Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس اختلال سوگ طولانی‌مدت

معرفی‌شده توسط
Holly G. Prigerson, Paul K. Maciejewski
سال
2008
نوع
Self-report questionnaire
خانواده
diagnosis-focused-grief-assessment

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس اختلال سوگ طولانی‌مدت (PG-13) یک ابزار ارزیابی تشخیصی ۱۳ گویه‌ای است که توسط پریگرسون و ماچجفسکی برای عملیاتی کردن معیارهای تشخیصی اختلال سوگ طولانی‌مدت در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، ویرایش پنجم، متن بازبینی شده (DSM-5-TR) توسعه یافته است.

PG-13 به عنوان یک ابزار بالینی ساختاریافته، مستقیماً با معیارهای علامتی، شناختی و عملکردی مورد نیاز برای تشخیص مطابقت دارد و آن را در محیط‌های بالینی و تحقیقاتی که ارزیابی تشخیصی استاندارد مورد نیاز است، ارزشمند می‌سازد.

شهود پشت روش

اختلال سوگ طولانی‌مدت (PGD)، که در DSM-5-TR (۲۰۱۳) و ICD-11 (۲۰۲۲) رسمی شد، یک وضعیت سلامت روان متمایز است که در آن سوگواری پاتولوژیک می‌شود—مشخصه آن اشتیاق مداوم و شدید؛ اشتغال ذهنی با متوفی؛ دشواری در پذیرش مرگ؛ بی‌حسی عاطفی؛ اختلال در عملکرد نقش؛ و کناره‌گیری اجتماعی است که ۱۲+ ماه پس از فقدان ادامه می‌یابد (یا ۶+ ماه در سال اول سوگواری اگر ارزیابی زودتر از نظر بالینی نشان داده شود). PG-13 این معیارهای تشخیصی را از طریق گویه‌های هدفمند عملیاتی می‌کند و به بالینگران امکان می‌دهد تا فراتر از ارزیابی شدت علائم (مانند مقیاس ICG) به تعیین تشخیص رسمی برسند.

تاریخ

PG-13 در سال ۲۰۰۸ توسط هالی جی. پریگرسون و پل کی. ماچجفسکی پس از شناخت فزاینده بالینی و تحقیقاتی مبنی بر اینکه سوگ پایدار و مختل‌کننده یک وضعیت روانپزشکی متمایز است، توسعه یافت. این مقیاس مستقیماً منعکس‌کننده عملیاتی‌سازی معیارهای تشخیصی است که در DSM-5-TR (منتشر شده در ۲۰۱۳) و ICD-11 (منتشر شده در ۲۰۲۲) رسمی شدند. با تکامل طبقه‌بندی روانپزشکی برای شناخت اختلال سوگ طولانی‌مدت به عنوان یک تشخیص متمایز، PG-13 به ابزار بالینی اصلی برای تعیین تشخیص تبدیل شد. این مقیاس به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در ده‌ها مطالعه که سودمندی تشخیصی، حساسیت و ویژگی آن را در جمعیت‌های سوگوار تأیید کرده‌اند، اعتبارسنجی شده است. این مقیاس اکنون در کارآزمایی‌های بالینی متمرکز بر سوگ و تحقیقات پیامدهای سوگواری استاندارد است.

