مطالعه کوهورت آیندهنگر — طرح مشاهدهای طولی
- معرفیشده توسط
- Richard Doll and Austin Bradford Hill (landmark application, 1951-1954); cohort methodology formalised by modern epidemiology textbooks
- سال
- 1950s (systematic application); conceptual roots earlier
- نوع
- Observational longitudinal study design
- خانواده
- Clinical / epidemiology
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
یک مطالعه کوهورت آیندهنگر گروهی از شرکتکنندگان را که در ابتدا عاری از پیامد مورد علاقه هستند، جمعآوری میکند، مواجهههای آنها را اندازهگیری میکند و سپس آنها را در طول زمان دنبال میکند تا مشخص شود چه کسانی به پیامد مبتلا میشوند. با جمعآوری دادههای مواجهه قبل از وقوع پیامدها، یک توالی زمانی واضح ایجاد میکند که از استنتاج علّی پشتیبانی میکند — یک مزیت بزرگ نسبت به طرحهای گذشتهنگر. این روش مشاهدهای سنگ بنای اپیدمیولوژی و تحقیقات بالینی است.
شهود پشت روش
تحقیقات کوهورت آیندهنگر را مانند راهاندازی یک آزمایش طبیعی طولانیمدت در نظر بگیرید: شما جمعیتی را استخدام میکنید، آنچه را که امروز در معرض آن قرار میگیرند — رژیم غذایی، داروها، خطرات شغلی، عوامل سبک زندگی — به دقت مستند میکنید و سپس ماهها یا سالها منتظر میمانید تا ببینید چه اتفاقی میافتد. از آنجایی که شما مواجهه را قبل از بیمار شدن هر کسی ثبت کردهاید، میدانید که مواجهه قبل از بیماری رخ داده است، نه برعکس. مطالعه پزشکان بریتانیایی دال و هیل، که ۳۴۰۰۰ پزشک را از سال ۱۹۵۱ به بعد دنبال کرد و ارتباط سیگار کشیدن و سرطان ریه را برقرار کرد، نمونه کلاسیک این منطق است. بدهبستان آن زمان، پول و صبر برای انتظار برای وقوع پیامدها است.
تاریخ
رویکرد کوهورت در اپیدمیولوژی در اوایل قرن بیستم ظهور کرد، اما شکل مدرن آن توسط مطالعه پزشکان بریتانیایی ریچارد دال و آستین برادفورد هیل که در سال ۱۹۵۱ آغاز شد، متبلور شد. این مطالعه عادات سیگار کشیدن و مرگ و میر را در ۳۴۴۴۰ پزشک مرد به طور آیندهنگر پیگیری کرد و اولین شواهد قطعی را در مورد ارتباط سیگار کشیدن با سرطان ریه ارائه داد. مطالعه قلب فرامینگهام که در سال ۱۹۴۸ در ماساچوست آغاز شد، همزمان اپیدمیولوژی عوامل خطر قلبی عروقی را از طریق نظارت آیندهنگر مداوم یک کوهورت جامعه برقرار کرد. دستورالعمل گزارشدهی STROBE که در سال ۲۰۰۷ منتشر شد، استانداردهای روششناختی را برای مطالعات کوهورت رسمی کرد و این طرح را به عنوان روش مشاهدهای استاندارد طلایی برای تحقیقات سببی تثبیت کرد.
چه زمانی استفاده شود
هنگامی که نیاز به ایجاد رابطه زمانی بین یک مواجهه قابل اصلاح یا غیرقابل اصلاح و یک پیامد سلامتی متعاقب آن دارید، به ویژه برای مواجهههای نادر با پیامدهای بالقوه متعدد، یا زمانی که محدودیتهای اخلاقی یا عملی تصادفیسازی را رد میکنند، از طرح کوهورت آیندهنگر استفاده کنید. این طرح برای مطالعه وقوع بیماری، پیشآگهی و تاریخچه طبیعی شرایط ایدهآل است. زمانی که پیامد بسیار نادر است (مطالعه مورد-شاهدی کارآمدتر است)، زمانی که پیگیری برای یک سوال با زمان محدود باید دههها طول بکشد (طرحهای تو در تو یا گذشتهنگر را در نظر بگیرید)، یا زمانی که مواجهه را نمیتوان به طور قابل اعتماد در خط پایه اندازهگیری کرد، از آن استفاده نکنید. این طرح مشاهدهای است — مخدوشسازی باقیمانده همیشه یک تهدید است و ادعاهای علّی نیاز به توجیه دقیق دارند.
