Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پژوهش پدیدارشناختی

معرفی‌شده توسط
Edmund Husserl (descriptive) and Martin Heidegger (interpretive)
سال
1900s (Husserl); 1920s (Heidegger)
نوع
Method
خانواده
existential-interpretive-inquiry

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پژوهش پدیدارشناختی یک روش کیفی است که بر درک تجربه زیسته یک پدیده، همان‌گونه که توسط افراد تجربه می‌شود، تمرکز دارد. این رویکرد که ریشه در سنت‌های فلسفی ادموند هوسرل (پدیدارشناسی توصیفی) و مارتین هایدگر (پدیدارشناسی تفسیری) دارد، در پی کشف ساختارها و معانی اساسی تجربه انسانی است.

شهود پشت روش

پدیدارشناسی بر این فرض استوار است که واقعیت به‌صورت اجتماعی ساخته می‌شود و درک تجربه انسانی مستلزم ورود به دنیای ذهنی شرکت‌کنندگان است. برخلاف رویکردهای اثبات‌گرایانه که به دنبال حقایق عینی هستند، پدیدارشناسی به روایت‌های اول شخص از چگونگی تجربه یک پدیده خاص اولویت می‌دهد – مانند زندگی با درد مزمن، والد شدن، یا تجربه اندوه. پدیدارشناسی توصیفی با حداقل تفسیر (تعلیق پیش‌فرض‌ها) به دنبال ثبت تجربه زیسته است. پدیدارشناسی تفسیری اذعان دارد که پژوهشگران نمی‌توانند کاملاً عینی باشند و فعالانه از طریق گفتگو با داده‌ها معنا را می‌سازند. هر دو رویکرد برای کاوش پدیده‌هایی که ذاتاً ذهنی یا به‌خوبی درک نشده‌اند، به‌ویژه در حوزه‌های سلامت، روانشناسی و جامعه‌شناسی مناسب هستند.

تاریخ

ادموند هوسرل پدیدارشناسی را در اوایل دهه ۱۹۰۰ به‌عنوان یک رویکرد فلسفی برای مطالعه آگاهی و جوهر (پدیدارشناسی به‌عنوان فلسفه ذهن) توسعه داد. روش او برای تعلیق (epoché) – تعلیق قضاوت در مورد واقعیت خارجی برای تمرکز بر ساختار تجربه – بنیادی شد. مارتین هایدگر این رویکرد را اصلاح کرد و استدلال کرد که تفسیر اجتناب‌ناپذیر است و خود وجود با تفسیر جدایی‌ناپذیر است (پدیدارشناسی هرمنوتیکی). در دهه‌های ۱۹۸۰–۱۹۹۰، پدیدارشناسی توسط پژوهشگرانی مانند مکس ون مانن (۱۹۹۰) برای تحقیق تجربی علوم اجتماعی اقتباس شد. امروزه، پژوهش پدیدارشناختی در علوم سلامت، روانشناسی، جامعه‌شناسی و آموزش گسترش یافته است و رویکردها از تعلیق سختگیرانه هوسرل تا روش‌های تفسیری آشکار هرمنوتیکی را شامل می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که به دنبال درک چگونگی تجربه یک پدیده خاص توسط افراد هستید، به‌ویژه تجربیات ذهنی، عاطفی یا وجودی، از پژوهش پدیدارشناختی استفاده کنید. این روش برای کاوش تجربیاتی که پیچیده، به‌خوبی درک نشده‌اند، یا معیارهای کمی برای آن‌ها ناکافی است، ایده‌آل است. کاربردهای رایج شامل تجربیات بیماران از بیماری، تجربیات حرفه‌ای (مانند تدریس، پرستاری)، پدیده‌های وجودی (اندوه، هویت، تعلق)، یا گذارها (والد شدن، بازنشستگی) است. پدیدارشناسی برای پژوهش‌هایی که هدفشان تعمیم آماری است یا زمانی که پدیده از قبل توسط نظریه موجود به‌خوبی توضیح داده شده است، کمتر مناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • اندازه نمونه کوچک و تمرکز بر معناسازی، تعمیم آماری را محدود می‌کند؛ یافته‌ها قابل انتقال هستند نه قابل تعمیم.
  • زمان‌بر است و به مصاحبه‌گر و تحلیلگر ماهر نیاز دارد؛ بازتاب‌پذیری پژوهشگر و مهارت تفسیری ضروری است و کیفیت را متغیر می‌سازد.
  • تعلیق (Bracketing) از نظر تئوری مطلوب است اما از نظر عملی دشوار است؛ پژوهشگران ناگزیر پیش‌فرض‌ها و تفاسیر قبلی خود را به همراه دارند.
  • واگرایی فلسفی بین سنت‌های توصیفی (هوسرل) و تفسیری (هایدگر) ابهام روش‌شناختی و رویه‌های غیر استاندارد ایجاد می‌کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • درک غنی و ظریف از تجربه ذهنی انسانی را که کمی‌سازی یا استانداردسازی آن دشوار است، به دست می‌آورد.
  • نمونه کوچک و متمرکز، کاوش عمیق و تحلیل دقیق معنای زیسته را امکان‌پذیر می‌سازد.
  • روش انعطاف‌پذیر و قابل انطباق با پدیده‌های مختلف در رشته‌های مختلف (سلامت، روانشناسی، جامعه‌شناسی، آموزش).
  • یافته‌ها اغلب قانع‌کننده و انسانی‌کننده هستند و بر سیاست و عمل تأثیر می‌گذارند (مانند بهبود مراقبت بیمار-محور).