چه زمانی استفاده شود

PG-13 برای ارزیابی تشخیصی افراد سوگوار که با علائم سوگ طولانی‌مدت و مختل‌کننده مراجعه می‌کنند، به‌ویژه در موارد زیر اندیکاسیون دارد: ارزیابی روانپزشکی و روانشناختی موارد پیچیده سوگواری؛ کلینیک‌های تخصصی سوگ و خدمات مشاوره سوگواری؛ کارآزمایی‌های تحقیقاتی بالینی که درمان‌های اختلال سوگ طولانی‌مدت را توسعه و آزمایش می‌کنند؛ ارزیابی قانونی (مانند تعیین صلاحیت، مسئولیت کیفری که نیازمند سابقه سوگواری است)؛ و مسیرهای مراقبت پله‌ای برای بیماران سوگوار در مراقبت‌های اولیه و اورژانس. به‌ویژه زمانی که قضاوت بالینی به تنهایی کافی نیست و یک ابزار تشخیصی استاندارد و مبتنی بر معیار مورد نیاز است، مفید است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • خروجی تشخیصی دودویی (حاضر/غایب) اطلاعات مربوط به تغییرات شدت علائم را از دست می‌دهد؛ اختلال سوگ طولانی‌مدت خفیف را از شدید تشخیص نمی‌دهد یا پاسخ درمانی را به اندازه مقیاس‌های پیوسته علائم، حساس اندازه‌گیری نمی‌کند.
  • نیاز به قضاوت بالینی در مورد تفسیر معیار (مثلاً، چه چیزی «اختلال عملکردی» یا «انحراف فرهنگی» را تشکیل می‌دهد) دارد؛ برای غربالگری کاملاً خود-اجرا بدون بررسی بالینی کمتر مناسب است.
  • وابسته به زمان: معیارهای DSM-5-TR نیازمند مدت زمان علائم ≥۱۲ ماه پس از فقدان هستند؛ PG-13 را نمی‌توان به طور معناداری در سوگ حاد (۱۲ ماه اول) به کار برد و شناسایی زودهنگام و مداخله زودهنگام را محدود می‌کند.
  • اعتبارسنجی فرهنگی محدود؛ خود معیارهای DSM-5-TR منعکس‌کننده هنجارهای سوگ غربی و فردگرایانه هستند؛ ممکن است بیان‌های هنجار سوگواری در فرهنگ‌های جمع‌گرا را به اشتباه به عنوان پاتولوژیک طبقه‌بندی کند.
  • مرگ انسان را فرض می‌کند؛ کاربرد محدود برای سوگ پیش‌بینی‌کننده، فقدان نقش، فقدان هویت، یا فقدان‌های غیرمرگ که برخی فرآیندهای سوگواری در آن‌ها اعمال می‌شود.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • معیارهای تشخیصی اختلال سوگ طولانی‌مدت DSM-5-TR را مستقیماً عملیاتی می‌کند و تعیین تشخیصی سیستماتیک و شفاف را تضمین می‌کند؛ ثبات تشخیصی را در بین بالینگران بهبود می‌بخشد.
  • مختصر (۱۳ گویه) و کارآمد؛ ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می‌کشد و امکان غربالگری تشخیصی سریع را در محیط‌های بالینی با محدودیت زمانی فراهم می‌کند.
  • ساختار مبتنی بر معیار، برداشت تشخیصی ذهنی را کاهش می‌دهد؛ تشخیص را از «احساس بالینی» به ارزیابی ساختاریافته منتقل می‌کند.
  • در جمعیت‌های متنوع و زمینه‌های فرهنگی به طور گسترده‌ای اعتبارسنجی شده است؛ توسط مطالعات اپیدمیولوژیک در مقیاس بزرگ که اعتبار تشخیصی را تأیید می‌کنند، پشتیبانی می‌شود.
  • ارتباط بین تحقیق و عمل بالینی را برقرار می‌کند؛ می‌توان از همان ابزار برای شناسایی موارد در تحقیقات، کارآزمایی‌های بالینی و مراقبت‌های بالینی معمول استفاده کرد و همسویی شواهد-عمل را امکان‌پذیر می‌سازد.

کاربردها

  • ارزیابی تشخیصی در مشاوره سوگ و شیوه‌های روان‌درمانی برای تأیید تشخیص اختلال سوگ طولانی‌مدت و هدایت برنامه‌ریزی درمان.
  • تحقیقات بالینی و کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده روان‌درمانی‌های متمرکز بر سوگ (درمان سوگ پیچیده، نظارت و پردازش سوگ، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد) برای تعیین تشخیص پایه و تأیید اثربخشی درمان.
  • تحقیقات اپیدمیولوژیک و بهداشت عمومی در مورد شیوع، عوامل خطر و پیامدهای اختلال سوگ طولانی‌مدت در جمعیت‌های متنوع.
  • آموزش و نظارت بر متخصصان سلامت روان، با ارائه یک چارچوب ساختاریافته برای آموزش معیارهای تشخیصی و تعیین تشخیص قابل اعتماد.
  • ادغام در مسیرهای مراقبت پله‌ای در مراقبت‌های اولیه، روانپزشکی اورژانس، و خدمات حمایتی سوگواری برای شناسایی افرادی که نیاز به ارجاع تخصصی دارند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

