Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مقیاس عملکردی اختصاصی بیمار

معرفی‌شده توسط
Paul W. Stratford, Gill Westaway, Colin Gill, Jill M. Binkley
سال
1995
نوع
Patient self-report
خانواده
patient-centered functional assessment

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مقیاس عملکردی اختصاصی بیمار (PSFS) یک ابزار ارزیابی منحصر به فرد و فردی است که محدودیت‌های عملکردی شناسایی شده توسط بیمار را ثبت کرده و تغییرات در آن فعالیت‌های خاص را پیگیری می‌کند.

PSFS که توسط استراتفورد و همکاران در سال ۱۹۹۵ توسعه یافته و در Physiotherapy Canada منتشر شد، با اجازه دادن به هر بیمار برای شناسایی و امتیازدهی به سه تا پنج فعالیتی که برای او مهم‌تر هستند، به جای پاسخ دادن به سوالات از پیش تعیین شده، ارزیابی بیمار-محور را متحول کرد. این رویکرد، ارتباط و حساسیت ابزار را به تغییرات بالینی معنی‌دار در نتایج مورد ارزش بیمار به حداکثر می‌رساند.

شهود پشت روش

PSFS به یک محدودیت اساسی در مقیاس‌های ارزیابی استاندارد می‌پردازد: فعالیت‌های عمومی (مانند «راه رفتن»، «بالا رفتن از پله‌ها») ممکن است مهم‌ترین محدودیت‌ها برای یک بیمار خاص نباشند. یک نجار که به دلیل درد مچ دست محدود شده است، بیش از «پیاده‌روی تفریحی» به «گرفتن ابزار» اهمیت می‌دهد. PSFS پارادایم ارزیابی را معکوس می‌کند: بیمار فعالیت‌ها را تولید می‌کند، دشواری پایه خود را در مقیاس درجه‌بندی عددی ۰ تا ۱۰ (۰ = ناتوان از انجام، ۱۰ = قادر به انجام بدون مشکل) امتیازدهی می‌کند و این فعالیت‌های مشابه را در پیگیری مجدداً امتیازدهی می‌کند. تغییرات به ازای هر فعالیت محاسبه می‌شود؛ میانگین تغییرات در فعالیت‌های شناسایی شده توسط بیمار، نمره‌ای از بهبود کلی عملکرد را ارائه می‌دهد. PSFS شواهد قوی برای پاسخگویی (حساسیت به تغییر واقعی) دارد و به طور فزاینده‌ای به عنوان ابزاری ضروری برای ارزیابی نتایج بیمار-محور شناخته می‌شود.

تاریخ

PSFS توسط فیزیوتراپیست‌های کانادایی استراتفورد، گیل، وست‌وی و بینکلی در دهه ۱۹۹۰ توسعه یافت، که ناشی از تشخیص این بود که معیارهای ارزیابی استاندارد اغلب فعالیت‌هایی را که برای بیماران فردی مهم‌تر هستند، ثبت نمی‌کنند. PSFS که در سال ۱۹۹۵ در Physiotherapy Canada منتشر شد، از مراقبت بیمار-محور و تحقیقات نتایج حاصل شد و این سوال را مطرح کرد که آیا مقیاس‌های عمومی واقعاً تغییرات عملکردی را که برای بیماران مهم است، منعکس می‌کنند. PSFS از آن زمان به طور گسترده در فیزیوتراپی، کاردرمانی و پزشکی توانبخشی پذیرفته شده است، با شواهد گسترده اعتبار و پاسخگویی که طی دو دهه منتشر شده است. این مقیاس اکنون توسط سازمان‌های بالینی اصلی (انجمن فیزیوتراپی آمریکا، همکاری کوکرین) به عنوان یک معیار نتیجه اصلی در کارآزمایی‌های توانبخشی توصیه می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