کاربردها

  • درک تجربیات بیماران در مراقبت‌های پایان عمر یا زندگی با بیماری مزمن، که به عمل بالینی دلسوزانه و برنامه‌ریزی پیشرفته مراقبت کمک می‌کند.
  • کاوش تجربیات پرستاران و پزشکان از پریشانی اخلاقی یا فرسودگی شغلی، شناسایی فشارهای سیستمی و اطلاع‌رسانی به ابتکارات حمایتی سازمانی.
  • بررسی تجربه زیسته گذارهای والدینی، اندوه یا هویت، حمایت از برنامه‌های مشاوره و اجتماعی.
  • مطالعه تجربیات دانشجویان در گذارهای آموزشی (مانند سال اول دانشگاه، دانشکده حرفه‌ای)، راهنمایی برنامه درسی و خدمات حمایتی.
  • مطالعه تجربه شرایط انگ‌دار یا هویت‌های اقلیت، حمایت از تغییرات اجتماعی و سیاستی.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

نمونه کوچکی را به‌صورت هدفمند انتخاب کنید (معمولاً ۵ تا ۱۵ شرکت‌کننده) که تجربه زیسته مستقیمی با پدیده مورد علاقه دارند. مصاحبه‌های عمیق و باز یا گروه‌های کانونی برگزار کنید و شرکت‌کنندگان را تشویق کنید تا تجربه خود را با جزئیات روایی غنی توصیف کنند. سؤالات باز مانند «درباره تجربه خود از... بگویید» یا «وقتی... چه حسی داشتید؟» بپرسید. از پرسیدن سؤالات هدایت‌کننده خودداری کنید. مصاحبه‌ها را ضبط و به‌صورت کلمه به کلمه رونویسی کنید و مکث‌ها، لحن و تردیدها را حفظ کنید. یادداشت‌های میدانی، زمینه، زبان بدن و مشاهدات پژوهشگر را مستند می‌کنند. برخی پدیدارشناسان به‌جای مصاحبه از خاطرات یا روایت‌های مکتوب شرکت‌کنندگان استفاده می‌کنند. داده‌های کافی برای دستیابی به درک کامل معنای پدیده جمع‌آوری کنید.

2

کدگذاری در پدیدارشناسی تکراری و باز است. با خواندن چندین باره رونویسی‌ها برای غرق شدن در روایت‌های شرکت‌کنندگان شروع کنید (در صورت امکان تعلیق پیش‌فرض‌ها، اگرچه پدیدارشناسی تفسیری این را ناقص می‌داند). گزاره‌های معنی‌دار یا «واحدهای معنایی» – عبارات یا بخش‌هایی که جنبه‌هایی از تجربه زیسته را آشکار می‌کنند – را شناسایی کنید. واحدهای معنایی را در تم‌ها یا جوهرها – الگوهای تکرارشونده‌ای که پدیده را مشخص می‌کنند – دسته‌بندی کنید. در پدیدارشناسی توصیفی، آنچه مشاهده می‌شود را با حداقل تفسیر توصیف کنید. در پدیدارشناسی تفسیری (تحلیل هرمنوتیکی)، معنا را به‌طور صریح تفسیر کنید و زمینه و دیدگاه پژوهشگر را در نظر بگیرید. برخی رویکردها از تحلیل موضوعی نظام‌مند استفاده می‌کنند؛ در حالی که برخی دیگر اجازه می‌دهند تم‌ها از طریق بازخوانی و تأمل مداوم پدیدار شوند. مستند کنید که چگونه تم‌ها با ساختار کلی تجربه مرتبط هستند.