PG-13 شامل ۱۳ گویه است که مستقیماً با معیارهای تشخیصی اختلال سوگ طولانی‌مدت DSM-5-TR مطابقت دارد. گویه‌ها علائم اصلی (اشتیاق، افکار مزاحم، دشواری در پذیرش مرگ، مشکل در سازگاری با فقدان) و اختلال عملکردی (اختلال نقش، بی‌حسی عاطفی، کناره‌گیری) را ارزیابی می‌کنند. هر گویه بر اساس مقیاسی که حضور و شدت علامت را منعکس می‌کند، درجه‌بندی می‌شود، که معمولاً از ۰ (حاضر نیست) تا ۴ (بسیار زیاد) متغیر است. تکمیل خودگزارشی مقیاس ۵ تا ۱۰ دقیقه طول می‌کشد. استفاده از مقیاس مستلزم آن است که ۱۲+ ماه از مرگ گذشته باشد (یا ۶+ ماه در شرایط خاص)؛ بالینگران قبل از استفاده، این بازه زمانی را تأیید می‌کنند.

فرمول
Administer 13 items assessing DSM-5-TR Prolonged Grief Disorder criteria
2

امتیازدهی PG-13 با تعیین اینکه آیا پاسخ‌دهنده با مجموعه کامل معیارهای تشخیصی DSM-5-TR مطابقت دارد یا خیر، انجام می‌شود: (۱) علامت اصلی سوگ (اشتیاق/اشتغال ذهنی)، (۲) علائم شناختی/عاطفی (≥۴ از ۸ علامت مشخص شده)، (۳) اختلال عملکردی، (۴) مدت زمان علائم (≥۱ سال)، و (۵) شدت پریشانی. به جای یک امتیاز پیوسته، PG-13 یک تعیین تشخیصی دودویی ارائه می‌دهد: اختلال سوگ طولانی‌مدت حاضر (مطابق با تمام معیارها) یا غایب (مطابق با تمام معیارها نیست). برخی نسخه‌های اصلاح‌شده برای اهداف تحقیقاتی، تعداد کل علائم را محاسبه می‌کنند؛ به پروتکل‌های مطالعات خاص مراجعه کنید.

فرمول
Determine presence or absence of diagnostic criteria based on symptom endorsement and duration
3

تفسیر تشخیصی مبتنی بر معیار است: اگر تمام معیارهای PGD در DSM-5-TR برآورده شوند، اختلال سوگ طولانی‌مدت تشخیص داده می‌شود. تفسیر بالینی همچنین موارد زیر را در نظر می‌گیرد: (۱) شروع علائم نسبت به زمان مرگ (باید در ۱۲ ماه اول ظاهر شود اما نه لزوماً بلافاصله)؛ (۲) شدت و تأثیر عملکردی (باید باعث پریشانی قابل توجه بالینی شود و کار، عملکرد اجتماعی یا روزمره را مختل کند)؛ (۳) تشخیص افتراقی (علائم قابل انتساب به اختلال روانی دیگر، مصرف مواد، یا بیماری پزشکی نباشد)؛ (۴) زمینه فرهنگی (بیان سوگ متفاوت است؛ تشخیص مستلزم آن است که علائم نشان‌دهنده انحراف از هنجارهای فرهنگی باشد).

فرمول
Interpret as diagnostic assessment tool; presence of criterion cluster indicates Prolonged Grief Disorder

دام‌های رایج

  • قانون ۱۲ ماهه را به اشتباه اعمال می‌کند: فرض اینکه هر گونه علائم سوگ موجود در ۱۲+ ماه نشان‌دهنده اختلال سوگ طولانی‌مدت است؛ باید شروع علائم را در ۱۲ ماه پس از فقدان و تداوم آن تأیید کند، نه شروع جدید پس از ۱۲ ماه.
  • بیش از حد تکیه بر PG-13 بدون ارزیابی بالینی زمینه (نحوه مرگ، استرسورهای همزمان، عوامل فرهنگی، تروماهای قبلی، سابقه روانپزشکی)؛ یک PG-13 «مثبت» یک نشانه تشخیصی است، نه تشخیص؛ قضاوت بالینی ضروری است.
  • استفاده از PG-13 در سوگ حاد (<۶–۱۲ ماه) و تفسیر اشتباه سوگ طبیعی حاد به عنوان اختلال سوگ طولانی‌مدت؛ DSM-5-TR تشخیص زودتر (۶ ماه) را فقط در شرایط خاصی که نیاز به توجیه بالینی دارد، مجاز می‌داند.
  • عدم ارزیابی و رد تشخیص‌های رقابتی (اختلال افسردگی اساسی، PTSD ناشی از نحوه مرگ، اختلال مصرف مواد)؛ تشخیص PGD مستلزم آن است که علائم توسط وضعیت دیگری بهتر توضیح داده نشوند.
  • استفاده از PG-13 به عنوان تنها معیار پیامد در کارآزمایی‌های درمانی بدون ثبت تغییرات علائم؛ از مقیاس‌های پیوسته (ICG، TRIG) در کنار PG-13 برای نظارت بر درمان استفاده کنید.