PSFS برای هر بیماری در توانبخشی که نتایج بالینی معنی‌دار و مورد ارزش بیمار در اولویت باشد، اندیکاسیون دارد. این مقیاس به ویژه در فیزیوتراپی، کاردرمانی و مراقبت‌های اولیه که بر مراقبت بیمار-محور تأکید می‌شود، ارزشمند است. PSFS برای پیگیری پیشرفت فردی بیمار در طول هفته‌ها تا ماه‌ها ایده‌آل است و توسط انجمن فیزیوتراپی آمریکا و بسیاری از دستورالعمل‌های بالینی به عنوان یک معیار نتیجه اصلی توصیه می‌شود. از PSFS زمانی استفاده کنید که: (۱) فعالیت‌ها در بین بیماران بسیار متفاوت باشند (به عنوان مثال، محدودیت‌های مرتبط با شغل، ورزش خاص، سرگرمی خاص)؛ (۲) مشارکت بیمار و ارتباط با درمان مهم باشد؛ (۳) پیگیری تغییر، هدف اصلی باشد. PSFS به عنوان یک معیار نتیجه در سطح جمعیت برای تشخیص‌های ناهمگن کمتر مفید است (زیرا هر بیمار فعالیت‌های متفاوتی دارد، مقایسه بین بیماران دشوار است)، اما برای نظارت بر بیمار فردی بر مقیاس‌های استاندارد برتری دارد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به مهارت پزشک برای کمک به بیماران در شناسایی و بیان فعالیت‌های خاص و قابل اندازه‌گیری؛ مصاحبه‌های ضعیف ممکن است منجر به فعالیت‌های مبهم («احساس بهتر بودن») یا نامربوط («تماشای تلویزیون») شود و حساسیت را کاهش دهد.
  • شناسایی ناهمگن فعالیت‌ها در بین بیماران، مقایسه در سطح گروه و متاآنالیز را دشوار می‌کند؛ به عنوان تنها معیار نتیجه در کارآزمایی‌های بالینی بزرگ بدون راهنمایی انتخاب فعالیت استاندارد، مناسب نیست.
  • امتیازدهی دشواری پایه به درک و ارتباط بیمار بستگی دارد؛ دو بیمار با آسیب‌شناسی یکسان ممکن است فعالیت‌های یکسان را بسیار متفاوت امتیازدهی کنند و این امر ذهنیت را معرفی می‌کند.
  • مجموعه فعالیت‌های از پیش تعیین شده، استاندارد و معتبر وجود ندارد؛ برخی از پزشکان از PSFS اصلاح شده با دسته‌بندی فعالیت‌های پیشنهادی برای بهبود ثبات استفاده می‌کنند، اما این رویکرد کاملاً بیمار-محور را کاهش می‌دهد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • حساسیت بالا به تغییر بالینی معنی‌دار؛ حساسیت بیشتر به بهبودهای عملکردی مورد ارزش بیمار نسبت به مقیاس‌های عمومی، زیرا فعالیت‌ها فردی و انتخاب شده توسط بیمار هستند.
  • بیمار-محور و همسو با ارزش‌ها؛ بیماران فعالیت‌هایی را که برایشان مهم‌تر است شناسایی می‌کنند و از این رو ارتباط و مشارکت را تضمین می‌کنند. شواهد قوی برای پاسخگویی (توانایی تشخیص تغییر واقعی) در تحقیقات توانبخشی.
  • اجرای ساده (۵ تا ۱۰ دقیقه) با حداقل آموزش پزشک؛ بدون محدودیت حق چاپ، رایگان برای استفاده؛ قابل اجرا در تمام شرایط اسکلتی-عضلانی و عصبی-عضلانی.
  • نمره تغییر بصری است (به عنوان مثال، «بهبود ۳ امتیازی در مقیاس بیمار») و به راحتی با بیماران در میان گذاشته می‌شود، که تصمیم‌گیری مشترک و انگیزه را تسهیل می‌کند.

کاربردها

  • نظارت بر پیشرفت بیمار فردی: پیگیری تغییر عملکرد در فعالیت‌های خاص شناسایی شده توسط بیمار (به عنوان مثال، «بازگشت به دویدن»، «بافتنی بدون درد»)؛ حساس به بهبودهای بالینی معنی‌دار که توسط مقیاس‌های عمومی شناسایی نمی‌شوند.
  • پیگیری نتایج توانبخشی: مستندسازی نتایج بیمار-محور در عمل بالینی؛ تغییر PSFS اغلب برای بیماران معنی‌دارتر از نمرات مقیاس استاندارد است.
  • نمایش نتایج درمان: PSFS شواهد قانع‌کننده‌ای از بهبود عملکرد (به عنوان مثال، «بیمار از ۲/۱۰ به ۸/۱۰ در بازگشت به باغبانی بهبود یافت») برای ارتباط با بیماران، پرداخت‌کنندگان و مدیران ارائه می‌دهد.
  • کارآزمایی‌های بالینی با جمعیت‌های بیمار ناهمگن: می‌تواند در کنار مقیاس‌های استاندارد در کارآزمایی‌هایی که نتایج مورد ارزش بیمار مهم است، استفاده شود؛ مشارکت و حفظ بیمار را تسهیل می‌کند.
  • تحقیقات اثربخشی مقایسه‌ای: شناسایی اینکه کدام درمان‌ها بیشترین بهبود را در نتایج عملکردی مورد ارزش بیمار ایجاد می‌کنند؛ به ویژه در شرایط پیچیده و چند عاملی مفید است.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

