Skip to content
بازگشت به نتایج جست‌وجو

تاریخ شفاهی — روش تاریخ شفاهی

معرفی‌شده توسط
Allan Nevins (Columbia University Oral History Project, 1948); earlier roots in folk-life and anthropological fieldwork
سال
1948 (modern disciplinary form); broader roots in 19th-century folklore and anthropology
نوع
Qualitative research method
خانواده
Narrative Inquiry

این متن ترجمه ماشینی است و هنوز بازبینی نشده است. متن اصلی را به انگلیسی بخوانید

اندازه قلم

چه کاری انجام می‌دهد؟

تاریخ شفاهی یک روش تحقیق کیفی است که به جمع‌آوری، حفظ و تفسیر گزارش‌های دست اول از رویدادهای گذشته، تجربیات و فرآیندهای اجتماعی می‌پردازد. مورخان شفاهی با ضبط مصاحبه‌های عمیق با افرادی که شاهد رویدادهای تاریخی بوده‌اند یا در آن‌ها شرکت داشته‌اند، دیدگاه‌هایی را مستند می‌کنند که اغلب در اسناد مکتوب نادیده گرفته می‌شوند. این روش، پژوهش تاریخی و علوم اجتماعی را به هم پیوند می‌دهد و حافظه، ذهنیت و صدای راوی را به عنوان شواهد اولیه در نظر می‌گیرد، نه به عنوان محدودیت‌هایی که باید اصلاح شوند.

شهود پشت روش

به این نکته توجه کنید که آرشیوهای رسمی و سوابق منتشر شده به ندرت تجربیات کارگران عادی، جوامع اقلیت، یا بازماندگان جنگ را ثبت می‌کنند — افرادی که حضور داشتند اما به ندرت خاطرات خود را نوشتند یا اسنادی از خود به جای گذاشتند. تاریخ شفاهی با مراجعه مستقیم به این افراد و درخواست از آن‌ها برای بازگویی آنچه دیدند، احساس کردند و درک کردند، به زبان خودشان، این شکاف را پر می‌کند. مصاحبه خود به یک اثر تبدیل می‌شود: نه فقط منبعی برای حقایق، بلکه شاهدی بر چگونگی ساخت و انتقال معنا توسط افراد درباره گذشته. پژوهشگر با دقت گوش می‌دهد، سوالات پیگیرانه می‌پرسد و سپس هم محتوای آنچه گفته شده و هم نحوه روایت آن را تحلیل می‌کند.

تاریخ

تاریخ شفاهی مدرن به عنوان یک عمل آکادمیک منضبط، به طور متعارف از سال ۱۹۴۸، زمانی که آلن نوینس پروژه تاریخ شفاهی دانشگاه کلمبیا را تأسیس کرد و شروع به ضبط سیستماتیک مصاحبه با شخصیت‌های عمومی کرد، تاریخ‌گذاری می‌شود. این روش در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به سرعت رشد کرد زیرا مورخان به دنبال مستندسازی تجربیات مردم عادی — فعالان کارگری، شرکت‌کنندگان در جنبش حقوق مدنی، بازماندگان هولوکاست — بودند که صداهایشان در آرشیوهای مکتوب غایب بود. کار نظری الساندرو پورتی در دهه‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰ تثبیت کرد که ذهنیت حافظه شفاهی ویژگی‌ای است که باید تحلیل شود نه نقصی که باید اصلاح شود. انجمن تاریخ شفاهی (تأسیس ۱۹۶۷) و نهادهای موازی در بریتانیا، اروپا و استرالیا استانداردهای اخلاقی و روش‌شناختی را تدوین کردند.

چه زمانی استفاده شود

تاریخ شفاهی زمانی مناسب است که هدف تحقیق مستندسازی و تفسیر گزارش‌های دست اول از رویدادهای تاریخی، فرآیندهای اجتماعی، یا تجربیات جامعه باشد، به ویژه در مواردی که سوابق مکتوب غایب، ناقص، یا جانبدارانه به سمت گروه‌های مسلط باشد. این روش برای تحقیق در مورد حافظه زنده، جوامع به حاشیه رانده شده، تاریخ کار، درگیری و مهاجرت، و انتقال فرهنگی تجربیات در طول نسل‌ها مناسب است. این روش به راویان مایل که دانش شخصی مستقیمی از وقایع مورد نظر دارند و می‌توانند گزارش‌های به اندازه کافی دقیق ارائه دهند، نیاز دارد. این روش زمانی مناسب نیست که سوال تحقیق نیازمند تعمیم آماری باشد، زمانی که هیچ شاهد زنده‌ای باقی نمانده باشد، یا زمانی که هدف توضیح علّی به جای درک تفسیری از تجربه باشد.

