Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

پدیدارشناسی مشارکتی — پژوهش مشارکتی در تجربه زیسته

معرفی‌شده توسط
John Heron and Peter Reason (participatory inquiry); Max van Manen (lifeworld phenomenology)
سال
1990s (converging streams: van Manen 1990; Heron & Reason 1997)
نوع
Qualitative research approach
خانواده
Qualitative design / analysis

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

پدیدارشناسی مشارکتی، عمق کاوش پدیدارشناختی — توجه به ساختار زیسته تجربه — را با اخلاق دموکراتیک پژوهش مشارکتی ترکیب می‌کند، که در آن افراد مورد مطالعه به همکاران فعال پژوهش تبدیل می‌شوند. این رویکرد به جای آنکه شرکت‌کنندگان را صرفاً منابع داده بداند، آن‌ها را به عنوان کاوشگران مشارکتی جهان تجربی خودشان قرار می‌دهد و دانشی تولید می‌کند که هم از نظر پدیدارشناختی غنی است و هم به صورت جمعی تأیید شده است.

شهود پشت روش

فرض کنید می‌خواهید درک کنید که پرستاران در بخش مراقبت‌های ویژه چگونه پریشانی اخلاقی را تجربه می‌کنند — نه فقط از طریق مصاحبه‌های هدایت‌شده توسط پژوهشگر، بلکه با دعوت از خود پرستاران برای هم‌طراحی پژوهش، تولید مشترک داده‌ها، و تفسیر مشارکتی تجربه مشترکشان. پدیدارشناسی مشارکتی دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد: تمایز بین پژوهشگر و پژوهش‌شونده عمداً محو می‌شود. شرکت‌کنندگان به چارچوب‌بندی سؤالات، جمع‌آوری داستان‌ها از یکدیگر، و تأیید مضامین نوظهور کمک می‌کنند. نتیجه، توصیف پدیدارشناختی است که اعتبار معرفت‌شناختی افراد درون‌گروه را دارد، نه فقط ناظران بیرونی.

تاریخ

این روش در دهه ۱۹۹۰ در تقاطع دو جریان فکری متبلور شد. کتاب «پژوهش در تجربه زیسته» (1990) اثر مکس ون مانن، پدیدارشناسی آموزشی و جهان‌زیست‌محوری را بیان کرد که تعامل رابطه‌ای پژوهشگر با شرکت‌کنندگان را برجسته می‌ساخت. همزمان، جان هرون و پیتر ریزن، کاوش مشارکتی را در مرکز پژوهش عملی در عمل حرفه‌ای، بث، توسعه دادند و چرخه‌های تکراری عمل-تأمل و مشارکت معرفت‌شناختی را رسمی کردند. پژوهشگران در پرستاری، مطالعات معلولیت، و آموزش از اواخر دهه ۱۹۹۰ به بعد، به طور صریح این چارچوب‌ها را ترکیب کردند و مجموعه‌ای از کارهای پدیدارشناختی مشارکتی را تولید کردند که اکنون به عنوان یک موقعیت روش‌شناختی متمایز شناخته می‌شود.

