مقیاس تعامل والد-کودک شیرخوار (PIIS)
- معرفیشده توسط
- Jean Summers
- سال
- 2001
- نوع
- Observational-rated
- خانواده
- dyadic-interaction
این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید
چه کاری انجام میدهد؟
PIIS یک سیستم کدگذاری مشاهدهای است که برای ارزیابی کیفیت و متقابل بودن تعامل والد-کودک شیرخوار در زمینههای طبیعی یا نیمهساختاریافته طراحی شده است. این مقیاس که توسط Summers و همکاران (2001) در چارچوب تحقیقات مداخله زودهنگام توسعه یافته است، ابعاد حساسیت والدینی، پاسخگویی و درگیری نوزاد را ثبت میکند.
PIIS عمدتاً در تحقیقاتی که کیفیت دلبستگی، اثربخشی مداخله و مسیرهای رشدی در نوزادان در معرض خطر تأخیر رشدی یا مشکلات اجتماعی-عاطفی را بررسی میکنند، مورد استفاده قرار میگیرد.
شهود پشت روش
PIIS بر اساس نظریه دلبستگی و مدلهای رشدی تراکنشی بنا شده است که تشخیص میدهد رشد ایمن نوزاد به مراقبت مداوم و پاسخگوی والدین بستگی دارد و تعامل والد-کودک شیرخوار به طور متقابل تنظیم میشود. PIIS به جای ارزیابی نوزاد یا والد به صورت مجزا، کیفیت دو نفره را ارزیابی میکند: آیا والد به نشانههای نوزاد به طور حساس پاسخ میدهد؟ آیا نوزاد درگیر میشود و علاقه نشان میدهد؟ آیا لذت متقابل و ارتباط دوطرفه وجود دارد؟ این مقیاس هم مشارکتهای والد (گرمی، پاسخگویی، مداخلهگری) و هم مشارکتهای نوزاد (درگیری، پاسخگویی، پریشانی) را ثبت میکند و تصویری جامع از کیفیت رابطه ارائه میدهد. این دیدگاه دو نفره برای درک رشد اولیه و طراحی مداخلاتی که از شکلگیری رابطه حمایت میکنند، حیاتی است.
تاریخ
مقیاس تعامل والد-کودک شیرخوار در چارچوب تحقیقات مداخله زودهنگام در اوایل دهه 2000 توسعه یافت و نیاز به معیارهای مشاهدهای برای کیفیت تعامل را برطرف کرد. Summers و همکاران کارهای بنیادی را در زمینه کدگذاری تعامل والد-کودک شیرخوار در چارچوب آموزش ویژه کودکان خردسال منتشر کردند. تحقیقات بعدی نسخههای مختلفی از سیستمهای کدگذاری تعامل را برای مطالعه اثرات مداخله زودهنگام (آموزش والدین، مداخلات بازخورد ویدئویی، حمایت والدگری مبتنی بر دلبستگی) بر کیفیت دو نفره به کار بردهاند. PIIS به ویژه در تحقیقات مربوط به مداخلات مبتنی بر دلبستگی (فرادادهیابی Bakermans-Kranenburg و همکاران در مورد مداخلات بازخورد ویدئویی برای افزایش حساسیت والدینی) و در مطالعات طولی که مسیرهای کیفیت تعامل را در جمعیتهای پرخطر ردیابی میکنند، ارزشمند بوده است.