محدودیت‌ها و ملاحظات

  • حافظه انتخابی، بازسازی‌کننده و تحت تأثیر رویدادهای بعدی است؛ گزارش‌های شفاهی را نمی‌توان به عنوان سوابق واقعی و مستقیم در نظر گرفت.
  • یافته‌ها از نظر آماری قابل تعمیم نیستند؛ این روش به دنبال عمق تفسیری است، نه گستردگی نمایشی.
  • هویت، سوالات و حضور مصاحبه‌کننده بر آنچه راویان انتخاب می‌کنند به اشتراک بگذارند و چگونه آن را چارچوب‌بندی می‌کنند، تأثیر می‌گذارد.
  • رونویسی و تحلیل زمان‌بر هستند؛ یک پروژه واحد با ده راوی ممکن است صدها صفحه رونویسی تولید کند.

شرایط منبع جایگزین بررسی علمی مستقل یا اعتبارسنجی توسط موتور تحلیل نیست.

نقاط قوت

  • صداها و دیدگاه‌هایی را که به طور سیستماتیک از آرشیوهای رسمی حذف شده‌اند، مستند می‌کند و سوابق تاریخی را گسترش می‌دهد.
  • ذهنیت و حافظه را به عنوان شواهد معنادار در نظر می‌گیرد، نه به عنوان نویز که باید فیلتر شود.
  • داده‌های غنی و زمینه‌دار تولید می‌کند که نشان می‌دهد چگونه افراد فرآیندهای تاریخی در مقیاس بزرگ را تجربه کرده و درک می‌کنند.
  • منابع آرشیوی ایجاد می‌کند که به پژوهشگران آینده و جوامعی که تاریخشان ثبت شده است، سود می‌رساند.
  • از نظر دامنه انعطاف‌پذیر است — می‌تواند بر روی یک راوی واحد تمرکز کند یا ده‌ها گزارش را برای ترسیم پرتره جامعه جمع‌آوری کند.

کاربردها

  • مستندسازی تجربیات بازماندگان هولوکاست، پناهندگان، یا سربازان که گزارش‌هایشان سوابق رسمی را تکمیل و به چالش می‌کشد.
  • ثبت تاریخ جنبش‌های کارگری، اعتصابات، و جوامع طبقه کارگر که اعضای آن‌ها به ندرت سوابق مکتوب تولید می‌کردند.
  • حفظ تاریخ جوامع بومی و اقلیت، سیستم‌های دانش، و شیوه‌های فرهنگی که از طریق سنت شفاهی منتقل شده‌اند.
  • تحقیق در مورد تاریخ اجتماعی پزشکی با مصاحبه با بیماران، پرستاران، و پزشکان در مورد شیوه‌های سازمانی در طول دهه‌ها.
  • مطالعه مهاجرت و دیاسپورا با جمع‌آوری روایت‌ها از مهاجران نسل اول و دوم در مورد آوارگی و سازگاری.
  • ایجاد پروژه‌های آرشیو جامعه که در آن ساکنان به طور مشترک سوابق تاریخی یک محله، شهر یا منطقه را تولید می‌کنند.

چگونه کار می‌کند

چگونه کار می‌کند

1

پژوهشگر یک سوال تاریخی یا اجتماعی را تعریف کرده و جمعیت راویان — کسانی که وقایع یا دوره مورد مطالعه را تجربه کرده‌اند — را شناسایی می‌کند. یک راهنمای موضوعی با سوالات باز که راویان را به اشتراک‌گذاری خاطرات در توالی و زبان خودشان دعوت می‌کند، تهیه می‌شود. پروتکل‌های اخلاقی، از جمله رضایت آگاهانه و توافق‌نامه‌ها در مورد بایگانی و دسترسی، قبل از انجام هرگونه مصاحبه‌ای برقرار می‌شوند.

