Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مطالعه کوهورت گذشته‌نگر

معرفی‌شده توسط
Systematic use attributed to early 20th-century occupational epidemiology; formalized in modern epidemiological theory by Brian MacMahon and others
سال
Mid-20th century (widely formalized 1950s–1970s)
نوع
Observational analytic study
خانواده
Clinical / epidemiology

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مطالعه کوهورت گذشته‌نگر گروهی از افراد را که نقطه شروع مشترکی دارند، گرد هم می‌آورد و تاریخچه مواجهه و پیامدهای متعاقب آن‌ها را کاملاً از سوابق از پیش موجود بازسازی می‌کند. از آنجایی که داده‌ها قبل از شروع مطالعه جمع‌آوری شده‌اند، این طرح بسیار سریع‌تر و ارزان‌تر از کوهورت آینده‌نگر است؛ با این حال، محقق باید با هر اطلاعاتی که در آن زمان ثبت شده است کار کند، نه اینکه اندازه‌گیری‌های هدفمند جمع‌آوری کند.

شهود پشت روش

به کارخانه‌ای فکر کنید که سوابق دقیق استخدامی خود را تا ۳۰ سال قبل حفظ کرده است. یک اپیدمیولوژیست می‌تواند امروز تمام کارگرانی را که در سال ۱۹۹۰ استخدام شده‌اند شناسایی کند، هر کدام را بر اساس سوابق شغلی به عنوان مواجهه یافته یا نیافته به یک ماده شیمیایی طبقه‌بندی کند، و سپس هر کارگر را از طریق سوابق مرگ‌ومیر ردیابی کند تا ببیند چه کسانی به بیماری ریوی مبتلا شده‌اند. کل «پیگیری» در گذشته اتفاق افتاده است — محقق به سادگی آن را از فایل‌های موجود بازسازی می‌کند. این کیفیت سفر در زمان، مطالعات کوهورت گذشته‌نگر را برای مطالعه پیامدهایی با دوره‌های نهفتگی طولانی بی‌نهایت کارآمد می‌سازد، اما همچنین به این معنی است که محقق نمی‌تواند به عقب برگردد و مواجهه‌هایی را که هرگز اندازه‌گیری نشده‌اند، جمع‌آوری کند.

