Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

طبقه‌بندی اندازه فیتوپلانکتون

معرفی‌شده توسط
John McN. Sieburth
سال
1978
نوع
taxonomic
خانواده
Ecological Classification

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

طبقه‌بندی اندازه فیتوپلانکتون یک چارچوب اساسی برای سازماندهی جوامع پلانکتونی و درک نقش‌های اکولوژیکی و اثرات بیوژئوشیمیایی آن‌ها است. کلاس‌های اندازه (پیکو، نانو، میکرو، ماکرو فیتوپلانکتون) که توسط سیبرث، اسمیتسک و لنز در سال ۱۹۷۸ توسعه یافته‌اند، گروه‌های عملکردی متمایزی را با نیازهای تغذیه‌ای، نرخ رشد، آسیب‌پذیری در برابر چرای جانوری و نرخ‌های رسوب‌گذاری متفاوت تعریف می‌کنند. طبقه‌بندی مبتنی بر اندازه، ارزیابی سریع ساختار جامعه پلانکتونی و پیش‌بینی پاسخ‌های اکوسیستم به تغییرات محیطی را امکان‌پذیر می‌سازد.

شهود پشت روش

فیتوپلانکتون‌ها در اندازه سلولی ۳ تا ۴ مرتبه بزرگی را پوشش می‌دهند، از پیکوپلانکتون‌ها (۰.۲-۲ میکرومتر) تا دیاتوم‌ها و داینوفلاژله‌های بزرگ (>۲۰۰ میکرومتر). اندازه سلول، فیزیولوژی سلولی و عملکرد اکولوژیکی را تعیین می‌کند: سلول‌های کوچک‌تر نسبت سطح به حجم بالاتری دارند که آن‌ها را از نظر تغذیه‌ای کارآمد و با رشد سریع می‌سازد؛ سلول‌های بزرگ‌تر سریع‌تر رسوب می‌کنند و می‌توانند ذخایر غذایی بزرگ‌تری را انباشته کنند. با دسته‌بندی جوامع در کلاس‌های اندازه، دانشمندان می‌توانند وضعیت تغذیه‌ای (آب‌های الیگوتروف سلول‌های کوچک را ترجیح می‌دهند؛ آب‌های غنی از مواد مغذی سلول‌های بزرگ را ترجیح می‌دهند)، ساختار شبکه غذایی (سلول‌های کوچک توسط میکرو زئوپلانکتون‌ها مصرف می‌شوند؛ سلول‌های بزرگ توسط ماکرو زئوپلانکتون‌ها) و چرخه بیوژئوشیمیایی (سلول‌های بزرگ سهم بیشتری در شار کربن رسوبی دارند) را استنباط کنند.

تاریخ

طبقه‌بندی اندازه فیتوپلانکتون در سال ۱۹۷۸ با مقاله سیبرث و همکاران که نام‌گذاری استاندارد برای گروه‌های عملکردی مبتنی بر اندازه را پیشنهاد کرد، آغاز شد. این چارچوب ساده اما قدرتمند با امکان ارزیابی سریع جامعه بدون نیاز به تخصص میکروسکوپی، اکولوژی پلانکتون را متحول کرد. ظهور فلوسایتومتری در دهه ۱۹۸۰، شمارش سریع و خودکار کلاس‌های اندازه را امکان‌پذیر ساخت. رویکردهای مدرن، طبقه‌بندی اندازه را با روش‌های ژنومی با توان بالا ادغام می‌کنند تا تنوع عملکردی در درون کلاس‌های اندازه را مشخص کنند.

