافت، اما زمان‌بر بود (بیش از ۳۰ دقیقه). در سال ۱۹۹۱، شاخص حرکتی مختصر ریورمید (RMI) منتشر شد (کولن و همکاران) به عنوان یک تست عملکردی مشاهده‌ای بالینی کوتاه که برای استفاده معمول در بخش‌های توانبخشی مناسب است. RMI در دهه ۱۹۹۰ در بخش‌های سکته مغزی انگلستان پذیرش گسترده‌ای پیدا کرد و در بسیاری از مراکز توانبخشی اروپا و استرالیا استاندارد باقی ماند. با این حال، پذیرش در آمریکای شمالی به دلیل ترجیح NIHSS (اورژانس) و مقیاس استقلال عملکردی (FIM) (ترخیص توانبخشی) محدود بود. عملکردهای مدرن به طور فزاینده‌ای RMI را با معیارهای زمان‌بندی شده راه رفتن (راه رفتن ۱۰ متری، TUG) برای ارزیابی جامع تحرک ادغام می‌کنند.

چه زمانی استفاده شود

برای همه بیماران سکته مغزی حاد در واحدهای توانبخشی بستری در هفته اول پس از سکته (ارزیابی پایه) و در زمان ترخیص یا فواصل ۴ هفته‌ای در طول بستری توصیه می‌شود. در آسیب مغزی، بیماری پارکینسون با اختلال راه رفتن، و توانبخشی آسیب نخاع مفید است. پیگیری سریال RMI (هفتگی) طول اقامت و مقصد ترخیص را بهتر از امتیاز پذیرش منفرد پیش‌بینی می‌کند. برای بیماران بستری با اختلال شدید هوشیاری (NIHSS >۳۰، GCS <۸) که قادر به همکاری در تست نیستند، مناسب نیست. در محیط‌های حاد سکته مغزی نسبت به EDSS ارجحیت دارد (EDSS بر ناتوانی مزمن تأکید دارد؛ RMI بر وظایف عملکردی مرتبط با برنامه‌ریزی ترخیص تأکید دارد). نسبت به معیارهای زمان‌بندی شده راه رفتن (تست ۱۰ متری راه رفتن، Timed Up and Go) در بیماران با اختلال خفیف حساسیت کمتری دارد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • قالب دودویی بله/خیر فاقد جزئیات است؛ بین توانایی و ناتوانی تمایز قائل می‌شود اما میزان تلاش، سطح کمک، یا نگرانی ایمنی را کمی نمی‌کند. بیمار در حال انجام انتقال با حداقل استفاده از دست درمانگر امتیاز ۱ (مانند مستقل) می‌گیرد؛ بیمار ناتوان در حفظ تعادل ایستاده به تنهایی امتیاز ۰ (مانند بستری) می‌گیرد.
  • سرعت، استقامت، یا کیفیت حرکت را ارزیابی نمی‌کند؛ بیمار ممکن است به همه موارد دست یابد اما با صرف انرژی بیش از حد، الگوهای جبرانی، یا درد که در RMI منعکس نشده است.
  • تمایز نیاز به وسیله کمکی را اندازه‌گیری نمی‌کند؛ راه رفتن با میله‌های موازی دوطرفه امتیاز یکسان (بله) با راه رفتن با عصا امتیاز یکسان با راه رفتن بدون حمایت.
  • اثرات سقف در بیماران سکته مغزی جوان‌تر/با اختلال خفیف؛ RMI ۱۵ توسط اکثریت به دست می‌آید و تمایز را در گروه با عملکرد بالا محدود می‌کند. معیارهای زمان‌بندی شده (راه رفتن ۱۰ متری، TUG) در اختلال خفیف حساس‌تر هستند.
  • عملکرد اندام فوقانی، مهارت دست، یا نقص‌های شناختی/ارتباطی را ثبت نمی‌کند؛ سکته مغزی که بر دست غالب یا زبان تأثیر می‌گذارد ممکن است علی‌رغم ناتوانی قابل توجه، RMI سالم نشان دهد.
  • نیاز به محیط ایمن کافی (ریل، فضای راه رفتن) دارد که همیشه در مراقبت حاد در دسترس نیست؛ تست به تعویق می‌افتد و پیگیری طولی را پیچیده می‌کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • اجرای کوتاه (۱۰-۱۵ دقیقه) با برنامه‌های شلوغ واحدهای توانبخشی مطابقت دارد؛ نیازی به تجهیزات تخصصی یا آموزش فراتر از ارزیابی پرستاری مشاهده‌ای ندارد.
  • امتیازدهی دودویی بله/خیر، قضاوت ارزیاب را حذف می‌کند؛ قابلیت اطمینان بین ارزیاب عالی است (ICC ۰.۹۵+) حتی در بین کارکنان آموزش ندیده در صورت رعایت پروتکل.
  • ساختار سلسله مراتبی موارد با روند طبیعی بهبودی پس از سکته مغزی مطابقت دارد؛ موارد اولیه (غلتیدن، نشستن) قبل از موارد بعدی (پله‌ها، راه رفتن در فضای باز) قرار می‌گیرند و امکان پیش‌بینی مسیر نهایی عملکردی را فراهم می‌کنند.
  • همبستگی قوی با طول اقامت توانبخشی، مقصد ترخیص (خانه در مقابل مرکز اقامتی)، و پیامد عملکردی ۶ ماهه (شاخص بارتل، مقیاس اصلاح شده رانکین).
  • قابل اجرا در محیط‌های متنوع توانبخشی (واحدهای سکته حاد، توانبخشی بستری، جامعه)؛ بدون هزینه تجهیزات.
  • امتیاز کل ساده (۰-۱۵) برای ارتباط با بیماران، خانواده‌ها و تیم بین‌رشته‌ای بصری است.