3

تم‌ها را در یک توصیف جامع و منسجم از تجربه زیسته – یک توصیف یا جوهر پدیدارشناختی – سنتز کنید. این توصیف فراتر از تنوع فردی می‌رود تا آنچه را که در مورد تجربه جهانی یا ثابت است، بیان کند. یافته‌ها را به‌صورت یک روایت که تم‌ها را با نقل‌قول‌های پشتیبان از رونویسی‌ها ادغام می‌کند، ارائه دهید. تفسیر باید پدیده را به گونه‌ای روشن کند که هم برای کسانی که آن را زیسته‌اند و هم برای کسانی که به دنبال درک آن هستند، طنین‌انداز شود. برخی پدیدارشناسان یافته‌ها را با استفاده از زبان غنی و گویا که خوانندگان را به درون تجربه دعوت می‌کند، ارائه می‌دهند. معنا را در چارچوب جهان زیست (واقعیت موقعیت‌یافته فرد، روابط، لحظه تاریخی) تفسیر کنید.

دام‌های رایج

  • اشتباه گرفتن پدیدارشناسی با تحقیق روایی یا تحلیل موضوعی کیفی عمومی؛ پدیدارشناسی به‌طور خاص به دنبال کشف ساختارهای اساسی تجربه است، نه صرفاً توصیف یا دسته‌بندی روایت‌ها.
  • تعلیق یا بازتاب‌پذیری ناکافی: عدم اذعان و کنار گذاشتن پیش‌فرض‌های پژوهشگر، که تفسیر را به سمت معانی از پیش تعیین‌شده سوگیری می‌دهد.
  • تحلیل داده‌های پدیدارشناختی با رویکردهای تحلیل موضوعی غیر نظری، که عمق فلسفی و دقت هرمنوتیکی مورد نظر این روش را از دست می‌دهد.
  • اغراق در تعمیم‌پذیری؛ یافته‌های پدیدارشناختی تجربه زیسته یک گروه خاص در یک زمان خاص را توصیف می‌کنند، نه حقایق جهانی قابل اعمال در همه زمینه‌ها.

پرسش‌های متداول

تعلیق (epoché) چیست و آیا من واقعاً می‌توانم به آن دست یابم؟

تعلیق، یک مفهوم اصلی هوسرل، به معنای تعلیق قضاوت در مورد واقعیت خارجی پدیده و کنار گذاشتن پیش‌فرض‌ها برای تمرکز صرف بر چگونگی ظهور پدیده در آگاهی است. در عمل، تعلیق کامل غیرممکن است؛ پژوهشگران ناگزیر دانش، ارزش‌ها و تجربیات قبلی خود را به همراه دارند. پدیدارشناسی مدرن این را می‌پذیرد: پدیدارشناسی توصیفی به دنبال حداقل تفسیر است؛ پدیدارشناسی تفسیری آشکارا نقش پژوهشگر را در ساخت معنا می‌پذیرد. هدف تعلیق کامل نیست، بلکه آگاهی بازتابنده از فرضیات شما و تلاش عمدی برای «دیدن» تازه پدیده است.

چگونه پدیدارشناسی را از تحلیل پدیدارشناختی تفسیری (IPA) تشخیص دهم؟

پدیدارشناسی (توصیفی یا تفسیری) یک فلسفه و سنت پژوهشی است که به دنبال درک ساختار و جوهر تجربه زیسته است. IPA، که توسط جاناتان اسمیت (۱۹۹۹) توسعه یافته است، یک روش کاربردی خاص است که پدیدارشناسی را با هرمنوتیک و تحلیل ایدیوگرافیک ترکیب می‌کند و عمدتاً در روانشناسی استفاده می‌شود. IPA معمولاً شامل نمونه‌های کوچک‌تر (۳ تا ۱۰ نفر)، تحلیل موردی دقیق قبل از تم‌های بین موردی، و اذعان صریح به تفسیر پژوهشگر است. پدیدارشناسی استاندارد ممکن است از نمونه‌های کمی بزرگ‌تر استفاده کند و بر جوهرهای جهانی در کنار تنوع فردی تأکید کند. IPA مبنای پدیدارشناختی دارد اما روشی متمایز است.