چه زمانی استفاده شود

تجزیه و تحلیل کلاس‌های اندازه برای درک اکولوژی فیتوپلانکتون و عملکرد اکوسیستم ضروری است. هر زمان که ساختار جامعه پلانکتونی برای مدل‌سازی شبکه غذایی، تخمین شار کربن یا ارزیابی سلامت اکوسیستم مهم باشد، از آن استفاده کنید. این روش به ویژه برای تشخیص اوتروفیکاسیون (شیفت به گونه‌های بزرگ‌تر تولیدکننده شکوفایی) یا الیگوتروفیکاسیون (شیفت به سلول‌های کوچک‌تر کارآمد از نظر تغذیه‌ای) ارزشمند است. طبقه‌بندی اندازه، طبقه‌بندی گونه‌ای را تکمیل می‌کند و در مواردی که تخصص میکروسکوپی محدود است، ارزیابی سریع را امکان‌پذیر می‌سازد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • طبقه‌بندی مبتنی بر اندازه، تنوع گونه‌ای و ناهمگونی عملکردی در درون کلاس‌های اندازه را پنهان می‌کند
  • تعاریف مرزی بین کلاس‌های اندازه اختیاری هستند و ممکن است با گذارهای عملکردی هم‌راستا نباشند
  • تعیین اندازه با میکروسکوپ ذهنی و پرزحمت است؛ فلوسایتومتری و تحلیل تصویر، مصنوعات ابزاری را معرفی می‌کنند
  • داده‌های اندازه-فراوانی به تنهایی قادر به تعیین تاکسون‌های خاص یا سمیت یا کیفیت تغذیه‌ای آن‌ها نیستند

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • چارچوب ساده و استاندارد که امکان ارزیابی کیفی سریع جوامع پلانکتونی را بدون نیاز به تخصص طبقه‌بندی فراهم می‌کند
  • کلاس‌های اندازه از نظر عملکرد اکولوژیکی و نقش بیوژئوشیمیایی به شدت هم‌راستا هستند، که نتایج را مستقیماً قابل تفسیر می‌کند
  • می‌تواند به صورت گذشته‌نگر بر روی داده‌های تاریخی فاقد شناسایی طبقه‌بندی اعمال شود؛ تحلیل روند بلندمدت را امکان‌پذیر می‌سازد
  • بینش مکانیکی در مورد پاسخ‌های اکوسیستم به بارگذاری مواد مغذی و تغییرات اقلیمی ارائه می‌دهد

کاربردها

  • نظارت بر تغییرات جامعه فیتوپلانکتون در پاسخ به آلودگی مواد مغذی، با استفاده از ساختار اندازه به عنوان شاخص شدت اوتروفیکاسیون
  • پیش‌بینی پاسخ‌های شبکه غذایی و موفقیت زادآوری ماهی بر اساس ترکیب کلاس اندازه که شکارچیان زئوپلانکتونی متفاوتی را ترجیح می‌دهد
  • تخمین شار کربن رسوبی و کارایی پمپ زیستی با وزن‌دهی هر کلاس اندازه توسط نرخ رسوب‌گذاری و محتوای کربن ویژه سلول
  • پیش‌بینی خطر شکوفایی مضر جلبکی با شناسایی تغییرات جامعه به سمت گونه‌های بزرگ‌تر تولیدکننده سم

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

نمونه‌های آب دریا در اعماق جمع‌آوری می‌شوند؛ غلظت سلول‌های فیتوپلانکتون با میکروسکوپ، فلوسایتومتری یا سایر روش‌های شمارش تعیین می‌شود؛ اندازه‌گیری‌های اندازه از طریق بررسی میکروسکوپی یا اندازه‌گیری‌های نوری به دست می‌آید.

2

سلول‌ها بر اساس آستانه‌های تعیین‌شده (پیکوپلانکتون <۲ میکرومتر، نانوپلانکتون ۲-۲۰ میکرومتر، میکروپلانکتون ۲۰-۲۰۰ میکرومتر، ماکروپلانکتون >۲۰۰ میکرومتر) به دسته‌ها یا طبقه‌های اندازه مرتب می‌شوند؛ کلروفیل-آ به صورت اختیاری با استفاده از فیلتراسیون متوالی به بخش‌های اندازه تفکیک می‌شود.

3

فراوانی و زیست‌توده هر کلاس اندازه محاسبه می‌شود؛ سهم هر کلاس اندازه در کل کلروفیل-آ فیتوپلانکتون محاسبه می‌شود؛ شاخص‌های تنوع در هر کلاس اندازه تخمین زده می‌شود.

4

ترکیب کلاس‌های اندازه با متغیرهای محیطی (غلظت مواد مغذی، نور، دما، فشار چرای جانوری) مقایسه می‌شود تا عوامل محرک محیطی شناسایی شوند؛ مدل‌های پیش‌بینی‌کننده، ساختار جامعه را به شرایط اقیانوس‌نگاری مرتبط می‌کنند.