تاریخ

مطالعات کوهورت که به صورت گذشته‌نگر از طریق سوابق تاریخی ردیابی می‌کنند، از اوایل قرن بیستم در تحقیقات بهداشت شغلی، به ویژه برای مطالعه مرگ‌ومیر در میان کارگران مواجهه یافته با مواد شیمیایی صنعتی استفاده شدند. این طرح از طریق متون روش‌شناسی اواسط قرن، از جمله کتاب درسی تأثیرگذار اپیدمیولوژی: اصول و روش‌ها اثر برایان مک‌ماهون و توماس پو در سال ۱۹۷۰، جایگاه رسمی اپیدمیولوژیک به دست آورد. ویرایش‌های پیاپی اپیدمیولوژی مدرن کنت روتمان (۱۹۸۶، ۱۹۹۸، ۲۰۰۸) چارچوب متعارفی را برای تمایز بین طرح‌های کوهورت آینده‌نگر و گذشته‌نگر فراهم کرد. انفجار سوابق الکترونیکی سلامت و پایگاه‌های داده اداری از دهه ۱۹۹۰ به بعد، مطالعه کوهورت گذشته‌نگر را به یکی از پرکاربردترین طرح‌ها در داروشناسی اپیدمیولوژیک و تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای تبدیل کرد.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی از مطالعه کوهورت گذشته‌نگر استفاده کنید که نیاز به تخمین رابطه بین یک مواجهه و یک پیامد دارید اما نمی‌توانید سال‌ها برای پیگیری صبر کنید، و زمانی که سوابق تاریخی با کیفیت بالا در مورد مواجهه و پیامد از قبل وجود دارند. این روش به ویژه برای اپیدمیولوژی شغلی، داروشناسی اپیدمیولوژیک، و تحقیقات پایگاه داده مراقبت‌های بهداشتی که در آن داده‌های اداری یا ثبتی به طور معمول جمع‌آوری می‌شوند، مناسب است. از آن اجتناب کنید زمانی که مواجهه مورد علاقه به طور سیستماتیک در سوابق تاریخی ثبت نشده است، زمانی که کیفیت سوابق ضعیف یا در سایت‌های مختلف غیر استاندارد است، زمانی که عوامل مخدوش‌کننده در سطح فردی تا حد زیادی در داده‌های موجود اندازه‌گیری نشده‌اند، یا زمانی که پیامد به اندازه‌ای نادر است که طرح مورد-شاهدی کارآمدتر باشد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • کاملاً به کیفیت، کامل بودن و جزئیات سوابق از پیش موجود وابسته است — متغیرهایی که به صورت تاریخی ثبت نشده‌اند قابل استفاده نیستند.
  • ارزیابی مواجهه معمولاً خام‌تر از مطالعات آینده‌نگر است، که خطر طبقه‌بندی نادرست و سوگیری به سمت صفر را افزایش می‌دهد.
  • مخدوش‌کنندگی اندازه‌گیری نشده هنگام جمع‌آوری داده‌های تاریخی برای اهداف تحقیقاتی دشوارتر است.
  • سوگیری انتخاب می‌تواند زمانی رخ دهد که عضویت در کوهورت در خط پایه تحت تأثیر علائم اولیه پیامد قرار گرفته باشد (اثر کارگر سالم در محیط‌های شغلی).
  • از دست دادن پیگیری دشوار است و ممکن است تفکیکی باشد اگر افراد بیمارتر زودتر از سیستم سوابق خارج شده باشند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • به طور چشمگیری سریع‌تر و کم‌هزینه‌تر از مطالعه کوهورت آینده‌نگر است زیرا پیگیری قبلاً انجام شده است.
  • ایده‌آل برای پیامدهایی با دوره‌های نهفتگی طولانی — دهه‌ها پیگیری را می‌توان بدون انتظار ده‌ها ساله مطالعه کرد.
  • امکان تخمین نرخ بروز و خطرات نسبی را فراهم می‌کند — معیارهایی که در طرح‌های مورد-شاهدی در دسترس نیستند.
  • اندازه‌های نمونه بزرگ اغلب با پیوند دادن پایگاه‌های داده اداری یا ثبتی که به طور معمول جمع‌آوری می‌شوند، امکان‌پذیر است.
  • می‌تواند چندین پیامد را از یک کوهورت مواجهه یافته واحد به طور همزمان ارزیابی کند.

کاربردها

  • اپیدمیولوژی شغلی: مطالعه خطر سرطان یا بیماری تنفسی در میان کارگران مواجهه یافته تاریخی با آزبست، سیلیس، یا حلال‌های شیمیایی با استفاده از سوابق استخدامی و مرگ‌ومیر.
  • داروشناسی اپیدمیولوژیک: تخمین خطر قلبی عروقی یک دارو با استفاده از پایگاه‌های داده ادعاهای بیمه که سوابق نسخه را به پیامدهای بستری در بیمارستان پیوند می‌دهد.
  • تحقیقات کیفیت مراقبت‌های بهداشتی: مقایسه پیامدهای بلندمدت (بستری مجدد، مرگ‌ومیر) بین بیمارانی که درمان‌های متفاوتی را بر اساس داده‌های ترخیص بیمارستان دریافت کرده‌اند.
  • بیماری‌های عفونی: بازسازی الگوهای انتقال و عوامل خطر برای شیوع عفونت با استفاده از سوابق ردیابی تماس و نتایج آزمایشگاهی.
  • مطالعات ثبت سرطان: پیوند دادن ثبت‌های سرطان مبتنی بر جمعیت با نظرسنجی‌های سبک زندگی که سال‌ها قبل انجام شده‌اند برای شناسایی عوامل خطر برای انواع خاص تومور.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

محقق جمعیت منبع را تعریف می‌کند و افرادی را انتخاب می‌کند که در یک تاریخ پایه تاریخی — «زمان صفر» پیگیری — از پیامد مورد علاقه عاری بوده‌اند. معیارهای ورود و خروج به سوابق از پیش موجود مانند پرونده‌های استخدامی، پذیرش بیمارستان، یا ادعاهای بیمه اعمال می‌شوند. هر دو گروه مواجهه یافته و مواجهه نیافته باید از همان جمعیت منبع گرفته شوند تا از سوگیری انتخاب جلوگیری شود.