چه زمانی استفاده شود

از پدیدارشناسی مشارکتی زمانی استفاده کنید که سؤال پژوهش مربوط به تجربه زیسته یک جامعه یا گروهی است که از نظر تاریخی به حاشیه رانده شده‌اند، دارای دانش ضمنی درونی هستند که برای ناظران بیرونی قابل دسترسی نیست، یا در نحوه استفاده از یافته‌ها ذینفع هستند. این روش برای زمینه‌های سلامت، آموزش، معلولیت، و عدالت اجتماعی که در آن‌ها تولید مشترک دانش از نظر اخلاقی مهم است، مناسب است. زمانی از آن استفاده نکنید که پدیده برای آشکار شدن نیاز به تنهایی فردی دارد (مثلاً تروماهای خصوصی که در آن‌ها پویایی گروهی مانع صداقت می‌شود)، زمانی که جامعه فاقد زمان یا ظرفیت برای مشارکت تکراری است، یا زمانی که تفکیک واضح بین تولید و تفسیر داده‌ها توسط تأمین‌کنندگان مالی یا نهادهای نظارتی الزامی است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • نیاز به تعهد پایدار زمان و انرژی از سوی شرکت‌کنندگان دارد؛ ترک تحصیل در طول چرخه‌های تکراری یک خطر واقعی است.
  • پویایی گروهی می‌تواند صداهای مخالف را خاموش کند یا به سرعت به اجماع برسد و تصویر پدیدارشناختی را تحریف کند.
  • از نظر روش‌شناختی برای پژوهشگر دشوار است، زیرا باید به طور همزمان بین تسهیل‌گری، انضباط پدیدارشناختی، و اخلاق مشارکتی تعادل برقرار کند.
  • یافته‌ها به شدت وابسته به بافت هستند و نمی‌توانند به صورت آماری به جوامع یا محیط‌های دیگر منتقل شوند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • توصیفات غنی پدیدارشناختی با اعتبار درونی بالا تولید می‌کند — شرکت‌کنندگان تأیید می‌کنند که یافته‌ها تجربه واقعی آن‌ها را منعکس می‌کنند.
  • فرآیند پژوهش را دموکراتیک می‌کند و به جوامعی که موضوع تحقیق هستند، صدا و اعتبار معرفت‌شناختی می‌دهد.
  • چرخه‌های تأمل تکراری کیفیت داده‌ها را بهبود می‌بخشند و تفسیر تحمیل‌شده توسط پژوهشگر را کاهش می‌دهند.
  • احتمال بیشتری دارد که یافته‌ها مورد اعتماد و استفاده جامعه قرار گیرند، زیرا شرکت‌کنندگان در تألیف آن‌ها مشارکت داشته‌اند.
  • به خوبی با پیگیری‌های عمل‌گرا ترکیب می‌شود: بینش‌ها می‌توانند مستقیماً به تغییرات عملی که توسط جامعه هدایت می‌شوند، منجر شوند.

کاربردها

  • کاوش تجربه زیسته مراقبان، بیماران، یا کاربران خدمات در محیط‌های بهداشتی که دیدگاه‌های درونی برای بازطراحی خدمات ضروری هستند.
  • بررسی جهان تجربی جوامع به حاشیه رانده شده — مهاجران، افراد دارای معلولیت، افراد سابقاً زندانی — که در آن‌ها پژوهش استخراجی از نظر تاریخی آسیب‌رسان بوده است.
  • درک تجربه معلم یا دانش‌آموز از تغییر برنامه درسی از طریق تأمل مشارکتی در میان متخصصان.
  • بررسی واکنش‌های جامعه به تغییرات محیطی، ناامنی مسکن، یا بازسازی شهری از دیدگاه ساکنان متأثر.
  • مطالعه عمل حرفه‌ای در مشاغل پرخطر (پرستاری، مددکاری اجتماعی، خدمات اورژانس) که در آن‌ها دانش ضمنی و تجسم‌یافته در برابر قالب‌های مصاحبه متعارف مقاومت می‌کند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر و جامعه شرکت‌کننده به طور مشترک تمرکز تجربی مطالعه را روشن کرده و نقش‌ها را مذاکره می‌کنند. تعهدات اصلی پدیدارشناختی — توجه به بافت اول شخص تجربه، تعلیق توضیحات زودهنگام — معرفی و مورد توافق قرار می‌گیرند. پیش‌فهم‌های نظری پژوهشگر به صورت آشکار افشا می‌شوند، نه اینکه به طور یک‌جانبه کنار گذاشته شوند.

2

شرکت‌کنندگان در طراحی فعالیت‌های تولید داده مشارکت می‌کنند: انتخاب قالب‌های مصاحبه، تصمیم‌گیری در مورد اینکه آیا دفترچه‌های خاطرات یا گفتگوهای گروهی مناسب‌تر هستند، و تعیین قوانین اساسی برای محرمانگی و عمل متقابل. این مرحله طراحی تضمین می‌کند که کاوش با جهان زیستی که قصد درک آن را دارد، مطابقت داشته باشد.