5

الگوهای غالب بر اساس وضعیت تغذیه‌ای تفسیر می‌شوند؛ شیفت به سمت سلول‌های بزرگ‌تر نشان‌دهنده غنی‌سازی مواد مغذی است؛ شیفت به سمت سلول‌های کوچک‌تر نشان‌دهنده الیگوتروفی یا فشار بالای چرای جانوری است؛ روند‌های زمانی، جانشینی فصلی و اثرات اقلیمی را منعکس می‌کنند.

دام‌های رایج

  • فرض اینکه ترکیب مبتنی بر اندازه مستقیماً عملکرد اکولوژیکی را منعکس می‌کند؛ تنوع عملکردی قابل توجهی در درون کلاس‌های اندازه و در گونه‌های پنهان وجود دارد
  • سردرگمی بین فراوانی سلول و زیست‌توده یا محتوای کربن؛ سلول‌های بزرگ زیست‌توده نامتناسبی دارند علی‌رغم شمارش کمتر سلول‌ها
  • استفاده از داده‌های کلاس اندازه برای استنتاج قاطع طبقه‌بندی (به عنوان مثال، فرض اینکه همه میکروپلانکتون‌ها دیاتوم هستند)؛ شناسایی طبقه‌بندی کمکی ضروری است

پرسش‌های متداول

چرا اندازه برای اکولوژی فیتوپلانکتون اهمیت دارد؟

اندازه، نرخ جذب مواد مغذی (نسبت سطح به حجم بالاتر در سلول‌های کوچک، جذب سریع مواد مغذی را ترجیح می‌دهد)، نرخ رشد (سلول‌های کوچک سریع‌تر رشد می‌کنند)، آسیب‌پذیری در برابر شکار (سلول‌های کوچک توسط زئوپلانکتون‌های متفاوتی نسبت به سلول‌های بزرگ شکار می‌شوند) و نرخ‌های رسوب‌گذاری (سلول‌های بزرگ‌تر بسیار سریع‌تر رسوب می‌کنند) را تعیین می‌کند. این تفاوت‌های فیزیولوژیکی، اندازه را به یک پیش‌بینی‌کننده قوی نقش اکولوژیکی تبدیل می‌کند.

ترکیب کلاس اندازه چگونه می‌تواند وضعیت تغذیه‌ای را نشان دهد؟

آب‌های الیگوتروف (فقیر از مواد مغذی) معمولاً تحت سلطه پیکوفیتوپلانکتون‌ها هستند که مواد مغذی کمیاب را به طور مؤثر جذب می‌کنند. آب‌های اوتروف (غنی از مواد مغذی) دیاتوم‌ها و داینوفلاژله‌های بزرگ‌تر را ترجیح می‌دهند که می‌توانند مواد مغذی را انباشته و ذخیره کنند. این شیفت در طیف اندازه مستقیماً در دسترس بودن مواد مغذی را منعکس می‌کند.

محدودیت‌های طبقه‌بندی کلاس اندازه به عنوان یک ابزار چیست؟

کلاس‌های اندازه، تنوع عملکردی را پنهان می‌کنند: دو گونه در یک کلاس اندازه ممکن است وابستگی‌های تغذیه‌ای، سمیت یا نرخ‌های رسوب‌گذاری بسیار متفاوتی داشته باشند. بنابراین، طبقه‌بندی اندازه به بهترین وجه به عنوان یک ابزار غربالگری اولیه استفاده می‌شود، که با میکروسکوپی یا شناسایی ژنتیکی مکمل برای کاربردهای خاصی که به وضوح گونه‌ای نیاز دارند، دنبال می‌شود.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Sieburth, J. M., Smetacek, V., & Lenz, J. (1978). Pelagic ecosystem structure: heterotrophic compartments of the plankton and their relationship to plankton size fractions. Limnology and Oceanography, 23(6), 1256-1263.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.
  2. Malone, T. C. (1980). Algal size. In I. Morris (Ed.), The Physiological Ecology of Phytoplankton (pp. 433-463). University of California Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.