مدل اصل-کارگزار
- معرفیشده توسط
- Michael Jensen, William Meckling, Bengt Holmstrom
- سال
- 1976
- نوع
- algorithm
- خانواده
- Game-theoretic
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
مدل اصل-کارگزار (Principal-Agent Model) چگونگی ترغیب یک کارگزار (مثلاً مدیر، کارمند، سیاستگذار) توسط یک اصل (مثلاً مالک، کارفرما، سیاستگذار) را برای عمل در جهت منافع اصل، زمانی که کارگزار اطلاعات خصوصی دارد یا میتواند اقدامات پنهانی انجام دهد، تحلیل میکند. این مدل که توسط جنسن و مککلینگ در سال ۱۹۷۶ صورتبندی شد، هزینههای عاملیت (agency costs) ناشی از خطر اخلاقی (moral hazard) (کارگزار تلاش کمتری از حد مطلوب انجام میدهد) و انتخاب نامطلوب (adverse selection) (کارگزار اطلاعات نامطلوب را پنهان میکند) را شناسایی میکند. قراردادهای بهینه، انگیزهها را با تخصیص ریسک متعادل میکنند.
شهود پشت روش
تصور کنید کسی را برای انجام کاری به نمایندگی از خود استخدام میکنید. شما نمیتوانید تلاش او را مشاهده کنید: او ممکن است سخت کار کند یا تنبلی کند. از آنجایی که او مقداری ریسک ناشی از تلاش را متحمل میشود و در هر صورت از مزایا بهرهمند میشود، ممکن است تلاش کمتری نسبت به آنچه شما ترجیح میدهید، انجام دهد. راهحل، پیوند دادن دستمزد او به نتیجه است: اگر کار موفقیتآمیز باشد، او بیشتر درآمد کسب میکند. اما این امر او را در معرض ریسکی قرار میدهد که ترجیح میدهد از آن اجتناب کند. قرارداد بهینه، انگیزهها (واداشتن او به سخت کار کردن) را در برابر ریسک (محافظت از او در برابر بدشانسی) متعادل میکند. انگیزه بیش از حد، کارگزار را متحمل ریسک بیش از حد میکند؛ انگیزه کم، انگیزه را از بین میبرد.
تاریخ
مایکل جنسن و ویلیام مککلینگ در سال ۱۹۷۶ نظریه عاملیت را معرفی کردند و توضیح دادند که چگونه جدایی مالکیت و کنترل باعث ایجاد هزینههای عاملیت میشود. کارهای بنگت هولمستروم در دهههای ۱۹۸۰-۱۹۹۰ راهحلهای دقیقی برای قرارداد بهینه تحت اقدامات و اطلاعات پنهان ارائه داد. سهم آنها باعث شد هولمستروم و هارت در سال ۲۰۱۶ جایزه نوبل را دریافت کنند. نظریه عاملیت به مبانی مالی شرکتی، اقتصاد سازمانی و طراحی قرارداد تبدیل شد.
چه زمانی استفاده شود
هنگام طراحی قرارداد برای استخدام، جبران مدیریت، تدارکات، مقرراتگذاری یا بیمه، از تحلیل اصل-کارگزار استفاده کنید. زمانی که اقدامات قابل مشاهده نیستند و کارگزاران ممکن است در غیر این صورت برخلاف منافع اصل عمل کنند، از آن استفاده کنید. در حاکمیت شرکتی (همسو کردن منافع مدیر و سهامدار)، مدیریت بخش دولتی (نظارت بر کارمندان دولت) و قراردادهای مالی (ایجاد انگیزه برای تلاش) مهم است.
