Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

روش تاریخ شفاهی — پژوهش تاریخ شفاهی

معرفی‌شده توسط
Columbia University Oral History Research Office (Allan Nevins); later theorised by Alessandro Portelli and Donald Ritchie
سال
1948 (systematic practice); broader theorisation 1970s–1990s
نوع
Qualitative historical-empirical method
خانواده
Domain-specific humanities/social science

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

روش تاریخ شفاهی یک رویکرد پژوهشی کیفی است که در آن پژوهشگران مصاحبه‌های عمیق و ضبط‌شده‌ای با افرادی انجام می‌دهند که تجربه شخصی مستقیم از یک رویداد تاریخی، فرآیند اجتماعی یا زندگی اجتماعی دارند. این روش دیدگاه‌های ذهنی، خاطرات و تجربیات زیسته‌شده‌ای را ثبت می‌کند که سوابق مکتوب به‌ندرت حفظ می‌کنند و آن را برای بازیابی صداهایی که در بایگانی‌های رسمی غایب هستند - به‌ویژه صداهای جوامع به حاشیه رانده شده، گروه‌های اقلیت و مردم عادی - ضروری می‌سازد.

شهود پشت روش

تاریخ شفاهی را به مثابه یک گفتگوی هدفمند و علمی در نظر بگیرید که تجربه را پیش از آنکه ناپدید شود، نجات می‌دهد. هنگامی که یک مورخ می‌خواهد بفهمد کارگران کارخانه در طول یک اختلاف صنعتی چه احساسی داشتند، یا پناهندگان چگونه از عبور از مرز در یک دهه خاص تجربه کردند، هیچ سند دولتی آن زندگی درونی را ثبت نمی‌کند. تاریخ شفاهی راوی را به یک منبع اولیه تبدیل می‌کند: پژوهشگر گزارش را ضبط، رونویسی و تحلیل می‌کند و خاطره را نه به عنوان یک نقص، بلکه به عنوان داده‌ای معنادار - شکل‌گرفته توسط زمان، هویت و فرهنگ - که نحوه درک مردم از گذشته را روشن می‌سازد، تلقی می‌کند.

تاریخ

عملکرد سیستماتیک تاریخ شفاهی در سال ۱۹۴۸ آغاز شد، زمانی که آلن نوینس دفتر تحقیقات تاریخ شفاهی دانشگاه کلمبیا را برای ضبط مصاحبه با چهره‌های برجسته عمومی تأسیس کرد. این روش در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با روی آوردن پژوهشگران به صداهای مردم عادی، کارگران و جوامع به حاشیه رانده شده، دموکراتیزه شد. مجموعه مقالات ۱۹۹۱ الساندرو پرتیلی پایه‌ای نظری دقیق را فراهم کرد و استدلال کرد که منابع شفاهی به دلیل ذهنیت خود منحصر به فرد هستند. کتاب «انجام تاریخ شفاهی» اثر دونالد ریچی (۱۹۹۵؛ ویرایش سوم ۲۰۱۵) به کتاب راهنمای عملی پیشرو در این زمینه تبدیل شد. انجمن تاریخ شفاهی (تأسیس ۱۹۶۶) استانداردهای حرفه‌ای را تعیین کرد که اکنون به طور گسترده در سطح بین‌المللی پذیرفته شده‌اند.

