Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

مشاهده مشارکتی

معرفی‌شده توسط
Bronislaw Malinowski
سال
1922
نوع
Method
خانواده
data-collection

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

مشاهده مشارکتی یک روش تحقیق کیفی است که در آن محقق برای مدت طولانی خود را در یک جامعه، سازمان یا محیط اجتماعی ادغام می‌کند و ضمن مشاهده و مستندسازی سیستماتیک رفتار، تعاملات و معانی فرهنگی، در فعالیت‌ها و روابط گروه مشارکت می‌کند. این روش که در دهه ۱۹۲۰ توسط مالینوفسکی پیشگام شد و در انسان‌شناسی توسعه یافت، در جامعه‌شناسی، آموزش، علوم بهداشت و تحقیقات سازمانی نیز به کار گرفته شده است. محقق هم به عنوان خودی (با مشارکت در فعالیت‌های گروه) و هم به عنوان بیگانه (با حفظ فاصله تحلیلی) عمل می‌کند و توصیف عمیق (شرح غنی از زمینه، رفتار و معنا که نشان می‌دهد مردم چگونه زندگی و تعامل می‌کنند) تولید می‌کند.

شهود پشت روش

مشاهده مشارکتی بر این اصل عمل می‌کند که درک رفتار انسان نیازمند بیش از پرسیدن است—بلکه نیازمند مشاهده افراد در زمینه‌های طبیعی خود، در طول زمان، و مشارکت در فعالیت‌هایشان است. اعضای گروه اغلب نمی‌توانند هنجارها، روال‌ها و مفروضاتی را که رفتارشان را هدایت می‌کنند به طور کامل بیان کنند، زیرا اینها در عمل روزمره نهفته‌اند. با غوطه‌ور شدن در محیط، محقق دانش ضمنی را کسب می‌کند: قوانین ناگفته، سلسله مراتب پنهان، الگوهای ارتباطی غیررسمی، و معانی که افراد به اعمال خود نسبت می‌دهند. این روش آنچه را که افراد انجام می‌دهند (رفتار) نه فقط آنچه را که می‌گویند (گزارش شخصی) ثبت می‌کند و شکاف بین باورهای اعلام شده و عمل واقعی را آشکار می‌سازد. این امر مشاهده مشارکتی را برای درک فرهنگ، سازمان‌ها و تجربه زیسته از درون منحصر به فرد می‌سازد.

تاریخ

مشاهده مشارکتی از مطالعه قوم‌نگارانه مالینوفسکی از جزایر تروبرد (۱۹۲۲) نشأت گرفت و این روش را به عنوان پایه‌ای برای انسان‌شناسی تثبیت کرد. مفهوم توصیف عمیق جرج (۱۹۷۳) مشاهده مشارکتی را به عنوان ابزاری برای تفسیر فرهنگی، نه صرفاً توصیف، ارتقا داد. آثار امرسون، فرتز و شاو در مورد یادداشت‌های میدانی (۱۹۹۵) یادداشت‌برداری و تحلیل را نظام‌مند کردند. همرزلی و اتکینسون تأمل و بررسی انتقادی موقعیت‌یابی محقق را پیش بردند. در جامعه‌شناسی و تحقیقات سازمانی، مشاهده مشارکتی برای درک فرهنگ محل کار، حرفه‌ها، گروه‌های منحرف و جنبش‌های اجتماعی به کار گرفته شده است. کاربردهای معاصر شامل قوم‌نگاری مجازی (جوامع آنلاین) و قوم‌نگاری چند مکانی (دنبال کردن پدیده‌ها در مکان‌های مختلف) است.