2

راویان از طریق نمونه‌گیری هدفمند یا گلوله‌برفی شناسایی و جذب می‌شوند. برخلاف تحقیقات پیمایشی، تاریخ شفاهی به دنبال نمونه آماری نماینده نیست؛ بلکه به دنبال راویانی است که تجربیاتشان متنوع، قابل توجه، یا در سوابق تاریخی موجود کم‌نماینده باشد. پژوهشگر هدف پروژه، فرآیند ضبط و نحوه حفظ و استفاده از مطالب را توضیح می‌دهد.

3

مصاحبه‌ها به صورت حضوری یا از طریق ویدئو انجام می‌شوند، معمولاً ۶۰ تا ۱۲۰ دقیقه طول می‌کشند و با رضایت راوی ضبط می‌شوند. مصاحبه‌کننده با سوالات بیوگرافیکی و زمینه‌ای شروع می‌کند تا راوی احساس راحتی کند، سپس با استفاده از سوالات باز و غیرراهنما به رویدادهای اصلی مورد علاقه می‌پردازد. مصاحبه‌کننده فعالانه گوش می‌دهد، سکوت‌ها را می‌پذیرد و به موضوعات غیرمنتظره می‌پردازد — تاریخ شفاهی نظم تجربیات خود راوی را بر یک سناریوی از پیش تعیین شده ترجیح می‌دهد.

4

ضبط‌ها به صورت کلمه به کلمه رونویسی می‌شوند و مکث‌ها، شروع‌های نادرست و زبان عامیانه حفظ می‌شوند، زیرا این ویژگی‌ها معنا را منتقل می‌کنند. رونویسی‌ها برای دقت با ضبط مقایسه می‌شوند و ممکن است به راویان فرصت داده شود تا رونویسی خود را قبل از ورود به آرشیو مرور و ویرایش جزئی کنند — عملی که به عنوان بازبینی راوی شناخته می‌شود.

5

تحلیل بر اساس زمینه‌سازی تاریخی و تحلیل روایی یا موضوعی انجام می‌شود. پژوهشگر بررسی می‌کند که راویان چه می‌گویند (محتوای واقعی)، چگونه می‌گویند (ساختار روایی، زبان، سکوت‌ها، احساسات) و چرا خاطرات خاصی برجسته یا در طول زمان بازسازی می‌شوند. مصاحبه‌های متعدد برای شناسایی الگوها، واگرایی‌ها و روایت‌های مشترک جمعی مقایسه می‌شوند. پژوهشگر گزارش‌های شفاهی را در کنار منابع مستند و ثانویه قرار می‌دهد.

6

ضبط‌های کامل، رونویسی‌ها و مطالب مرتبط بایگانی می‌شوند — معمولاً در یک کتابخانه، مخزن دانشگاهی، یا آرشیو جامعه — با شرایط دسترسی توافق شده با راویان. حفظ و نگهداری تضمین می‌کند که مصاحبه‌ها برای پژوهشگران آینده و جوامعی که تاریخشان مستند می‌شود، در دسترس باقی بمانند.

دام‌های رایج

  • در نظر گرفتن گزارش‌های شفاهی به عنوان سوابق واقعی شفاف — حافظه همیشه تحت تأثیر لحظه کنونی روایت شکل می‌گیرد؛ پژوهشگر باید هم محتوا و هم ساختار روایی را تحلیل کند، نه اینکه صرفاً حقایق را استخراج کند.
  • نادیده گرفتن تعهدات اخلاقی — راویان باید رضایت آگاهانه بدهند، درک کنند که چگونه ضبط‌ها بایگانی و در دسترس قرار می‌گیرند، و در نحوه رسیدگی به مطالب حساس، ورودی معناداری داشته باشند؛ برنامه‌ریزی ناکافی اخلاقی می‌تواند به افراد و جوامع آسیب برساند.
  • استفاده از سوالات راهنما یا بسته — سوالاتی که پاسخ‌های مورد انتظار را القا می‌کنند، صدای راوی را تضعیف می‌کنند؛ سوالات باید راوی را به توصیف، توضیح و تأمل در شرایط خود دعوت کنند.
  • نادیده گرفتن زمینه‌سازی — گزارش‌های شفاهی زمانی معنا پیدا می‌کنند که در کنار منابع مستند و ادبیات تاریخی ثانویه خوانده شوند؛ در نظر گرفتن مصاحبه‌ها به صورت جداگانه، تفسیری سطحی یا فاقد مبنای واقعی تولید می‌کند.
  • نادیده گرفتن آنچه گفته نمی‌شود — سکوت‌ها، اجتناب از موضوعات، و پاسخ‌های احساسی از نظر تحلیلی مهم هستند؛ خواندن صرفاً متمرکز بر محتوا، نحوه مدیریت خاطرات دردناک یا مناقشه‌برانگیز توسط راویان را نادیده می‌گیرد.