چه زمانی استفاده شود

هنگامی که پرسش پژوهشی مربوط به تجربه زیسته رویدادهای تاریخی، حافظه اجتماعی، یا فرآیندهای اجتماعی است که در سوابق مکتوب غایب یا کم‌نماینده هستند، از روش تاریخ شفاهی استفاده کنید. این روش به‌ویژه برای بازیابی تجربیات گروه‌های به حاشیه رانده شده، مستندسازی تاریخ محلی یا کارگری، و بررسی نحوه تفسیر و روایت گذشته توسط افراد مناسب است. این روش برای تاریخ‌نگاری، تاریخ اجتماعی، انسان‌شناسی، جامعه‌شناسی و مطالعات میراث مناسب است. زمانی که هدف استنتاج علی، تعمیم‌پذیری آماری، یا مشاهده رفتار فعلی در زمان واقعی است، از آن استفاده نکنید - این موارد به ترتیب به طرح‌های تجربی، پیمایشی یا قوم‌نگاری نیاز دارند. همچنین زمانی که راویان بالقوه در دسترس نیستند (فوت شده، غیرقابل دسترس) یا زمانی که پدیده به جای شهادت شخصی نیاز به سه‌گانه‌سازی بایگانی سیستماتیک دارد، نامناسب است.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • یافته‌ها از نظر آماری قابل تعمیم نیستند؛ آن‌ها تجربیات خاصی را به جای الگوهای سطح جمعیت روشن می‌سازند.
  • خاطره بازسازی‌کننده است و در معرض اثرات تلسکوپی، عقلانی‌سازی گذشته‌نگر و اثرات مطلوبیت اجتماعی قرار دارد.
  • منابع فشرده: رونویسی، تحلیل و بایگانی نیازمند زمان و مهارت قابل توجهی است.
  • پیچیدگی اخلاقی پیرامون رضایت، ناشناس ماندن، آسیب‌پذیری راوی و کنترل بر نحوه استفاده از داستان‌ها می‌تواند قابل توجه باشد.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • دیدگاه‌ها و صداهای حذف‌شده از بایگانی‌های مکتوب رسمی، به‌ویژه زنان، اقلیت‌ها، کارگران و جوامع روستایی را بازیابی می‌کند.
  • معنای ذهنی، عاطفه و زمینه فرهنگی را که اسناد نمی‌توانند منتقل کنند، ثبت می‌کند.
  • منابع اولیه غنی تولید می‌کند که می‌توانند بایگانی و مجدداً توسط پژوهشگران آینده تحلیل شوند.
  • به اندازه کافی انعطاف‌پذیر است که هم برای مستندسازی تاریخی و هم برای تحقیق علمی اجتماعی خدمت کند.
  • ذهنیت خاطره - از جمله خطاها و سکوت‌ها - را به عنوان داده‌ای معنادار به جای نقص روش‌شناختی تلقی می‌کند.

کاربردها

  • مستندسازی تجربیات بازماندگان هولوکاست، کهنه‌سربازان جنگ، یا فعالان حقوق مدنی پیش از آنکه نسل آن‌ها از دست برود.
  • بازیابی تاریخ کارگری و گزارش‌های کارگران از اعتصابات صنعتی، شرایط کارخانه، یا خطرات شغلی.
  • حفظ دانش، زبان و حافظه فرهنگی جامعه بومی.
  • بررسی مهاجرت، دیاسپورا و تجربه پناهندگی از دیدگاه کسانی که آن را زیسته‌اند.
  • مطالعه نحوه یادآوری و روایت فجایع زیست‌محیطی یا تحولات شهری توسط جوامع محلی.
  • تکمیل شکاف‌های بایگانی در تاریخ زنان، اقلیت‌ها و سایر گروه‌هایی که در سوابق رسمی کم‌نماینده هستند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر یک پرسش پژوهشی روشن و دامنه پروژه را تدوین می‌کند، الزامات اخلاقی (رضایت، محرمانگی، حقوق بایگانی) را شناسایی می‌کند، یک راهنمای مصاحبه با پرسش‌های باز تدوین می‌کند و مجوزهای سازمانی یا اجتماعی را کسب می‌کند. فاز طراحی همچنین تعیین می‌کند که آیا پروژه بر تاریخچه زندگی فردی یا بر یک رویداد تاریخی یا جامعه خاص تمرکز خواهد کرد.