چه زمانی استفاده شود

مشاهده مشارکتی زمانی مناسب است که به دنبال درک یک فرهنگ، سازمان یا جامعه از درون باشید؛ هنجارهای غیررسمی و دانش ضمنی را که افراد نمی‌توانند بیان کنند، کاوش کنید؛ گروه‌های حساس یا انگ‌زده را که ایجاد اعتماد ضروری است، مطالعه کنید؛ فرآیندهای تغییر سازمانی و تصمیم‌گیری را تحقیق کنید؛ مراسم، تشریفات یا اعمال نهفته در زندگی گروه را درک کنید؛ یا رفتار گزارش شده توسط خود را با رفتار واقعی اعتبارسنجی کنید. زمانی که سؤال تحقیق فقط بر باورها یا نگرش‌های فردی تمرکز دارد (مصاحبه‌ها کارآمدتر هستند)، زمانی که نتایج سریع مورد نیاز است (مشاهده مشارکتی زمان‌بر است)، زمانی که دسترسی به محیط غیرممکن است، یا زمانی که حضور محقق به طور قابل توجهی محیط طبیعی را مختل می‌کند، کمتر مناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • به شدت زمان‌بر است؛ معمولاً برای ایجاد اعتماد و مشاهده الگوها به هفته‌ها تا ماه‌ها غوطه‌وری نیاز دارد.
  • مقیاس کوچک و وابسته به زمینه؛ یافته‌ها به محیط خاص مورد مطالعه اعمال می‌شوند، نه قابل تعمیم به جمعیت‌های گسترده‌تر.
  • اثرات مشاهده‌گر: حضور محقق ممکن است رفتار یا پویایی اجتماعی را تغییر دهد؛ برخی پدیده‌ها فقط زمانی رخ می‌دهند که محقق غایب باشد.
  • ذهنیت محقق: تفسیر تحت تأثیر پیشینه، موقعیت‌یابی و روابط محقق در محیط قرار می‌گیرد.
  • حفظ فاصله و دیدگاه تحلیلی در حین ایجاد روابط نزدیک دشوار است؛ خطر بیش از حد همسان‌سازی یا دیدگاه بومی.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • رفتار واقعی و هنجارهای غیررسمی را که گزارش شخصی نمی‌تواند به آنها دسترسی پیدا کند، ثبت می‌کند؛ شکاف بین آنچه مردم می‌گویند و آنچه انجام می‌دهند را آشکار می‌سازد.
  • درک غنی زمینه‌ای از معنای فرهنگی، روابط اجتماعی و پویایی گروه را تولید می‌کند.
  • غوطه‌وری طولانی‌مدت اعتماد ایجاد می‌کند و روابط عمیقی را امکان‌پذیر می‌سازد که کیفیت داده‌ها و دسترسی به اطلاعات حساس را افزایش می‌دهد.
  • روش انعطاف‌پذیر امکان پیگیری بینش‌های غیرمنتظره و سؤالات نوظهور را فراهم می‌کند؛ محقق می‌تواند با ریتم‌های طبیعی محیط سازگار شود.
  • توصیف عمیق و درک جامع از یک محیط را تولید می‌کند؛ به ویژه برای درک سازمان‌ها یا جوامع پیچیده قدرتمند است.

کاربردها

  • تحقیقات سازمانی و محل کار: درک فرهنگ سازمانی، فرآیندهای تصمیم‌گیری، سلسله مراتب غیررسمی و مدیریت تغییر.
  • قوم‌نگاری مراقبت‌های بهداشتی: مطالعه شیوه‌های بالینی، تعاملات بیمار-ارائه‌دهنده، فرهنگ‌های بیمارستانی، یا اجرای مداخلات بهداشتی.
  • تحقیقات آموزشی: کاوش در پویایی کلاس درس، روابط معلم-دانش‌آموز، فرهنگ‌های مدرسه، یا روابط همسالان بین دانش‌آموزان.
  • تحقیقات جامعه و اجتماعی: مستندسازی شیوه‌های جامعه، شبکه‌های حمایتی اجتماعی، مراسم فرهنگی، یا تجربیات گروه‌های به حاشیه رانده شده.
  • علم پیاده‌سازی: درک پذیرش واقعی مداخلات در دنیای واقعی، موانع پیاده‌سازی، و سازگاری‌های انجام شده توسط پزشکان.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

یک مکان یا جامعه میدانی برای مطالعه انتخاب کنید. از طریق معرفی، ایجاد رابطه و نشان دادن علاقه واقعی، دسترسی پیدا کرده و اعتماد متولیان و اعضای جامعه را جلب کنید. نقش خود را مشخص کنید: مشارکت آشکار (شرکت‌کنندگان می‌دانند شما محقق هستید) رایج‌ترین و اخلاقی‌ترین حالت است؛ مشاهده پنهان (پنهان کردن نقش تحقیق) از نظر اخلاقی مشکل‌ساز و نادر است. زمان طولانی را در محیط بگذرانید—هفته‌ها تا ماه‌ها یا سال‌ها بسته به اهداف تحقیق—در فعالیت‌ها شرکت کنید، روابط بسازید و در رویدادهای کلیدی شرکت کنید. تا حد امکان مشارکت کنید (در کنار اعضای جامعه کار کنید، در گردهمایی‌ها شرکت کنید، در گفتگوها شرکت کنید) در حالی که فاصله تأملی را حفظ می‌کنید. یادداشت‌های میدانی دقیقی نگه دارید: شرح‌های توصیفی (چه اتفاقی افتاد، چه کسانی حضور داشتند، محیط فیزیکی) و یادداشت‌های تأملی (تفسیرها، سؤالات، احساسات، الگوهای نوظهور خود) را بنویسید. مشاهدات را بلافاصله پس از ترک میدان برای حفظ جزئیات و ظرافت‌ها ثبت کنید.