2

وضعیت مواجهه در خط پایه از سوابق تاریخی بازسازی می‌شود: اندازه‌گیری‌های بهداشت شغلی، داده‌های دارویی، مقادیر آزمایشگاهی، نمودارهای پزشکی، یا گزارش‌های نظارت محیطی. کیفیت و کامل بودن طبقه‌بندی مواجهه، مهم‌ترین تعیین‌کننده اعتبار مطالعه است؛ طبقه‌بندی نادرست مواجهه معمولاً غیرتفکیکی (نتایج را به سمت صفر سوگیری می‌کند) است، زمانی که سوابق با در نظر گرفتن پیامد جمع‌آوری نشده‌اند.

3

پیامدهایی که در پنجره پیگیری رخ داده‌اند از طریق پیوند سوابق به سوابق مرگ‌ومیر، ثبت سرطان، پایگاه‌های داده ترخیص بیمارستان، یا سوابق پاتولوژی شناسایی می‌شوند. روش احراز هویت باید به طور یکنواخت برای هر دو گروه مواجهه یافته و مواجهه نیافته اعمال شود. طبقه‌بندی نادرست پیامد و از دست دادن پیگیری باید کمی‌سازی و گزارش شوند.

4

از آنجایی که مواجهه به طور تصادفی تخصیص داده نشده است، عوامل مخدوش‌کننده باید به صورت تحلیلی کنترل شوند. طبقه‌بندی، رگرسیون چندمتغیره (اغلب کوکس بقا)، تطبیق امتیاز تمایل، یا وزن‌دهی احتمالی معکوس برای تنظیم متغیرهای ثبت شده در داده‌های تاریخی استفاده می‌شوند. مخدوش‌کنندگی اندازه‌گیری نشده از عواملی که در سوابق نیستند، یک تهدید باقی‌مانده است.

5

اندازه اصلی ارتباط، خطر نسبی (نسبت خطر) یا نسبت نرخ است — بروز در گروه مواجهه یافته تقسیم بر بروز در گروه مواجهه نیافته. هنگامی که زمان‌های پیگیری در بین افراد متفاوت است، نسبت‌های نرخ بروز که از مدل‌های پواسون یا کوکس به دست می‌آیند ترجیح داده می‌شوند. فواصل اطمینان و، در صورت لزوم، برآوردهای خطر قابل انتساب، تحلیل را کامل می‌کنند.

فرمول
RR = (a/(a+b)) / (c/(c+d))

دام‌های رایج

  • سوگیری زمان نامیرا — اگر دوره بین ورود به کوهورت و طبقه‌بندی مواجهه به اشتباه به پیگیری گروه مواجهه یافته نسبت داده شود، گروه مواجهه یافته به طور کاذب سالم‌تر به نظر می‌رسد؛ زمان فرد باید به دوره مواجهه صحیح تخصیص یابد.
  • نادیده گرفتن اثر کارگر سالم — کارگرانی که به اندازه کافی طولانی استخدام شده‌اند تا در سوابق شغلی ظاهر شوند، سالم‌تر از جمعیت عمومی هستند، که به طور مصنوعی برآوردهای خطر را هنگام استفاده از جمعیت عمومی به عنوان مقایسه‌کننده مواجهه نیافته، کاهش می‌دهد.
  • در نظر گرفتن دسته‌های مواجهه مبتنی بر سوابق به عنوان دقیق، در حالی که آن‌ها عناوین شغلی گسترده یا محدوده‌های دوز را منعکس می‌کنند — باید تحلیل‌های حساسیت با نقاط برش مواجهه متفاوت گزارش شوند.
  • عدم در نظر گرفتن مواجهه متغیر با زمان — طبقه‌بندی تمام مواجهه در خط پایه، تغییرات در شدت مواجهه را در طول دوره پیگیری نادیده می‌گیرد و می‌تواند برآوردهای سوگیرانه تولید کند.