2

راویان بر اساس دانش تجربی مستقیم از پدیده مورد مطالعه، به صورت هدفمند نمونه‌گیری می‌شوند. برخلاف نمونه‌گیری احتمالی، انتخاب، تنوع دیدگاه و عمق تجربه را در اولویت قرار می‌دهد. حجم نمونه معمولاً کوچک است - اغلب ۱۰ تا ۳۰ راوی - زیرا هدف، گزارش‌های غنی و دقیق است نه نمایندگی آماری.

3

مصاحبه‌ها در محیطی راحت برای راوی انجام می‌شود، پس از اخذ رضایت آگاهانه کتبی با تجهیزات صوتی یا تصویری ضبط می‌گردد. مصاحبه‌گر از پرسش‌های باز و غیرراهنما برای تشویق روایت‌های طولانی استفاده می‌کند، از راوی پیروی می‌کند و جزئیات را جویا می‌شود. جلسات معمولاً ۶۰ تا ۱۲۰ دقیقه طول می‌کشد و ممکن است چندین جلسه برای هر راوی را در بر گیرد.

4

ضبط‌ها به‌طور کلمه به کلمه رونویسی می‌شوند و مکث‌ها، لحن عاطفی، گویش و نشانه‌های غیرکلامی در صورت امکان حفظ می‌شوند. معمولاً به راویان فرصت داده می‌شود تا رونویسی را مرور و اصلاح کنند. متن حاصل و ضبط اصلی با هم داده‌های اولیه را تشکیل می‌دهند.

5

رونویسی‌ها تحت تحلیل موضوعی، روایی یا گفتمانی قرار می‌گیرند تا مضامین تکرارشونده، سکوت‌ها، تناقضات و ساختارهای بلاغی که راویان از طریق آن‌ها روایت‌های خود را می‌سازند، شناسایی شوند. بینش پرتیلی مبنی بر اینکه آنچه مردم به اشتباه به خاطر می‌آورند اغلب به اندازه آنچه به درستی به خاطر می‌آورند روشنگر است، تفسیر را هدایت می‌کند - ذهنیت خاطره داده است، نه نویز.

6

رونویسی‌ها و ضبط‌های تکمیل‌شده طبق توافق رضایت در یک مخزن قابل دسترس (بایگانی سازمانی، مجموعه تاریخ شفاهی، یا کتابخانه دیجیتال) سپرده می‌شوند و از حفظ بلندمدت اطمینان حاصل کرده و استفاده ثانویه توسط پژوهشگران آینده را امکان‌پذیر می‌سازند.

دام‌های رایج

  • پرسش‌های راهنما یا بسته - پرسیدن «آیا این برای شما دشوار بود؟» به جای «می‌توانید بیشتر در مورد آن زمان بگویید؟» روایت را شکل می‌دهد و اعتبار را تضعیف می‌کند.
  • نادیده گرفتن مصاحبه به عنوان یک رویداد مشترک - روایت راوی تحت تأثیر هویت مصاحبه‌گر قرار می‌گیرد؛ موقعیت‌یابی باید شناخته و مستند شود.
  • تلقی رونویسی‌ها به عنوان پنجره‌های شفاف به گذشته به جای بازنمایی‌های واسطه‌گری شده - نحوه قاب‌بندی و توالی رویدادها توسط راویان به اندازه خود رویدادها از نظر تحلیلی مهم است.
  • نادیده گرفتن ودیعه بایگانی - عدم حفظ ضبط‌ها و رونویسی‌ها برای دسترسی آینده، منابع اولیه غیرقابل جایگزین را هدر می‌دهد و مسئولیت علمی را نقض می‌کند.