محدودیتها و ملاحظات
- برای پیامدهای نادر ناکارآمد است — نمونههای بسیار بزرگ یا دورههای پیگیری بسیار طولانی مورد نیاز است که طرح را گران و از نظر لجستیکی دشوار میکند.
- از دست دادن در پیگیری، اعتبار داخلی را تهدید میکند اگر ریزش با مواجهه و پیامد مرتبط باشد (سانسور آموزنده).
- وضعیت مواجهه ممکن است در طول پیگیری تغییر کند و تعریف زمان مواجهه را پیچیده کرده و به روشهای متغیر با زمان نیاز دارد.
- نمیتواند مخدوشسازی باقیمانده از متغیرهای اندازهگیری نشده را از بین ببرد؛ تصادفیسازی تنها طرحی است که این امر را محقق میکند.
- بیماریهای با دوره نهفتگی طولانی ممکن است به دههها پیگیری نیاز داشته باشند که هزینه و ریزش شرکتکنندگان را افزایش میدهد.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- پیشدستی زمانی واضح مواجهه قبل از پیامد را ایجاد میکند، قویترین معیار علیت موجود برای تحقیقات مشاهدهای.
- دادههای مواجهه به صورت آیندهنگر جمعآوری میشوند و سوگیری یادآوری را در مقایسه با طرحهای گذشتهنگر کاهش میدهند.
- میتوان چندین پیامد را برای یک مواجهه واحد به طور همزمان مطالعه کرد و بازده علمی را به حداکثر رساند.
- نرخ وقوع و خطرات مطلق را میتوان مستقیماً محاسبه کرد و ارتباطات خطر را از نظر بالینی معنیدار میسازد.
- برای مطالعه مواجهههای نادر در جمعیتهای عمومی یا شغلی مناسب است.
کاربردها
- اثبات اینکه سیگار کشیدن باعث سرطان ریه و بیماریهای قلبی عروقی میشود (مطالعه پزشکان بریتانیایی، ۱۹۵۴-۲۰۰۴).
- شناسایی عوامل خطر اصلی قابل اصلاح قلبی عروقی از جمله فشار خون بالا، کلسترول بالا و عدم فعالیت بدنی (مطالعه قلب فرامینگهام).
- کمیسازی اثرات بلندمدت سلامتی مواجهههای شغلی مانند آزبست، گرد و غبار سیلیس و تشعشع در کوهورتهای کارگری.
- پیگیری تاریخچه طبیعی بیماریهای مزمن از مواجهه یا تشخیص تا نقاط عطف بالینی، از جمله HIV/AIDS، دیابت نوع ۲ و بیماری مزمن کلیه.
- ارزیابی اثربخشی واقعی واکسنها، داروها و مداخلات سبک زندگی در جمعیتهایی که در کارآزماییهای تصادفی پوشش داده نمیشوند.
- بررسی مواجهههای دوران بارداری و اوایل زندگی و ارتباط آنها با پیامدهای رشدی، عصبی-شناختی یا متابولیکی دههها بعد در مطالعات کوهورت تولد.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
یک جمعیت هدف شناسایی میشود و نمونهای که معیارهای واجد شرایط بودن را برآورده میکند، ثبتنام میشود — مهمتر از همه، همه شرکتکنندگان باید در بدو ورود به مطالعه عاری از پیامد مورد علاقه باشند. کوهورت میتواند یک نمونه عمومی جامعه (مانند مطالعه قلب فرامینگهام) یا یک جمعیت شغلی، در معرض خطر بیماری، یا بالینی تعریف شده باشد. اندازه نمونه با نرخ وقوع مورد انتظار و حداقل خطر نسبی قابل تشخیص تعیین میشود.