محدودیتها و ملاحظات
- فرض میکند اصل نتیجه را مشاهده میکند؛ زمانی که نتایج قابل مشاهده نیستند یا با تأخیر زیاد همراه هستند، طراحی قرارداد دشوارتر است
- فرض میکند کارگزار ریسکگریز است؛ کارگزاران ریسکگریز ممکن است به همان اندازه نیاز به تعدیل انگیزه نداشته باشند
- محیطهای چند کارگزاری را که کارگزاران با هم تعامل دارند (خطر اخلاقی تیمی) در نظر نمیگیرد
- نیاز به مطلوبیت کاردینال و مفروضات توزیعی خاص دارد؛ مقایسههای ایستا به مفروضات حساس هستند
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- هزینههای عاملیت در سازمانهای سلسله مراتبی و تأثیر آنها بر کارایی را توضیح میدهد
- چارچوبی برای طراحی انگیزه بهینه که انگیزهها را در برابر ریسک متعادل میکند، ارائه میدهد
- به انتخاب نامطلوب، چند وظیفهای و نگرانیهای شغلی گسترش مییابد
- برای قراردادهای واقعی (جبران اجرایی، قراردادهای اجاره به شرط উৎপাদনের، کسورات بیمه) بسیار کاربردی است
کاربردها
- جبران اجرایی: طراحی گزینههای سهام و ساختارهای پاداش برای ایجاد انگیزه در خلق ارزش بلندمدت سهامداران
- قراردادهای بیمه: تعیین کسورات و پرداختهای مشترک برای جلوگیری از خطر اخلاقی در عین تضمین پوشش
- قراردادهای اجاره به شرط تولید و کشاورزی: تقسیم محصول بین مالک زمین و مستأجر برای همسو کردن انگیزهها
- تدارکات و مشارکتهای عمومی-خصوصی: ساختاردهی طرحهای پرداخت برای به حداقل رساندن هزینه و تضمین کیفیت
- قراردادهای نظارتی: طراحی جریمهها و یارانهها برای شرکتهای خدماتی و تحت نظارت برای تشویق کارایی
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
اصل و کارگزار را مشخص کنید، هدف اصل و توانایی اصل برای مشاهده اقدامات و نتایج را تعیین کنید.
فضای عمل کارگزار و اقداماتی که توسط اصل قابل مشاهده نیستند (اقدامات پنهان که منجر به خطر اخلاقی میشوند) را شناسایی کنید.
طرح جبران خسارت (معمولاً دستمزد به عنوان تابعی از نتیجه قابل مشاهده) را که حداکثر سود مورد انتظار اصل را با رعایت محدودیتهای انگیزشی کارگزار، به حداکثر میرساند، تعیین کنید.
تأیید کنید که قرارداد بهینه، کارگزار را به انتخاب اقدام مورد نظر اصل وادار میکند (کارگزار انگیزهای برای انحراف ندارد).
دامهای رایج
- فرض میکند انگیزههای قدرتمند همیشه سود اصل را بهبود میبخشند؛ انگیزههای بیش از حد، کارگزاران را در معرض ریسکی قرار میدهد که آنها ارزش کمی برای آن قائل هستند
- تمایز قائل نشدن بین اقدام پنهان (خطر اخلاقی) و اطلاعات پنهان (انتخاب نامطلوب)؛ هر کدام به طراحی قرارداد متفاوتی نیاز دارند
- نادیده گرفتن اینکه هزینههای عاملیت در تعادل وجود دارند؛ قراردادها نمیتوانند آنها را حذف کنند، فقط میتوانند آنها را به حداقل برسانند
- فراموش کردن اینکه کارگزاران با ریسکگریزی ناهمگن ممکن است به قراردادهای متفاوتی نیاز داشته باشند (تعادل جداکننده)
پرسشهای متداول
چرا اصل به سادگی بر کارگزار برای مشاهده تلاش نظارت نمیکند؟
نظارت پرهزینه و اغلب غیرممکن است. تلاش معمولاً قابل مشاهده نیست (کارگزار از راه دور کار میکند)، یا هزینههای نظارت از مزایای حذف خطر اخلاقی بیشتر است. قراردادهایی که دستمزد را به نتایج قابل مشاهده (مانند سود) مشروط میکنند، با هزینه کمتر انگیزه ایجاد میکنند.
تفاوت خطر اخلاقی و انتخاب نامطلوب چیست؟
خطر اخلاقی پس از امضای قرارداد رخ میدهد: کارگزار اقدامات پنهانی انجام میدهد که سود اصل را بدتر میکند. انتخاب نامطلوب قبل از قرارداد رخ میدهد: کارگزار اطلاعات پنهانی در مورد نوع (مانند توانایی) دارد که اصل نمیتواند آن را تأیید کند. هر دو به قراردادهای سازگار با انگیزه نیاز دارند اما در مراحل مختلف.
چرا قراردادهای بهینه اغلب دستمزد را به معیارهای نتیجه ناقص مرتبط میکنند؟
زیرا معیارهای کامل تلاش غیرممکن است. مرتبط کردن دستمزد به معیارهای نتیجه نویزی (مانند سود شرکت) به طور ناقص به تلاش انگیزه میدهد اما کارگزار را در معرض نوسانات تصادفی نتیجه قرار میدهد. قرارداد بهینه، قدرت انگیزه را در برابر قرار گرفتن در معرض ریسک متعادل میکند.
روشهای مرتبط
منابع
Jensen, M. C., & Meckling, W. H. (1976). Theory of the firm: Managerial behavior, agency costs and ownership structure. Journal of Financial Economics, 3(4), 305-360.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.Holmstrom, B. (1991). The firm as a subpoena server. Journal of Law, Economics and Organization, 7(2), 53-64.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.