پرسش‌های متداول

مطالعه کوهورت گذشته‌نگر چگونه با مطالعه مورد-شاهدی متفاوت است؟

هر دو طرح از داده‌های موجود استفاده می‌کنند، اما در منطق نمونه‌گیری متفاوت هستند. مطالعه کوهورت گذشته‌نگر با یک گروه مواجهه یافته و یک گروه مواجهه نیافته شروع می‌شود و بروز پیامد بین آن‌ها را مقایسه می‌کند؛ این طرح خطرات نسبی و نرخ بروز را ارائه می‌دهد. مطالعه مورد-شاهدی با موارد پیامد و شاهدان بدون بیماری شروع می‌شود و شیوع مواجهه گذشته را مقایسه می‌کند؛ این طرح نسبت‌های شانس را ارائه می‌دهد. هنگامی که پیامد نادر است، طرح مورد-شاهدی کارآمدتر است. هنگامی که چندین پیامد مورد علاقه وجود دارد یا زمانی که پیامد نادر نیست، کوهورت گذشته‌نگر ترجیح داده می‌شود.

چه زمانی کوهورت گذشته‌نگر بهتر از کوهورت آینده‌نگر است؟

کوهورت گذشته‌نگر زمانی ترجیح داده می‌شود که پیامد دارای نهفتگی طولانی (دهه‌ها) باشد، زمانی که انتظار برای تجمع رویدادها غیرعملی است، یا زمانی که باید به سرعت به سوال تحقیق پاسخ داده شود و سوابق تاریخی مناسب از قبل وجود دارند. کوهورت آینده‌نگر زمانی ترجیح داده می‌شود که اندازه‌گیری مواجهه باید دقیق و استاندارد باشد، زمانی که عوامل مخدوش‌کننده مرتبط در سوابق موجود نیستند، یا زمانی که سوال تحقیق به نمونه‌های بیولوژیکی جمع‌آوری شده به صورت آینده‌نگر نیاز دارد.

سوگیری زمان نامیرا چیست و چگونه از آن اجتناب کنم؟

سوگیری زمان نامیرا زمانی رخ می‌دهد که زمان فردی که در آن سوژه‌ها نمی‌توانسته‌اند پیامد را تجربه کنند — به عنوان مثال، دوره بین ورود به کوهورت و دریافت مواجهه‌ای که عضویت گروه را تعریف می‌کند — به اشتباه به گروه مواجهه یافته نسبت داده می‌شود. این باعث می‌شود گروه مواجهه یافته به طور مصنوعی سالم‌تر به نظر برسد. با هم‌ترازی دقیق ورود به کوهورت، شروع مواجهه، و شروع پیگیری، و با استفاده از کدگذاری مواجهه متغیر با زمان در مدل‌های بقا به جای طبقه‌بندی ثابت مواجهه در خط پایه، از آن اجتناب کنید.

چگونه باید داده‌های مواجهه از دست رفته در سوابق تاریخی را مدیریت کنم؟

ابتدا، میزان و مکانیسم احتمالی فقدان داده را مشخص کنید (کاملاً تصادفی، تصادفی، یا غیر تصادفی). اگر فقدان داده محدود و به طور منطقی تصادفی است، تحلیل موارد کامل با تحلیل حساسیت قابل قبول است. برای نسبت‌های بزرگتر داده‌های گمشده، اگر متغیرهای لازم برای پیش‌بینی فقدان داده در دسترس باشند، استنتاج چندگانه ترجیح داده می‌شود. تحلیل‌های بدترین سناریو به محدود کردن عدم قطعیت کمک می‌کنند. از استنتاج متغیر مواجهه با استفاده از پیامد خودداری کنید، زیرا این کار می‌تواند سوگیری ایجاد کند.

آیا مطالعه کوهورت گذشته‌نگر می‌تواند علیت را اثبات کند؟

مانند تمام طرح‌های مشاهده‌ای، مطالعه کوهورت گذشته‌نگر می‌تواند رابطه و تقدم زمانی مواجهه قبل از پیامد را نشان دهد، اما بدون شواهد اضافی نمی‌تواند مخدوش‌کنندگی اندازه‌گیری نشده را رد کند. ادعاهای علّی با اعمال معیارهای برادفورد هیل (قدرت، سازگاری، ویژگی، نسبت دوز-پاسخ، معقولیت بیولوژیکی)، با انجام تحلیل‌های کنترل منفی، و با سه‌جانبه کردن یافته‌ها با سایر طرح‌های مطالعه از جمله کارآزمایی‌های تصادفی در صورت وجود، تقویت می‌شوند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Rothman, K. J., Greenland, S., & Lash, T. L. (2008). Modern Epidemiology (3rd ed.). Lippincott Williams & Wilkins.

    شابک: 978-0781755641
    کپی شد.
  2. Retrospective cohort study. Wikipedia.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.