چه زمانی استفاده شود
PIIS برای تحقیقاتی که کیفیت تعامل والد-کودک شیرخوار و ارتباط آن با نتایج رشدی را بررسی میکنند، نشان داده شده است. کاربردهای خاص عبارتند از: (1) مستندسازی کیفیت تعامل پایه در گروههایی از دو نفرههای پرخطر (به عنوان مثال، مادران افسرده، مصرفکننده مواد، نوزادان واجد شرایط مداخله زودهنگام)؛ (2) ارزیابی اثربخشی برنامههای مداخله زودهنگام (آموزش والدین، بازدید از منزل) با اندازهگیری تغییرات در کیفیت تعامل قبل و بعد از مداخله؛ (3) مطالعات طولی که مسیرهای کیفیت تعامل و نتایج رشدی نوزاد را بررسی میکنند؛ (4) تحقیقات در مورد امنیت دلبستگی و پیشبینیکنندههای آن؛ (5) مطالعات مقایسهای کیفیت تعامل در میان جمعیتها (نارس در مقابل ترم، در معرض خطر در مقابل رشد طبیعی، گروههای فرهنگی متنوع).
محدودیتها و ملاحظات
- نیاز به ضبط ویدئویی و کدگذاران آموزشدیده دارد؛ نسبت به معیارهای گزارش والد-پرسشنامهای، کار فشردهتری است و امکان استفاده در غربالگری در مقیاس بزرگ را محدود میکند.
- کدگذاری نیازمند آموزش قابل توجه و حفظ پایایی مداوم است؛ کدگذاران مختلف یا استانداردهای کدگذاری متفاوت ممکن است نتایج ناسازگار ایجاد کنند.
- محدود به زمینه: یک نمونه تعامل 5 تا 10 دقیقهای ممکن است نماینده تعامل معمول والد-کودک شیرخوار در زمینهها و زمانهای مختلف روز نباشد.
- خود ضبط ویدئویی ممکن است رفتار را تغییر دهد؛ برخی از دو نفرهها در صورت آگاهی از ضبط شدن متفاوت عمل میکنند (اثر هاوثورن).
- تحقیقات محدود در مورد اعتبار بین فرهنگی؛ هنجارهای تعامل و سبکهای والدگری در فرهنگهای مختلف به طور قابل توجهی متفاوت است و ابعاد PIIS ممکن است به طور مساوی در جمعیتهای متنوع اعمال نشود.
شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.
نقاط قوت
- کیفیت دو نفره را به جای ویژگیهای فردی ثبت میکند، که منعکسکننده درک معاصر از این است که رشد از تعامل والد-کودک شیرخوار ناشی میشود و نه از عوامل والد یا نوزاد به تنهایی.
- بر اساس مبانی نظری قوی (نظریه دلبستگی، رشد تراکنشی) با دههها تحقیق که اعتبار ابعاد اندازهگیری شده را تأیید میکند.
- کدگذاری عینی از ضبط ویدئویی، سوگیری مشاهدهگر را در مقایسه با رتبهبندی در زمان واقعی کاهش میدهد؛ ویدئو امکان بررسی پایایی بین ارزیابان و استانداردسازی آموزش را فراهم میکند.
- هم مشارکتهای والد و هم نوزاد در تعامل را ثبت میکند و درک جامعی از عملکرد رابطه ارائه میدهد.
- استفاده تثبیت شده در تحقیقات مداخله زودهنگام و مطالعات دلبستگی، با حساسیت مستند شده به اثرات مداخله.
کاربردها
- تحقیقات اثربخشی مداخله زودهنگام: مطالعاتی که اثرات برنامههای آموزش والدین، مداخلات بازخورد ویدئویی، یا سایر برنامههای مداخله زودهنگام را بر کیفیت تعامل والد-کودک شیرخوار ارزیابی میکنند، از PIIS به عنوان معیار نتیجه استفاده میکنند و بهبودهایی را در حساسیت، گرمی و همگامی پس از مداخله مستند میکنند.
- تحقیقات رشد طولی: محققان از PIIS برای مستندسازی مسیرهای کیفیت تعامل از شیرخوارگی تا نوپایی و بررسی ارتباط آن با نتایج رشدی بعدی (امنیت دلبستگی، رشد زبان، شایستگی اجتماعی-عاطفی) استفاده میکنند.