پرسش‌های متداول

PG-13 چگونه با ICG تفاوت دارد؟

ICG (۱۹ گویه، امتیاز پیوسته ۰–۷۶) شدت علائم سوگ پیچیده را اندازه‌گیری می‌کند و برای غربالگری و اندازه‌گیری پیامد استفاده می‌شود؛ آستانه ۲۵+ نشان‌دهنده سوگ پیچیده است، اما تشخیص نیازمند قضاوت بالینی است. PG-13 (۱۳ گویه) مستقیماً معیارهای تشخیصی DSM-5-TR را عملیاتی می‌کند و یک تعیین تشخیصی دودویی (اختلال سوگ طولانی‌مدت حاضر/غایب) ارائه می‌دهد. در عمل، ICG برای غربالگری علائم و نظارت بر درمان استفاده می‌شود، در حالی که PG-13 برای ارزیابی تشخیصی رسمی استفاده می‌شود.

آیا PG-13 می‌تواند قبل از ۱۲ ماه پس از فقدان استفاده شود؟

DSM-5-TR به طور کلی برای تشخیص اختلال سوگ طولانی‌مدت به مدت زمان ≥۱۲ ماه نیاز دارد. با این حال، تشخیص زودتر (۶ تا ۱۲ ماه پس از فقدان) در صورتی مجاز است که علائم به وضوح بیش از حد باشند و باعث اختلال قابل توجهی فراتر از آنچه در سال اول سوگواری انتظار می‌رود، شوند. PG-13 می‌تواند در هر زمانی برای ارزیابی حضور علائم استفاده شود، اما تعیین تشخیص معمولاً تا ۱۲+ ماه به تعویق می‌افتد مگر اینکه شرایط بالینی ارزیابی زودتر را ایجاب کند.

آیا PG-13 دارای حق چاپ است یا برای استفاده بالینی در دسترس است؟

PG-13 در مقالات علمی منتشر شده است و برای استفاده بالینی و تحقیقاتی در دسترس است. معمولاً برای استفاده در عمل بالینی یا تحقیقات دانشگاهی نیازی به هزینه مجوز یا اجازه نیست. بالینگران باید منبع اصلی (Prigerson & Maciejewski, 2008 یا مطالعات اعتبارسنجی بعدی) را ذکر کنند و تأیید کنند که استفاده آن‌ها با الزامات هیئت بررسی سازمانی (IRB) یا کمیته اخلاق مطابقت دارد.

آیا PG-13 می‌تواند برای نظارت بر پاسخ درمان در طول زمان استفاده شود؟

ساختار تشخیصی دودویی PG-13 (حاضر/غایب) نسبت به تغییرات در سطح علائم در طول درمان حساسیت کمتری دارد؛ یک بیمار ممکن است در حالی که بهبود قابل توجهی در علائم فردی نشان می‌دهد، همچنان «PG-13 مثبت» باقی بماند. برای نظارت بر پاسخ درمان، معیارهای پیوسته مانند ICG (که می‌تواند کاهش امتیاز را در طول درمان نشان دهد) مناسب‌تر هستند. PG-13 در ابتدا برای تأیید تشخیص و در پایان برای ارزیابی بهبودی تشخیصی بهترین استفاده را دارد؛ از مقیاس‌های شدت علائم برای نظارت بر پیشرفت استفاده کنید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Prigerson, H. G., & Maciejewski, P. K. (2008). Prolonged grief disorder: Defining the disorder and addressing its clinical and public health significance. Psychotherapy and Psychosomatics, 77(6), 365–376.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.