کاربردها

  • ارزیابی پذیرش توانبخشی زودهنگام سکته مغزی: RMI پایه در عرض ۴۸-۷۲ ساعت پس از سکته، پیامد ۹۰ روزه و مقصد ترخیص را پیش‌بینی می‌کند (همبستگی اسپیرمن r=۰.۷-۰.۸ با مقیاس اصلاح شده رانکین)؛ بر تخمین طول اقامت و شدت درمان تأثیر می‌گذارد.
  • نظارت بر پیشرفت در توانبخشی بستری: RMI هفتگی، مسیر بهبودی عملکردی را پیگیری می‌کند؛ پیشرفت مورد انتظار ۱-۳ امتیاز در هفته پس از سکته؛ رسیدن به فلات نشان‌دهنده توقف در بهبودی است، بیمارانی را که نیاز به اصلاح درمان یا مدیریت عوارض ثانویه دارند، شناسایی می‌کند.
  • برنامه‌ریزی ترخیص: RMI ≥۱۱ امکان ترخیص به خانه را پیش‌بینی می‌کند؛ RMI <۸ معمولاً نیاز به مراکز اقامتی/زندگی با کمک دارد. خانواده‌ها از امتیاز RMI برای درک آمادگی ترخیص و نیازهای اصلاح خانه استفاده می‌کنند.
  • پیش‌بینی طول اقامت توانبخشی: RMI در زمان پذیرش همراه با سن و شدت سکته (NIHSS) طول اقامت توانبخشی را پیش‌بینی می‌کند؛ مدل‌ها تخصیص منابع و برنامه‌ریزی زودهنگام ترخیص را امکان‌پذیر می‌سازند.
  • تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای توانبخشی: اندازه‌گیری سریال RMI در کوهورت‌های مشاهده‌ای و کارآزمایی‌های عملی که مدل‌های توانبخشی (ترخیص زودهنگام با حمایت جامعه در مقابل اقامت طولانی مدت در بیمارستان) را مقایسه می‌کنند؛ به تفاوت‌های مسیر عملکردی حساس است.
  • ارزیابی بار مراقب: RMI همراه با مصاحبه مراقب، سطح وابستگی را شناسایی می‌کند؛ RMI ۴-۷ نیاز به تعهد زمانی قابل توجه خانواده دارد در مقابل RMI ۱۱-۱۵ نیاز به حداقل نظارت دارد، که نیازهای حمایتی مراقب و برنامه‌ریزی استراحت را مشخص می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