3

داده‌ها از طریق ابزارهای مشارکتی جمع‌آوری می‌شوند — مصاحبه‌های دیالوگی که به صورت دو نفره یا گروه‌های کوچک انجام می‌شوند، دفترچه‌های تأملی مشترک، حلقه‌های داستان‌گویی، یا جلسات مشاهده مشارکتی. همه صداها به مجموعه تجربی کمک می‌کنند؛ هیچ روایت واحدی برتر از دیگری تلقی نمی‌شود.

4

چرخه‌های تکراری عمل و تأمل — که از ویژگی‌های کاوش مشارکتی است — تولید داده‌ها را نقطه‌گذاری می‌کنند. شرکت‌کنندگان مکث می‌کنند تا درباره آنچه در حال ظهور است بحث کنند، سوءتفاهم‌ها را اصلاح کنند، و توصیفات را قبل از دور بعدی جمع‌آوری داده‌ها عمیق‌تر کنند. این چرخه‌ها هم به عنوان بررسی کیفیت داده‌ها و هم به عنوان لحظات تحلیلی عمل می‌کنند.

5

مضامین به صورت مشارکتی شناسایی می‌شوند: پژوهشگران-شرکت‌کننده رونوشت‌ها یا گزیده‌های دفترچه خاطرات را در کنار پژوهشگر دانشگاهی می‌خوانند، واحدهای معنایی را پیشنهاد می‌کنند، و درباره اینکه کدام مضامین جوهر مشترک تجربه را به تصویر می‌کشند، بحث می‌کنند. بررسی اعضا (Member-checking) به جای یک مرحله تأیید پسینی، ساختاری است.

6

توصیفی ترکیبی از ساختار اساسی تجربه مشترک به طور مشترک ساخته می‌شود. این ترکیب هم یک روایت پدیدارشناختی از جهان زیست و هم یک تفسیر مورد تأیید جمعی را نشان می‌دهد — دو استانداردی که پدیدارشناسی متعارف و پژوهش مشارکتی هر یک به طور مستقل به آن اهمیت می‌دهند.

دام‌های رایج

  • مشارکت اسمی — درگیر کردن شرکت‌کنندگان فقط در جمع‌آوری داده‌ها در حالی که پژوهشگر کنترل کامل تحلیل را حفظ می‌کند، ادعای مشارکتی بودن را تضعیف می‌کند و باید به جای آن به عنوان پدیدارشناسی استاندارد افشا شود.
  • فشار گروهی به سمت هماهنگی — بدون پروتکل‌های ساختاریافته برای مخالفت، شرکت‌کنندگان ممکن است بر روی مضامینی توافق کنند که دامنه کامل تجربی را نشان نمی‌دهند؛ نقش‌های عمدی وکیل مدافع شیطان یا تأملات کتبی ناشناس می‌توانند این مشکل را خنثی کنند.
  • از دست دادن دقت پدیدارشناختی — در اشتیاق به مشارکت، پژوهشگران گاهی اوقات توجه سیستماتیک به ساختار تجربه را رها می‌کنند و به جای توصیف پدیدارشناختی، روایت مشارکتی تولید می‌کنند؛ انضباط تحلیلی صریح را حفظ کنید.
  • برنامه‌ریزی ناکافی زمان — چرخه‌های تکراری نیاز به برنامه‌ریزی واقع‌بینانه دارند؛ فشرده‌سازی چرخه‌ها برای رعایت ضرب‌الاجل‌ها، کیفیت تأملی را که این رویکرد را از یک گروه متمرکز واحد متمایز می‌کند، از بین می‌برد.