پرسش‌های متداول

تاریخ شفاهی چگونه با مصاحبه کیفی در علوم اجتماعی متفاوت است؟

هر دو از مصاحبه‌های عمیق ضبط‌شده استفاده می‌کنند، اما تاریخ شفاهی به‌طور خاص به سمت گذشته جهت‌گیری دارد - راوی گزارش را به عنوان یک منبع اولیه تاریخی تلقی می‌کند و معمولاً با ودیعه بایگانی به اوج می‌رسد. مصاحبه‌های کیفی علوم اجتماعی معمولاً به سمت درک فرآیندهای اجتماعی یا تجربیات فعلی جهت‌گیری دارند و به‌طور سیستماتیک برای استفاده مجدد در آینده بایگانی نمی‌شوند. تاریخ شفاهی همچنین تأکید تحلیلی بیشتری بر خاطره، ساختار روایی و زمینه تاریخی گزارش دارد.

آیا خاطره به اندازه کافی قابل اعتماد است که یک منبع داده معتبر باشد؟

مورخان شفاهی برای معتبر بودن خاطره، نیازی به دقت واقعی آن ندارند. استدلال بنیادی پرتیلی این است که خطاها، حذف‌ها و بازسازی‌های گذشته‌نگر خود داده‌های مهمی هستند - آن‌ها نشان می‌دهند که راویان چگونه در حال حاضر از گذشته درک می‌کنند. شهادت شفاهی با منابع دیگر (اسناد، عکس‌ها، مصاحبه‌های دیگر) برای ارزیابی ادعاهای واقعی سه‌گانه‌سازی می‌شود، در حالی که ابعاد تفسیری و روایی آن به خودی خود تحلیل می‌شوند.

به چند راوی نیاز دارم؟

حداقل ثابتی وجود ندارد، اما پروژه‌ها معمولاً برای یک مطالعه متمرکز شامل ۱۰ تا ۳۰ راوی هستند. معیار، اشباع آماری نیست، بلکه غنای موضوعی و تنوع دیدگاه است - صداهای کافی برای ثبت دامنه تجربه در جامعه یا رویداد مورد مطالعه. برخی پروژه‌های برجسته صدها راوی را در بر گرفته‌اند؛ پروژه‌های کوچک اجتماعی ممکن است با کمتر از ده نفر ارزشمند باشند.

چه تعهدات اخلاقی نسبت به راویان دارم؟

تعهدات اصلی شامل اخذ رضایت آگاهانه کتبی قبل از ضبط، توضیح نحوه استفاده و بایگانی مصاحبه، دادن حق بازبینی و اصلاح رونویسی به راویان، رعایت درخواست‌های ناشناس ماندن یا ممنوعیت انتشار مطالب حساس، و اطمینان از مطابقت شرایط ودیعه بایگانی با آنچه وعده داده شده است، می‌باشد. بسیاری از مؤسسات و انجمن‌های تاریخ شفاهی دستورالعمل‌های اخلاقی دقیقی را منتشر می‌کنند که باید در مرحله طراحی به آن‌ها مراجعه شود.

آیا می‌توانم داده‌های تاریخ شفاهی را با نرم‌افزار کیفی تحلیل کنم؟

بله - ابزارهایی مانند NVivo، ATLAS.ti، یا MAXQDA می‌توانند به کدگذاری رونویسی‌ها، سازماندهی مضامین و پیوند دادن گزیده‌ها به ضبط‌ها کمک کنند. با این حال، کار تفسیری - درک نحوه ساخت روایت‌ها توسط راویان، معنای سکوت‌ها، و نحوه شکل‌دهی خاطره به روایت - مسئولیت فکری پژوهشگر باقی می‌ماند. نرم‌افزار از سازماندهی پشتیبانی می‌کند؛ تفسیر را نمی‌توان خودکار کرد.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Ritchie, D. A. (2015). Doing Oral History (3rd ed.). Oxford University Press.

    شابک: 978-0199329960
    کپی شد.
  2. Portelli, A. (1991). The Death of Luigi Trastulli and Other Stories: Form and Meaning in Oral History. State University of New York Press.

    شابک: 978-0791404362
    کپی شد.