در محیط بالینی ایمن، پزشک بیمار را در حین انجام ۱۵ وظیفه زیر به ترتیب مشاهده می‌کند. تحرک تختخواب: (۱) غلتیدن از خوابیده به شکم (هر دو طرف)؛ (۲) انتقال از خوابیده به نشسته (هر یک از دو طرف). نشستن: (۳) نشستن در کنار تخت بدون حمایت برای ≥۱۰ ثانیه؛ (۴) نشستن در کنار تخت بدون حمایت و خم شدن به جلو؛ (۵) انتقال از حالت نشسته به ایستاده از صندلی محکم بدون دسته. ایستادن: (۶) ایستادن بدون حمایت برای ≥۱۰ ثانیه؛ (۷) ایستادن بدون حمایت و خم شدن به جلو؛ (۸) ایستادن با چشم بسته برای ≥۳ ثانیه؛ (۹) ایستادن و چرخش ۳۶۰ درجه (چرخش‌های پیوسته)؛ (۱۰) ایستادن و برداشتن جسم از روی زمین. انتقال‌ها: (۱۱) انتقال از تخت به صندلی؛ (۱۲) انتقال از صندلی به صندلی (ارتفاع متفاوت). راه رفتن: (۱۳) راه رفتن ۱۰ متر در داخل خانه با/بدون کمک؛ (۱۴) بالا و پایین رفتن از پله‌ها (حداقل ۳ پله)؛ (۱۵) راه رفتن در فضای باز روی زمین ناهموار یا در باغ. پزشک باید محیط ایمن (دستگیره، نظارت) را تضمین کند اما فراتر از آنچه بیمار معمولاً استفاده می‌کند، کمک فیزیکی ارائه نمی‌دهد. در صورت تکمیل ایمن وظیفه، «بله» و در صورت ناتوانی یا ناایمن بودن برای تلاش، «خیر» امتیاز دهید.

فرمول
Observational assessment of patient mobility abilities conducted in clinical setting (hospital, rehabilitation center, or home). Clinician observes patient performing 15 mobility-related tasks: bed mobility (rolling supine to prone, lying to sitting), sitting balance, standing balance, transfers (sit-to-stand, chair-to-chair, bed-to-chair), walking (indoors with aid, stairs). Each task scored as yes/no (capable) based on observation. Administration 10-15 minutes including setup and observation.
2

امتیازدهی دودویی (۱ = بله توانایی، ۰ = خیر ناتوانی) برای هر یک از ۱۵ مورد. هیچ درجه‌بندی میانی (امتیاز جزئی) وجود ندارد. امتیاز کل = مجموع همه موارد، محدوده ۰-۱۵. امتیاز بالاتر نشان‌دهنده استقلال بیشتر است. موارد فردی را می‌توان به طور جداگانه گزارش کرد تا حوزه‌های عملکردی خاص (تحرک تخت ۱-۲، تعادل نشستن ۳-۴، تعادل ایستادن ۶-۹، انتقال‌ها ۱۱-۱۲، راه رفتن ۱۳-۱۵) پیگیری شوند، اما RMI معمولاً به عنوان یک امتیاز کل گزارش می‌شود. موارد از دست رفته (بیمار به دلیل خستگی یا نگرانی ایمنی از انجام تست خودداری می‌کند) باعث ناقص ماندن امتیاز می‌شود؛ الگوریتم امتیازدهی داده‌های از دست رفته را استنتاج نمی‌کند.

فرمول
Each of 15 items scored 1 (yes, capable) or 0 (no, unable). Total RMI score = sum of items, range 0-15. Higher score indicates better mobility function. No weighting or subscale scoring; all items contribute equally to total.
3