- تحقیقات دلبستگی: ارزیابی کیفیت تعامل PIIS، ارزیابی امنیت دلبستگی (روش موقعیت ناآشنا، پرسشنامه دلبستگی Q) را تکمیل میکند و دیدگاه چند روشی به کیفیت رابطه ارائه میدهد.
- تحقیقات سلامت روان مادران: مطالعاتی که اثرات افسردگی، اضطراب، یا مصرف مواد مادران را بر تعامل والد-کودک شیرخوار بررسی میکنند، از PIIS برای مستندسازی اختلال در روابط و تغییرات مرتبط با مداخله استفاده میکنند.
- مطالعات جمعیتهای پرخطر: تحقیقات در مورد تعامل والد-کودک شیرخوار در جمعیتهای در معرض خطر رشدی (نارس، واجد شرایط مداخله زودهنگام، سختیهای مادرانه) از PIIS برای توصیف کیفیت تعامل پایه و ردیابی تغییرات استفاده میکنند.
چگونه کار میکند
چگونه کار میکند
PIIS نیازمند ضبط ویدیویی تعامل والد-کودک شیرخوار در یک زمینه طبیعی یا نیمهساختاریافته است (به عنوان مثال، 5 تا 10 دقیقه بازی والدین با نوزاد، مراقبتهای روتین، تغذیه، یا بازی آزاد با اسباببازیها). ضبط ممکن است در خانه، کلینیک یا بخش مراقبتهای ویژه نوزادان (NICU) انجام شود. هیچ شرایط خاصی لازم نیست، اگرچه نور و صدای کافی برای کدگذاری ضروری است. تعامل به طور کامل ضبط شده و متعاقباً توسط کدگذاران آموزشدیده با استفاده از دفترچه راهنمای کدگذاری PIIS کدگذاری میشود. کدگذاری در طول تعامل انجام نمیشود؛ در عوض، کدگذاران فیلمهای ضبط شده را مرور کرده و کدهایی را برای ابعاد رفتاری متعدد اختصاص میدهند. ارزیابی معمولاً 30 تا 60 دقیقه زمان کدگذار برای هر نمونه تعامل 5 تا 10 دقیقهای را میطلبد، زیرا کدگذاران برای اطمینان از کدگذاری دقیق عناصر رفتاری، بخشهایی را تماشا و دوباره تماشا میکنند.
PIIS معمولاً چندین مقیاس یا عامل رفتاری کدگذاری شده را تولید میکند. نسخهها/کاربردهای مختلف PIIS شامل ابعاد رفتاری متفاوتی هستند. ابعاد رایج امتیازدهی شده عبارتند از: حساسیت والدینی (مراقب به طور مناسب به نشانههای نوزاد پاسخ میدهد؛ مقیاس لیکرت 1-5). مداخلهگری والدینی (مراقب دستور کار خود را تحمیل میکند؛ امتیاز معکوس). گرمی والدینی (لحن عاطفی، محبت؛ مقیاس لیکرت 1-5). درگیری نوزاد (میزان توجه نوزاد به تعامل و شروع آن؛ مقیاس لیکرت 1-5). منفیگرایی/پریشانی نوزاد (میزان گریه و بیقراری؛ مقیاس لیکرت 1-5، امتیاز معکوس). همگامی تعامل (زمانبندی متقابل و درگیری متقابل؛ مقیاس لیکرت 1-5). کدگذاری معمولاً در مقیاسهای لیکرت 5 یا 7 درجهای انجام میشود. برخی از کاربردهای PIIS کدها را در ساختارهای گستردهتر تجمیع میکنند (به عنوان مثال، کیفیت کلی تعامل، شایستگی والدین، درگیری اجتماعی نوزاد). امتیازات معمولاً به صورت میانگین امتیازات برای هر دو نفره یا تعداد دفعات رفتارهای کدگذاری شده خاص گزارش میشوند.