PSFS با مکالمه‌ای بین پزشک و بیمار (۵ تا ۱۰ دقیقه) آغاز می‌شود. پزشک می‌پرسد: «سه تا پنج فعالیتی که برای شما مهم‌تر هستند و در حال حاضر به دلیل وضعیت شما محدود شده‌اند، کدامند؟» بیمار فعالیت‌های خاص و معنی‌دار را شناسایی می‌کند (به عنوان مثال، «بازی تنیس با فرزندانم»، «بازگشت به شغل پرستاری بدون درد کمر»، «بلند کردن نوه‌ام»). برای هر فعالیت شناسایی شده، بیمار دشواری فعلی را در مقیاس درجه‌بندی عددی ۰ تا ۱۰ (NRS) امتیازدهی می‌کند: ۰ = ناتوان از انجام فعالیت، ۵ = ۵۰٪ قادر به انجام، ۱۰ = قادر به انجام بدون مشکل. نمرات پایه ثبت می‌شوند. در ویزیت‌های پیگیری، بیمار همان فعالیت‌ها را در همان مقیاس ۰ تا ۱۰ مجدداً امتیازدهی می‌کند. هیچ مجموعه فعالیت از پیش تعیین شده‌ای استفاده نمی‌شود؛ مقیاس هر بیمار سفارشی می‌شود.

2

هر فعالیت شناسایی شده در ابتدا ۰ تا ۱۰ امتیاز می‌گیرد. در پیگیری (به عنوان مثال، ۲ هفته، ۴ هفته، ۱۲ هفته)، بیمار همان فعالیت‌ها را ۰ تا ۱۰ مجدداً امتیازدهی می‌کند. نمره تغییر برای هر فعالیت محاسبه می‌شود: نمره پیگیری - نمره پایه (محدوده ۱۰- تا ۱۰+؛ مثبت = بهبود). نمره تغییر کلی PSFS میانگین نمرات تغییر در فعالیت‌های شناسایی شده است. به عنوان مثال، اگر بیماری سه فعالیت (تنیس، کار، بلند کردن) را در پایه ۲/۱۰، ۳/۱۰ و ۱/۱۰ امتیازدهی کرده باشد و در پیگیری ۴ هفته‌ای آن‌ها را ۶/۱۰، ۷/۱۰ و ۴/۱۰ مجدداً امتیازدهی کند، نمرات تغییر +۴، +۴، +۳ خواهد بود که منجر به میانگین تغییر PSFS +۳.۷ امتیاز می‌شود. این نمره تغییر، نتیجه اصلی مورد علاقه است؛ نمره عملکرد نهایی بیمار نیز می‌تواند گزارش شود (میانگین نمرات پیگیری).

3

تفسیر نمره تغییر PSFS: تغییر مثبت (بهبود) در مقابل تغییر منفی (وخامت) از نظر بالینی واضح است. بزرگی تغییر با استفاده از حداقل تفاوت بالینی معنی‌دار (MCID) تفسیر می‌شود. برای PSFS، MCID تقریباً ۲ امتیاز در مقیاس ۰ تا ۱۰ به ازای هر فعالیت، یا تقریباً ۲ امتیاز در نمره تغییر میانگین PSFS است. تغییری ≥۲ امتیاز به عنوان بهبود معنی‌دار در نظر گرفته می‌شود. تغییر ۳ تا ۴ امتیازی نشان‌دهنده بهبود قابل توجه است؛ کمتر از ۱ امتیاز ممکن است در محدوده خطای اندازه‌گیری باشد. هیچ حد پایه جهانی وجود ندارد (برخلاف مقیاس‌های استاندارد با «حداقل» نمرات از پیش تعریف شده)؛ تفسیر بر تغییر از پایه و جهت تغییر (بهبود در مقابل وخامت) تمرکز دارد.