طبقه‌بندی RMI بر اساس تحلیل مشخصه گیرنده-عملکرد منتشر شده: RMI ۰-۳ نشان‌دهنده وابستگی کامل به تخت، ناتوانی در نشستن یا ایستادن بدون کمک است؛ این بیماران به مراقبت ۲۴ ساعته نیاز دارند و معمولاً به مراکز اقامتی ترخیص می‌شوند. RMI ۴-۷ نشان‌دهنده وابستگی به تخت/صندلی با حداقل توانایی انتقال است؛ مراقبت بیمارستانی تمدید می‌شود، ترخیص معمولاً به مراکز اقامتی است مگر اینکه حمایت قابل توجه خانواده وجود داشته باشد. RMI ۸-۱۰ نشان‌دهنده توانایی انتقال با کمک متوسط و برخی تعادل ایستادن است؛ پیشرفت توانبخشی مشهود است، ترخیص به خانه با حمایت جامعه امکان‌پذیر است. RMI ۱۱-۱۴ نشان‌دهنده تحرک تقریباً مستقل با مشکلات جزئی است (شاید پله‌ها یا راه رفتن در فضای باز مشکل‌ساز باشد)؛ انتظار می‌رود ترخیص به خانه با توانبخشی سرپایی انجام شود. RMI ۱۵ نشان‌دهنده تحرک کاملاً مستقل بدون نقص قابل مشاهده است؛ بیمار آماده ترخیص به جامعه با پیگیری معمول است.

فرمول
RMI score stratification: 0-3 = confined to bed, unable to sit independently; 4-7 = bed/chair dependent, minimal transfer ability; 8-10 = transfers possible with minimal/moderate assistance; 11-14 = mostly independent in mobility with minor difficulties; 15 = independent mobility without limitations. Baseline RMI and change over rehabilitation predict discharge destination (home vs facility) and length of stay in acute stroke/brain injury rehabilitation.

دام‌های رایج

  • امتیازدهی وظیفه به عنوان «بله» زمانی که بیمار به کمک آماده یا راهنمایی کلامی نیاز دارد؛ تعریف RMI «توانا» فرض می‌کند ایمنی بدون مداخله درمانگر. از پروتکل دقیق برای تمایز عملکرد مستقل از کمک شده استفاده کنید.
  • اجرای RMI در محیط ناامن (خطر سقوط بیمار، بدون دستگیره) منجر به امتناع از تلاش برای انجام موارد با امتیاز «خیر» می‌شود؛ شرایط تست باید سازگار باشد. بیمارانی که به دلیل محیط از تلاش امتناع می‌کنند را جریمه نکنید.
  • موارد از دست رفته (بیمار به دلیل محدودیت زمانی از پله‌ها امتناع می‌کند) ناقص باقی می‌مانند؛ داده‌های از دست رفته را استنتاج یا فرض نکنید. موارد از دست رفته را به صراحت گزارش کرده و ارزیابی ناقص را ذکر کنید.
  • مقایسه نمرات سریال RMI بدون کنترل عوامل محیطی (محل تست متفاوت، با/بدون بریس، وسایل کمکی متفاوت) که بر تغییرپذیری عملکرد تأثیر می‌گذارند.
  • تفسیر بیش از حد نمره ثابت RMI به عنوان عدم پیشرفت در دو هفته اول پس از سکته مغزی زمانی که بهبودی حرکتی سریع است؛ تغییرات روزانه RMI >۰.۵ امتیاز رایج است؛ از روند هفتگی به جای ارزیابی منفرد استفاده کنید.
  • استفاده از RMI به عنوان معیار پیامد در جمعیت‌های آزمایشی بسیار منتخب بدون در نظر گرفتن اثرات سقف؛ گروه سکته مغزی خفیف تغییرات حداقل RMI را علی‌رغم بهبود بالینی معنی‌دار نشان خواهند داد.

پرسش‌های متداول

آیا RMI در صورتی که بیمار از انجام برخی موارد خودداری کند، قابل امتیازدهی است؟

بله، پزشک باید مستند کند که کدام موارد انجام و کدام موارد رد شده‌اند. امتناع به دلیل خستگی یا درد در اواخر ارزیابی رایج است (بیمار ممکن است پس از موارد ۱-۱۰ خسته شود). موارد انجام شده را امتیاز دهید؛ امتناع را به معنای ناتوانی فرض نکنید (بیمار ممکن است در صورت استراحت به مورد دست یابد). امتیاز RMI کل از موارد تکمیل شده را با ذکر موارد از دست رفته گزارش کنید. اگر کمتر از ۱۰ مورد تکمیل شده باشد، قابلیت اطمینان کاهش می‌یابد؛ شرایط را مستند کرده و زمانی که بیمار هوشیارتر است مجدداً تست کنید.