در خط پایه، وضعیت مواجهه برای هر شرکتکننده با استفاده از پرسشنامهها، اندازهگیریهای بالینی، نشانگرهای زیستی یا پیوند رجیستری ارزیابی میشود. مواجههها میتوانند دودویی (مواجه شده در مقابل مواجه نشده) یا طبقهبندی شده باشند؛ چندین مواجهه و عوامل مخدوشکننده بالقوه به طور همزمان اندازهگیری میشوند. کیفیت و کامل بودن دادههای مواجهه خط پایه حیاتی است زیرا بعداً قابل بازیابی نیستند.
شرکتکنندگان به طور آیندهنگر در یک دوره از پیش تعیین شده دنبال میشوند. روشهای پیگیری فعال شامل ویزیتهای برنامهریزی شده کلینیک، پرسشنامههای دورهای، تماسهای تلفنی و سنسورهای پوشیدنی است. پیگیری غیرفعال از پایگاههای داده اداری، رجیستریهای ملی مرگ و میر یا سوابق بیمه استفاده میکند. از دست دادن در پیگیری باید به حداقل برسد و ردیابی شود زیرا ریزش افتراقی میتواند سوگیری ایجاد کند.
پیامد حادث — معمولاً تشخیص بیماری، مرگ، عبور از آستانه نشانگر زیستی، یا رویداد بالینی — به طور سیستماتیک تأیید میشود، ترجیحاً توسط داوران کور با استفاده از معیارهای از پیش تعریف شده. دادههای زمان تا رویداد (تاریخ پیامد یا سانسور) برای هر شرکتکننده ثبت میشود و امکان تجزیه و تحلیل بقا یا خطر را علاوه بر مقایسههای ساده وقوع فراهم میکند.
شاخص اصلی، خطر نسبی است که وقوع پیامد را بین گروههای مواجه شده و مواجه نشده مقایسه میکند: RR = (الف/(الف+ب)) / (ج/(ج+د)). هنگامی که زمانهای پیگیری متفاوت است، از نسبت نرخ وقوع یا نسبت خطر از رگرسیون کوکس برای خطرات متناسب استفاده میشود. مخدوشسازی از طریق تعدیل چندمتغیره، امتیازدهی تمایل، یا تجزیه و تحلیل طبقهبندی شده مورد بررسی قرار میگیرد.
فرمول
RR = (a/(a+b)) / (c/(c+d))
دامهای رایج
- برنامهریزی نامناسب اندازه نمونه — عدم توانمندسازی مطالعه برای نرخ وقوع مورد انتظار و خطر نسبی هدف، مطالعهای با توان ناکافی تولید میکند که نمیتواند ارتباطات مهم بالینی را تشخیص دهد.
- از دست دادن افتراقی در پیگیری — اگر شرکتکنندگان بیمارتر یا با خطر بالاتر در نرخهای متفاوتی در گروههای مواجه شده در مقابل مواجه نشده ریزش کنند، تخمینهای خطر نسبی مغرضانه خواهند بود؛ تجزیه و تحلیل حساسیت (مانند حدود موارد شدید) باید همیشه گزارش شود.
- طبقهبندی نادرست مواجهه در خط پایه — یک اندازهگیری واحد در خط پایه ممکن است مواجهه معمول را نشان ندهد؛ اندازهگیریهای تکراری یا نشانگرهای زیستی معتبر باید در صورت امکان استفاده شوند.
- نادیده گرفتن اثر داوطلب سالم — کوهورتهای متشکل از داوطلبان به طور سیستماتیک افراد بیمارتر را حذف میکنند و خطر بیماری را در جمعیت عمومی دست کم میگیرند.
- مخدوشسازی به دلیل اندیکاسیون — هنگامی که مواجهه یک درمان بالینی است، بیماران بیمارتر احتمال بیشتری برای دریافت آن دارند و مقایسههای خام را مغرضانه میکند؛ روشهای امتیاز تمایل یا متغیرهای ابزاری مورد نیاز است.