2

یادداشت‌های میدانی را به صورت موضوعی سازماندهی کنید: الگوهای تکرارشونده، رویدادهای کلیدی، روابط اجتماعی، نقش‌ها و روال‌ها را شناسایی کنید. مشاهدات را برای مضامین، رفتارها، تعاملات و بیان معانی کدگذاری کنید. یک فهرست فرهنگی ایجاد کنید: حوزه‌ها (موضوعات/دسته‌بندی‌ها در فرهنگ)، ویژگی‌ها (مشخصات یا تغییرات در حوزه‌ها)، و روابط (چگونه حوزه‌ها به هم متصل می‌شوند). مصاحبه‌ها و گفتگوهای غیررسمی را در داده‌های مشاهده تحلیل کنید. مشاهدات را سه‌جانبه کنید: آنچه را در زمان‌ها، مکان‌ها، شرکت‌کنندگان و زمینه‌های مختلف مشاهده می‌کنید مقایسه کنید. نقشه‌های مفهومی را که روابط اجتماعی، سلسله مراتب سازمانی یا چیدمان‌های فضایی را نشان می‌دهند، ایجاد کنید. تغییرات را در طول زمان پیگیری کنید: چگونه محیط و پویایی گروه در طول اقامت شما تکامل می‌یابد؟ افراد کلیدی (افرادی با دانش فرهنگی عمیق) را شناسایی کرده و گزارش‌های آنها را با مشاهدات خود و با گزارش‌های سایر افراد کلیدی مقایسه کنید.

3

توصیف قوم‌نگارانه با انتقال توصیف عمیق: شرح‌های مفصل از آنچه برای شرکت‌کنندگان معنا دارد، نه فقط آنچه انجام می‌دهند. ابتدا اعمال و معانی را در چارچوب خود گروه تفسیر کنید، سپس یافته‌ها را در زمینه اجتماعی یا نظری گسترده‌تر قرار دهید. الگوها را برجسته کنید: مضامین تکرارشونده، تغییرات بر اساس نقش یا زیرگروه، یا تناقضات بین عمل اعلام شده و عمل واقعی. موقعیت و نفوذ خود را مورد بحث قرار دهید: حضور شما چگونه محیط را شکل داد؟ چه مفروضاتی داشتید؟ اعضای جامعه چگونه با شما به عنوان محقق ارتباط برقرار کردند؟ محدودیت‌ها را بپذیرید: اثرات مشاهده‌گر (حضور شما رفتار را تغییر داد)، محدودیت‌های زمانی (شما فقط لحظات کوتاهی را دیدید)، و ذهنیت (تفسیر شما یکی از موارد متعدد است). مسائل اخلاقی را مورد بررسی قرار دهید: محرمانگی، ناشناس‌سازی، بازنمایی صداهای شرکت‌کنندگان. از یافته‌ها برای توسعه نظریه، اطلاع‌رسانی به عمل، یا دفاع از نیازهای جامعه استفاده کنید.

دام‌های رایج

  • بومی شدن (Going native): از دست دادن فاصله تحلیلی و چنان درگیر شدن که دیدگاه انتقادی به خطر بیفتد.
  • مشاهده انتخابی: مشاهده مثال‌هایی که فرضیه‌های از پیش موجود را تأیید می‌کنند در حالی که شواهد مخالف را نادیده می‌گیرند.
  • یادداشت‌های میدانی ناکافی: حافظه خطاپذیر است؛ به تأخیر انداختن یادداشت‌برداری یا نوشتن خلاصه به جای شرح‌های دقیق، جزئیات مهم را از دست می‌دهد.
  • عدم پیگیری یافته‌های غیرمنتظره؛ پایبندی سفت و سخت به سؤالات اولیه تحقیق به جای دنبال کردن بینش‌های نوظهور.
  • تأمل ناکافی: عدم بررسی اینکه چگونه هویت، مفروضات و روابط خود شما آنچه را که مشاهده می‌کنید و چگونه تفسیر می‌کنید شکل می‌دهد.