RMI چه تفاوتی با شاخص بارتل دارد؟

RMI تحرک پایه (نشستن، ایستادن، انتقال، راه رفتن) را از طریق مشاهده مستقیم ارزیابی می‌کند؛ شاخص بارتل فعالیت‌های زندگی روزمره (توالت رفتن، لباس پوشیدن، غذا خوردن) را از طریق گزارش بیمار یا مشاهده ارزیابی می‌کند. RMI بر ظرفیت فیزیکی تمرکز دارد؛ شاخص بارتل شامل شناخت و خود مراقبتی است. RMI در مراحل حاد قابل اجرا است؛ بارتل اغلب در زمان ترخیص استفاده می‌شود. آنها همبستگی دارند (r=۰.۷-۰.۸) اما مفاهیم متفاوتی را اندازه‌گیری می‌کنند. RMI برای پیش‌بینی پیشرفت توانبخشی زودهنگام ارجح است؛ بارتل برای پیامد عملکردی در زمان ترخیص یا ارزیابی در خانه ارجح است.

آیا RMI برای بیماری‌های عصبی پیشرونده مانند پارکینسون یا MS معتبر است؟

RMI کمتر در بیماری‌های پیشرونده استفاده می‌شود اما قابل اعمال است. در بیماری پارکینسون، RMI کاهش تحرک مربوط به سفتی/برادی‌کینزی/بی‌ثباتی وضعیتی را ثبت می‌کند. در MS، RMI اختلال عملکردی ناشی از فنوتیپ‌های مختلف بیماری (حرکتی، آتاکسیک، شناختی) را منعکس می‌کند. با این حال، EDSS (MS) و MDS-UPDRS (پارکینسون) در این جمعیت‌ها حساس‌تر و پرکاربردتر هستند. RMI در واحدهای توانبخشی بیماری‌های پیشرونده برای پیگیری تغییرات عملکردی مفید است؛ حساسیت کمتری نسبت به مقیاس‌های خاص بیماری دارد.

تفاوت RMI و Timed Up and Go (TUG) چیست؟

RMI یک چک لیست مشاهده‌ای دودویی است (توانایی انجام ۱۵ وظیفه بله/خیر)؛ TUG یک تست زمان‌بندی شده منفرد است (بلند شدن از صندلی، راه رفتن ۳ متر، چرخش، برگشتن و نشستن). هر دو تحرک را ارزیابی می‌کنند اما RMI گسترده‌تر است (تحرک تخت، تعادل نشستن، ایستادن، انتقال‌ها، پله‌ها، فضای باز)؛ TUG محدودتر است (تحرک عملکردی در زمان واقعی). RMI ۱۰-۱۵ دقیقه طول می‌کشد؛ TUG ۲-۳ دقیقه طول می‌کشد. RMI در توانبخشی با نقص‌های پیچیده حرکتی مفید است؛ TUG برای غربالگری خطر سقوط در افراد مسن جامعه‌نشین مفید است. آنها مکمل یکدیگر هستند؛ بسیاری از مراکز از هر دو استفاده می‌کنند.

چه امتیاز RMI ترخیص مستقل به خانه را پیش‌بینی می‌کند؟

ادبیات نشان می‌دهد که RMI ≥۱۱ با ترخیص مستقل یا تحت نظارت به خانه مرتبط است؛ RMI ۸-۱۰ نیاز به کمک برای راه رفتن و انتقال دارد؛ RMI <۸ معمولاً نیاز به اقامت در مرکز یا مراقبت ۲۴ ساعته در خانه دارد. با این حال، تنوع فردی قابل توجه است: برخی بیماران با RMI ۹ با حمایت جامعه و کمک خانواده به خانه ترخیص می‌شوند؛ برخی بیماران با RMI ۱۳ به دلیل موانع معماری قادر به دسترسی به خانه نیستند. از RMI به عنوان راهنمای پیش‌بینی‌کننده استفاده کنید، نه تعیین‌کننده؛ آن را با در دسترس بودن مراقب، محیط خانه و ترجیح بیمار ادغام کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Collen, F. M., Wade, D. T., Robb, G. F., Bradshaw, C. M. (1991). The Rivermead Mobility Index: A further development of the Rivermead Motor Assessment. International Disability Studies, 13(2), 50-54.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.