پرسشهای متداول
مطالعه کوهورت آیندهنگر چگونه با مطالعه کوهورت گذشتهنگر متفاوت است؟
در یک مطالعه کوهورت آیندهنگر، شرکتکنندگان قبل از وقوع پیامدها ثبتنام شده و در زمان واقعی دنبال میشوند؛ دادههای مواجهه در زمان ثبتنام یا پس از آن، قبل از اینکه کسی به پیامد مبتلا شود، جمعآوری میشود. در یک مطالعه کوهورت گذشتهنگر، هم مواجهه و هم پیامد تا زمانی که محقق شروع به کار کند، رخ دادهاند؛ کوهورت از سوابق تاریخی بازسازی میشود. طرحهای آیندهنگر کیفیت داده بهتری و سوگیری یادآوری کمتری ارائه میدهند اما بسیار زمانبرتر و گرانتر هستند.
آیا مطالعه کوهورت آیندهنگر میتواند علیت را اثبات کند؟
این میتواند شواهد قوی سازگار با علیت را ارائه دهد — به ویژه با ایجاد پیشدستی زمانی و روابط دوز-پاسخ — اما نمیتواند مخدوشسازی باقیمانده از متغیرهای اندازهگیری نشده را به شیوهای که یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده میتواند، از بین ببرد. استنتاج علّی از دادههای کوهورت نیاز به کاربرد سیستماتیک معیارهایی مانند دیدگاههای برادفورد هیل دارد: قدرت، سازگاری، ویژگی، زمانبندی، گرادیان بیولوژیکی، معقولیت، انسجام، آزمایش و قیاس.
نرخ قابل قبولی از دست دادن در پیگیری چیست؟
هیچ آستانه جهانی وجود ندارد، اما حفظ بیش از ۸۰٪ معمولاً قابل قبول تلقی میشود و بسیاری از کوهورتهای با کیفیت بالا بیش از ۹۰٪ را به دست میآورند. مهمتر از درصد، این است که آیا ریزش افتراقی است — اگر از دست دادن در پیگیری با مواجهه و پیامد نامرتبط باشد، سوگیری حتی با ریزش متوسط حداقل است. تجزیه و تحلیل حساسیت باید همیشه تأثیر بالقوه دادههای پیامد از دست رفته را بررسی کند.
کوهورت من چقدر باید بزرگ باشد؟
اندازه نمونه به نرخ وقوع پسزمینه پیامد، خطر نسبی مورد انتظار، توان آماری مطلوب (معمولاً ۸۰-۹۰٪)، سطح معنیداری (معمولاً ۰.۰۵) و نسبت شرکتکنندگان مواجه شده به مواجه نشده بستگی دارد. برای پیامدهای نادر با وقوع کمتر از ۱٪، معمولاً هزاران شرکتکننده برای تشخیص حتی خطرات نسبی نسبتاً بزرگ مورد نیاز هستند. برای پیامدهای نادر، با محاسبه توان برای مطالعات کوهورت با استفاده از نرخ وقوع به جای نسبتها مشورت کنید.
چه زمانی باید از مورد-شاهدی تو در تو به جای تجزیه و تحلیل کل کوهورت استفاده کنم؟
طرح مورد-شاهدی تو در تو در یک کوهورت زمانی ترجیح داده میشود که اندازهگیری مواجهه بسیار گران باشد (مانند سنجش نشانگر زیستی ذخیره شده) یا زمانی که پیامد نادر است، زیرا فقط نمونهای از موارد غیر را به عنوان شاهد انتخاب میکند به جای اندازهگیری همه. این طرح بیشتر مزایای علّی طرح آیندهنگر را با هزینه قابل توجهی کمتر حفظ میکند و از نظر تحلیلی با تجزیه و تحلیل کل کوهورت زمانی که شاهدان با استفاده از نمونهگیری چگالی وقوع انتخاب میشوند، معادل است.
روشهای مرتبط
منابع
Rothman, K. J., Greenland, S., & Lash, T. L. (2008). Modern Epidemiology (3rd ed.). Lippincott Williams & Wilkins.
شابک: 978-0781755641کپی شد.Doll, R., & Hill, A. B. (1954). The mortality of doctors in relation to their smoking habits. British Medical Journal, 1(4877), 1451-1455.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.