پرسش‌های متداول

چه مدت باید در میدان بمانم؟

مدت زمان به اهداف تحقیق و پیچیدگی محیط بستگی دارد. مطالعات اکتشافی ممکن است به ۴ تا ۸ هفته نیاز داشته باشند؛ درک یک سازمان یا جامعه معمولاً به ۳ تا ۱۲ ماه نیاز دارد؛ درک عمیق قوم‌نگارانه اغلب به ۱ تا ۲ سال یا بیشتر نیاز دارد. زمان کافی را برای مشاهده الگوهای فصلی یا چرخه‌ای و رسیدن به اشباع (زمانی که مشاهدات جدید اطلاعات جدید کمی اضافه می‌کنند) برنامه‌ریزی کنید.

آیا باید آشکار (محقق معرفی شده) باشم یا پنهان؟

مشارکت آشکار رویه استاندارد و از نظر اخلاقی در اکثر زمینه‌های تحقیقاتی الزامی است. متولیان و شرکت‌کنندگان با علم به اینکه شما محقق هستید رضایت می‌دهند. مشاهده پنهان (پنهان کردن نقش تحقیق شما) از نظر اخلاقی مشکل‌ساز است—رضایت آگاهانه را نقض می‌کند—و به ندرت توسط کمیته‌های اخلاق تأیید می‌شود. استثنا مطالعه رفتار عمومی در فضاهای عمومی بدون انتظار معقول از حریم خصوصی است (مثلاً مشاهده اعتراضات عمومی).

چگونه می‌توانم در حین ایجاد روابط، فاصله تحلیلی را حفظ کنم؟

این تنش اصلی مشاهده مشارکتی است. از تأمل استفاده کنید: به طور منظم مستند کنید که چگونه روابط و احساسات شما بر تفسیر تأثیر می‌گذارد. درجه‌ای از وضعیت بیگانه بودن را حفظ کنید—کاملاً «بومی» نشوید. تفسیرهای نوظهور را با سرپرستان میدانی یا اعضای تیم تحقیق در میان بگذارید. تکنیک‌های مشاهده خود را تغییر دهید (گاهی بیشتر مشارکت‌کننده، گاهی بیشتر مشاهده‌گر) تا دیدگاه را حفظ کنید.

اگر اعضای جامعه از من بخواهند چیزی را ضبط نکنم چه؟

به خواسته‌های آنها احترام بگذارید و آن را به طور رسمی ضبط نکنید. خاطره خود از تعامل را در یادداشت‌های میدانی مستند کنید اما توجه داشته باشید که این از داده‌های به یاد آورده شده نه ضبط شده می‌آید. بپرسید که آنها نگران چه هستند—گاهی اوقات توضیح در مورد محرمانگی یا نحوه استفاده شما از اطلاعات، ناراحتی را برطرف می‌کند. برخی از جوامع هنجارهایی در مورد آنچه می‌توان با بیگانگان به اشتراک گذاشت دارند؛ به این پروتکل‌های فرهنگی احترام بگذارید.

چگونه از تحمیل تفاسیر خود بر داده‌ها اجتناب کنم؟

از بررسی اعضا استفاده کنید: تفاسیر اولیه را با افراد کلیدی به اشتراک بگذارید و بپرسید آیا درک شما با تجربه آنها مطابقت دارد. داده‌ها را ابتدا در کلمات و دسته‌بندی‌های خود جامعه ارائه دهید و سپس چارچوب‌های خارجی را تحمیل کنید. فعالانه به دنبال شواهد مخالف و توضیحات جایگزین باشید. مفروضات و موقعیت‌یابی خود را به صراحت مستند کنید تا خوانندگان بتوانند تأثیر شما بر یافته‌ها را ارزیابی کنند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Geertz, C. (1973). The Interpretation of Cultures. Basic Books.

    شابک: 978-0465026432
    کپی شد.
  2. Emerson, R. M., Fretz, R. I., & Shaw, L. L. (1995). Writing Ethnographic Fieldnotes. University of Chicago Press.

    شابک: 978-0226206646
    کپی شد.
  3. Hammersley, M., & Atkinson, P. (1995). Ethnography: Principles in Practice (2nd ed.). Routledge.

    شابک: 978-0415110136
    کپی شد.
  4. Spradley, J. P. (1980). Participant Observation. Holt, Rinehart and Winston.

    شابک: 978-0030444760
    کپی شد.