تفسیر بسته به مطالعه و بعد کدگذاری شده متفاوت است. به طور کلی: امتیازات بالاتر در حساسیت والدینی (4-5) نشاندهنده مراقبت پاسخگو و هماهنگ است. مداخلهگری والدینی بالا (امتیازات بالا در مقیاس 5 درجهای قبل از کدگذاری معکوس) یا گرمی والدینی بالا (4-5) نشاندهنده والدگری عاطفی درگیر است. درگیری نوزاد بالاتر (4-5) نشاندهنده علاقه اجتماعی و پاسخگویی نوزاد است. همگامی تعامل بالاتر (4-5) نشاندهنده تعامل خوب هماهنگ و لذتبخش متقابل است. پروفایلها متفاوت هستند: دو نفرههای ایمن معمولاً حساسیت بالا، گرمی متوسط تا بالا، مداخلهگری کم، درگیری بالای نوزاد و همگامی خوب را نشان میدهند. دو نفرههای ناایمن-اجتنابی ممکن است گرمی کم والدینی و عدم درگیری بالای نوزاد را نشان دهند. دو نفرههای ناایمن-مقاوم ممکن است عدم ثبات یا مداخلهگری والدینی را همراه با پریشانی نوزاد نشان دهند. دو نفرههای آشفته ممکن است کیفیت تعامل آشفته را نشان دهند. پروفایل PIIS عمدتاً به عنوان یک معیار نتیجه تحقیق برای مستندسازی کیفیت دو نفره و اثرات مداخله عمل میکند، نه به عنوان یک ابزار تشخیصی بالینی.
دامهای رایج
- تفسیر بیش از حد یک مشاهده واحد به عنوان یک ویژگی پایدار؛ کیفیت تعامل به طور قابل توجهی در زمینهها و زمانهای مختلف متغیر است؛ یک جلسه با کیفیت پایین لزوماً نشاندهنده اختلال مزمن در روابط نیست.
- کدگذاری بدون آموزش مناسب: کدگذاری PIIS نیازمند آموزش گواهی شده و بررسیهای منظم پایایی بین ارزیابان است؛ کدگذاران آموزش ندیده نتایج نامعتبر تولید میکنند.
- اشتباه گرفتن امتیازات PIIS با امنیت دلبستگی: اگرچه کیفیت تعامل PIIS با دلبستگی همبستگی دارد، اما یکسان نیستند؛ کدگذاری تعامل کیفیت رفتاری را اندازهگیری میکند؛ دلبستگی نیازمند ارزیابی پاسخ رفتاری نوزاد به جدایی و بازگشت است.
- فرض اینکه کیفیت پایین تعامل نشاندهنده غفلت یا سوء استفاده والدین است؛ امتیازات پایین ممکن است نشاندهنده افسردگی مادر، بیماری نوزاد، اثرات نارس بودن، یا تفاوتهای فرهنگی در سبک تعامل باشد و نه بدرفتاری یا مراقبت ناکافی.
- استفاده از PIIS در ارزیابی بالینی بدون ارزیابی استاندارد دلبستگی مکمل؛ مشاهده تعامل دادههای مهمی را فراهم میکند اما باید برای تصمیمگیری بالینی با سایر معیارهای رشدی و دلبستگی ادغام شود.
پرسشهای متداول
تفاوت بین PIIS و پارادایم چهره بیحالت (Still-Face Paradigm) چیست؟
PIIS یک سیستم کدگذاری مشاهده طبیعی یا نیمهساختاریافته است که ابعاد متعددی از تعامل والد-کودک شیرخوار (حساسیت، گرمی، همگامی، درگیری نوزاد) را در طول یک دوره تعامل طولانیتر (5 تا 10 دقیقه) اندازهگیری میکند. پارادایم چهره بیحالت یک روش آزمایشگاهی کوتاه (3 دقیقهای) است که پاسخ نوزاد به کنارهگیری اجتماعی والدین را ارزیابی میکند؛ این پارادایم پریشانی و بازیابی نوزاد را اندازهگیری میکند و به عنوان یک آزمون استرس دلبستگی کوچک عمل میکند. PIIS یک پروفایل رفتاری گسترده ارائه میدهد؛ پارادایم چهره بیحالت یک ارزیابی محدود از مقابله نوزاد با اختلال است. آنها سازههای متفاوتی را اندازهگیری میکنند و اغلب در تحقیقات برای اطلاعات مکمل با هم استفاده میشوند.