به چند مصاحبه نیاز دارم و هر کدام چقدر باید طول بکشد؟

نمونه‌های پدیدارشناختی معمولاً کوچک (۵ تا ۱۵ شرکت‌کننده) هستند و جمع‌آوری داده‌ها فشرده است: شرکت‌کنندگان کم، اما مصاحبه‌های غنی و عمیق (۴۵ دقیقه تا ۲+ ساعت). اندازه نمونه به اشباع داده‌ها (زمانی که مصاحبه‌ها دیگر بینش جدیدی ارائه نمی‌دهند) و محدودیت‌های عملی بستگی دارد. گروه‌های کوچک و همگن ممکن است به‌سرعت اشباع شوند (۵ تا ۸ مصاحبه)؛ پدیده‌های همگن‌تر یا تجربیات زیسته پیچیده‌تر ممکن است به ۱۲ تا ۲۰ مصاحبه نیاز داشته باشند. تأکید بر عمق است، نه گستردگی؛ یک مصاحبه عالی و دقیق ممکن است بینش پدیدارشناختی بیشتری نسبت به پنج مصاحبه عجولانه ارائه دهد.

تفاوت تحلیل پدیدارشناختی و روایی چیست؟

پدیدارشناسی به دنبال کشف ساختارها و معانی اساسی تجربه زیسته در بین افراد است – رشته‌های مشترک «چگونگی تجربه» چیزی. تحلیل روایی بررسی می‌کند که چگونه افراد از طریق داستان‌سرایی معنا می‌سازند؛ تمرکز بر طرح داستان، ساختار و چگونگی درک افراد از زندگی خود از طریق روایت‌ها است. پدیدارشناسی ممکن است از داده‌های روایی (داستان‌هایی که شرکت‌کنندگان تعریف می‌کنند) استفاده کند، اما تحلیل فراتر از خود روایت برای آشکار کردن جوهرها و ساختارهای زیربنایی می‌رود. تحلیل روایی ممکن است معناسازی فردی را آشکار کند اما لزوماً ساختارهای وجودی جهانی را دنبال نمی‌کند.

چگونه از اعتبار (trustworthiness) در پژوهش پدیدارشناختی اطمینان حاصل کنم؟

بازتاب‌پذیری را در سراسر پژوهش مستند کنید: یک دفترچه پژوهشی نگه دارید که در آن فرضیات، پیش‌فرض‌ها و چگونگی تأثیر دیدگاه شما بر تفسیر را منعکس کنید. از توصیف غنی و عمیق استفاده کنید تا خوانندگان بتوانند ارتباط یافته‌ها را با زمینه خود ارزیابی کنند (قابلیت انتقال به جای تعمیم‌پذیری). در صورت امکان، بررسی اعضا (member checking) را انجام دهید و یافته‌های اولیه را با شرکت‌کنندگان به اشتراک بگذارید تا دقت تفسیر تأیید شود. بحث همکاران (peer debriefing) با همکاران به آزمایش تفسیرها و شناسایی نقاط کور کمک می‌کند. یافته‌ها را با نقل‌قول‌های پشتیبان قابل توجه ارائه دهید تا خوانندگان بتوانند تفسیر تحلیلگر از داده‌های خام را ارزیابی کنند. در مورد رویکرد پدیدارشناختی انتخاب شده (توصیفی در مقابل تفسیری) و چگونگی شکل‌دهی آن به تحلیل، صریح باشید.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Husserl, E. (1931). Cartesian meditations: An introduction to phenomenology (D. Cairns, Trans.). Martinus Nijhoff.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  2. Heidegger, M. (1962). Being and time (J. Macquarrie & E. Robinson, Trans.). Harper & Row.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.
  3. van Manen, M. (1990). Researching lived experience: Human science for an action sensitive pedagogy. The State University of New York Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.