پرسش‌های متداول

پدیدارشناسی مشارکتی چه تفاوتی با پدیدارشناسی استاندارد دارد؟

پدیدارشناسی استاندارد، پژوهشگر دانشگاهی را به عنوان تنها تحلیلگر قرار می‌دهد که گزارش‌های شرکت‌کنندگان را به مضامین اساسی تقلیل می‌دهد. پدیدارشناسی مشارکتی این کار تحلیلی را توزیع می‌کند: شرکت‌کنندگان هم‌طراحی، هم‌جمع‌آوری، و هم‌تفسیر می‌کنند. تعهد معرفت‌شناختی از پژوهشگر به عنوان مفسر متخصص به جامعه به عنوان داننده جمعی تغییر می‌کند، در حالی که هدف پدیدارشناختی — درک ساختار اساسی تجربه زیسته — مشترک باقی می‌ماند.

چه تفاوتی با پژوهش عملی مشارکتی (PAR) دارد؟

پژوهش عملی مشارکتی (PAR) عمدتاً به سمت ایجاد تغییر گرایش دارد — می‌پرسد «چه کاری را باید متفاوت انجام دهیم؟» پدیدارشناسی مشارکتی عمدتاً به سمت درک گرایش دارد — می‌پرسد «این تجربه در هسته خود چگونه است؟» این دو ارزش‌های دموکراتیک و چرخه‌های تکراری را به اشتراک می‌گذارند، اما نوع پدیدارشناختی تمرکز تحلیلی را بر توصیف تجربه زیسته نگه می‌دارد تا برنامه‌ریزی عملی، حتی اگر پیامدهای عملی نیز مورد توجه قرار گیرند.

به چند شرکت‌کننده نیاز دارم؟

از آنجا که این رویکرد بر عمق و مشارکت تکراری بیش از وسعت تأکید دارد، گروه‌های کوچک‌تر از پژوهشگران-شرکت‌کننده متعهد به نمونه‌های بزرگ ارجحیت دارند. معمولاً بین ۶ تا ۲۰ شرکت‌کننده که می‌توانند مشارکت خود را در چندین چرخه حفظ کنند، مناسب است. سقف تعداد توسط قابلیت مدیریت گروه تعیین می‌شود، نه محاسبات اشباع.

چه مسائل اخلاقی خاصی برای این روش وجود دارد؟

محو شدن نقش‌های پژوهشگر-شرکت‌کننده پیچیدگی‌های خاصی را در رضایت آگاهانه ایجاد می‌کند: شرکت‌کنندگان باید درک کنند که آن‌ها به تحلیل کمک می‌کنند، نه فقط داده ارائه می‌دهند. تفاوت‌های قدرت در گروه شرکت‌کننده باید به طور فعال مدیریت شود. تضمین محرمانگی زمانی که همتایان روایت‌های یکدیگر را می‌شنوند، دشوارتر است. این مسائل باید در پروتکل اخلاقی قبل از شروع کار میدانی مورد توجه قرار گیرند.

آیا می‌توانم از نرم‌افزار برای تحلیل مشارکتی استفاده کنم؟

بله، با دقت. ابزارهایی مانند NVivo، ATLAS.ti، یا حتی اسناد آنلاین مشترک می‌توانند از جلسات کدگذاری مشارکتی پشتیبانی کنند. نیاز کلیدی این است که نرم‌افزار مشارکت شرکت‌کنندگان با داده‌ها را تسهیل کند، نه اینکه جایگزین آن شود — شرکت‌کنندگان باید بتوانند کدها را ببینند، حاشیه‌نویسی کنند، و درباره آن‌ها بحث کنند، نه اینکه صرفاً یک گزارش تولید شده توسط پژوهشگر را دریافت کنند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Heron, J. (1996). Co-operative Inquiry: Research into the Human Condition. Sage.

    شابک: 978-0803977366
    کپی شد.
  2. van Manen, M. (1990). Researching Lived Experience: Human Science for an Action Sensitive Pedagogy. State University of New York Press.

    شابک: 978-0791404645
    کپی شد.