اگر یک دو نفره والد-کودک شیرخوار امتیاز پایینی در حساسیت کسب کند، آیا این نشاندهنده کودک آزاری است؟
خیر. حساسیت پایین در PIIS نشان میدهد که والد به طور مداوم به نشانههای نوزاد پاسخ نمیدهد، که یک عامل خطر برای دلبستگی ناایمن و تأخیر رشدی است، اما نشاندهنده کودک آزاری نیست. حساسیت پایین میتواند منعکسکننده افسردگی مادر، بیتجربگی والدین، استرس، تفاوتهای فرهنگی در والدگری، یا اثرات بیماری/نارس بودن نوزاد باشد. ارزیابی بالینی برای سوء ظن به کودک آزاری نیازمند ارزیابی آسیب، نشانگرهای رفتاری، مسیر رشدی و تخصص حفاظت از کودک است، نه صرفاً امتیازات PIIS. امتیازات پایین PIIS مستلزم مداخله حمایتی و پیگیری است، نه ادعاهای حفاظتی خودکار.
آیا PIIS میتواند برای غربالگری یا تشخیص بالینی استفاده شود؟
PIIS عمدتاً یک ابزار تحقیقاتی است که برای مستندسازی کیفیت تعامل و اثرات مداخله استفاده میشود، نه یک ابزار غربالگری یا تشخیصی. این ابزار نیازمند ضبط ویدئویی و کدگذاران آموزشدیده است، که استفاده از آن را برای غربالگری بالینی معمول غیرعملی میکند. برای ارزیابی بالینی، از ارزیابیهای استاندارد دلبستگی (پرسشنامه دلبستگی Q، موقعیت ناآشنا)، معیارهای گزارش والد از استرس والدگری یا حساسیت، یا مصاحبه بالینی استفاده کنید. PIIS برای زمینههای تحقیقاتی که نیازمند اندازهگیری عینی رفتار هستند، مناسبتر است.
چه امتیاز حساسیتی در PIIS نشاندهنده دلبستگی ایمن است؟
هیچ نگاشت مستقیمی از امتیازات حساسیت PIIS به طبقهبندی دلبستگی وجود ندارد. PIIS کیفیت تعامل رفتاری را اندازهگیری میکند؛ امنیت دلبستگی به طور جداگانه ارزیابی میشود (روش موقعیت ناآشنا، پرسشنامه دلبستگی Q). به طور کلی، دو نفرههایی با حساسیت والدینی بالاتر (PIIS 4-5)، همگامی بالاتر، و مداخلهگری کمتر، احتمال بیشتری برای نشان دادن دلبستگی ایمن دارند، اما همبستگی کامل نیست. یک ابزار کیفیت تعامل رفتاری را اندازهگیری میکند؛ دیگری سازمان دلبستگی را اندازهگیری میکند. هر دو در ارزیابی جامع ارزشمند هستند.
روشهای مرتبط
منابع
Summers, J. A., Behr, S. K., & Turnbull, A. P. (2001). Conceptualizing and Measuring Family and Professional Collaboration in Early Intervention. Topics in Early Childhood Special Education, 21(1), 46-58.
باز کردن مرجع انتشارکپی شد.Bakermans-Kranenburg, M. J., van Ijzendoorn, M. H., & Juffer, F. (2005). Disorganized Infant Attachment and Preventive Interventions: A Review and Meta-Analysis. Infant Mental Health Journal, 26(3), 191-216.
باز کردن مرجع DOIکپی شد.