دام‌های رایج

  • پرسیدن سوالات هدایت‌کننده یا مبهم در مورد فعالیت‌ها («چه چیزی شما را محدود می‌کند؟») به جای سوالات عملکردی خاص («چه فعالیت‌های خاصی را باید در محل کار/خانه/ورزش انجام دهید که محدود شده‌اید؟»). منجر به فعالیت‌های غیر اختصاصی می‌شود.
  • اجازه دادن به بیمار برای شناسایی تنها یک فعالیت؛ سه تا پنج فعالیت، پیگیری تغییر قوی‌تر را فراهم کرده و نویز ناشی از تغییرپذیری تک فعالیت را کاهش می‌دهد.
  • عدم اجرای مجدد PSFS با همان فعالیت‌ها و کلمات دقیق در پیگیری؛ تغییر توضیحات فعالیت یا مقیاس امتیازدهی (به عنوان مثال، ۰ تا ۵ به جای ۰ تا ۱۰) اعتبار مقایسه را از بین می‌برد.
  • تفسیر امتیازدهی فعالیت پیگیری بیمار به عنوان سطح عملکرد مطلق به جای تمرکز بر تغییر از پایه؛ بیماری که «بازگشت به کار» را در پیگیری ۴/۱۰ امتیاز می‌دهد (بهبود از ۲/۱۰) پیشرفت معنی‌داری داشته است، حتی اگر هنوز به ۱۰/۱۰ نرسیده باشد.

پرسش‌های متداول

چگونه بین PSFS و یک مقیاس استاندارد مانند LEFS یا IKDC انتخاب کنم؟

PSFS بیمار-محور و فردی است و حساسیت به تغییرات در فعالیت‌هایی را که بیمار بیشتر به آن‌ها اهمیت می‌دهد، به حداکثر می‌رساند. مقیاس‌های استاندارد (LEFS، IKDC) در بین بیماران و جمعیت‌ها قابل مقایسه هستند و امکان تجزیه و تحلیل در سطح گروه و متاآنالیز را فراهم می‌کنند. بهترین روش در تحقیق و عمل بالینی استفاده از هر دو است: PSFS برای نتایج بیمار-محور و نظارت فردی؛ مقیاس استاندارد برای مقایسه و سنجش در بین بیماران/موسسات.

اگر بیمار بگوید فعالیت‌هایش «هر چیزی با شانه من» یا «کار به طور کلی» است، چگونه آن‌ها را خاص کنم؟

سوالات پیگیری و خاص بپرسید: «چه وظیفه خاصی در محل کار؟» (به عنوان مثال، «بلند کردن فایل‌ها از قفسه‌های بالای سر»، «نوشتن برای ۲+ ساعت»)، «چه ورزش یا سرگرمی؟» (به عنوان مثال، «پرتاب بیسبال»)، «چه فعالیت روزانه؟» (به عنوان مثال، «شستن موهایم»، «رسیدن به پشت کمرم»). فعالیت‌های خاص و رفتاری قابل اندازه‌گیری و قابل پیگیری هستند. فعالیت‌های عمومی مانند «کار» برای پیگیری قابل اعتماد بسیار مبهم هستند.

فعالیت بیمار در پیگیری هنوز بسیار دشوار است (۴/۱۰ امتیاز داده شده). آیا این «بهبود» است اگر پایه ۱/۱۰ بود؟

بله. تغییر از ۱/۱۰ به ۴/۱۰ یک بهبود +۳ امتیازی است که از MCID (حدود ۲ امتیاز) فراتر می‌رود و پیشرفت معنی‌داری را نشان می‌دهد، حتی اگر عملکرد مطلق هنوز محدود باشد. بهبود را جشن بگیرید و مراحل بعدی را برنامه‌ریزی کنید. اگر پیشرفت ثابت ماند، رویکرد توانبخشی را مجدداً ارزیابی کنید.

آیا می‌توانم از PSFS در یک مطالعه تحقیقاتی که دو پروتکل توانبخشی را مقایسه می‌کند، استفاده کنم؟

بله، اما با ملاحظات. اگر PSFS را به عنوان نتیجه اولیه می‌خواهید، انتظار داشته باشید که بیماران مختلف فعالیت‌های متفاوتی داشته باشند، که مقایسه بین گروهی را پیچیده می‌کند. راهنمایی: یا (۱) PSFS را در کنار یک مقیاس استاندارد (LEFS، IKDC) به عنوان نتایج هم‌اولیه استفاده کنید، یا (۲) از همه بیماران بخواهید فعالیت‌ها را از یک لیست دسته‌بندی از پیش تعریف شده (به عنوان مثال، «مرتبط با کار»، «مرتبط با ورزش»، «فعالیت روزانه») شناسایی کنند، که تا حدی استانداردسازی می‌کند در حالی که ارتباط بیمار را حفظ می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Stratford PW, Gill C, Westaway MD, Binkley JM. Assessing disability and change on individual patients: a report of a patient-specific measure. Physiother Can. 1995;47(4):258-263.

    باز کردن مرجع DOI
    کپی شد.