پرسش‌های متداول

تاریخ شفاهی چگونه با یک مطالعه مصاحبه کیفی متفاوت است؟

هر دو روش از مصاحبه‌های عمیق استفاده می‌کنند، اما اهداف و جهت‌گیری‌های آن‌ها متفاوت است. تاریخ شفاهی در درجه اول به مستندسازی و تفسیر رویدادها و تجربیات گذشته آنگونه که توسط کسانی که آن‌ها را زیسته‌اند به یاد آورده می‌شود، می‌پردازد؛ سوابق تاریخی و حفظ آرشیوی اهداف اصلی هستند. یک مطالعه مصاحبه کیفی (مانند پدیدارشناسی یا نظریه داده‌بنیاد) معمولاً به سمت یک سوال تحقیق علوم اجتماعی در مورد معنا، فرآیند، یا نظریه جهت‌گیری دارد — با مصاحبه به عنوان ابزار جمع‌آوری داده به جای یک اثر آرشیوی به خودی خود.

آیا تاریخ شفاهی به تعداد زیادی راوی نیاز دارد؟

لزوماً نه. برخی پروژه‌های تاریخ شفاهی مطالعات عمیق بر زندگی یک راوی واحد (تاریخ زندگی) هستند؛ برخی دیگر ده‌ها گزارش را برای ترسیم تجربه جمعی جمع‌آوری می‌کنند. تعداد مناسب به دامنه سوال تاریخی و تنوع تجربیاتی که باید مستند شود، بستگی دارد. پنج تا سی راوی یک محدوده رایج است، اما آنچه بیش از همه اهمیت دارد این است که آیا صداهای جمع‌آوری شده به طور کافی طیف تجربیات مرتبط با هدف مطالعه را نشان می‌دهند.

محققان چگونه با تناقضات بین گزارش‌های شفاهی و شواهد مستند برخورد می‌کنند؟

تناقضات به عنوان موارد معنادار تحلیلی در نظر گرفته می‌شوند تا مشکلاتی که باید با رد کردن گزارش شفاهی حل شوند. مغایرت‌ها ممکن است نشان دهند که چگونه حافظه توسط رویدادهای بعدی بازسازی شده است، چگونه راویان هویت و خود-ارائه‌دهی را مدیریت می‌کنند، یا چگونه خود سوابق رسمی ناقص یا ایدئولوژیک ساخته شده‌اند. پژوهشگر به جای صرفاً قضاوت در مورد اینکه کدام منبع «درست» است، دلایل واگرایی را بررسی می‌کند.

مهمترین تعهدات اخلاقی در تحقیق تاریخ شفاهی چیست؟

راویان باید رضایت آگاهانه ارائه دهند که مشخص می‌کند چگونه ضبط‌ها، رونویسی‌ها و اطلاعات شناسایی توسط پژوهشگران آینده استفاده، بایگانی و در دسترس قرار خواهند گرفت. راویان باید درک کنند که آیا هویت آن‌ها فاش یا ناشناس خواهد ماند و باید فرصت داشته باشند تا رونویسی خود را قبل از بایگانی مرور و در حد محدود اصلاح کنند. مطالب حساس — به ویژه گزارش‌های مربوط به تروما، جرم، یا اشخاص ثالث زنده — نیازمند مراقبت اضافی است و ممکن است مستلزم شرایط دسترسی محدود به آرشیو باشد.

آیا تاریخ شفاهی می‌تواند با سایر روش‌های کیفی ترکیب شود؟

بله. تاریخ شفاهی اغلب با مردم‌نگاری (میدان‌کاری طولانی مدت در یک جامعه)، تحلیل روایی (بررسی سیستماتیک ساختار داستان و طرح) و تحلیل اسناد آرشیوی (قرار دادن گزارش‌های شفاهی در کنار سوابق مکتوب) ترکیب می‌شود. این سه‌گانه‌سازی ادعاهای تفسیری را با اجازه دادن به پژوهشگر برای بررسی همان دوره تاریخی یا رویداد از طریق انواع مختلف شواهد، تقویت می‌کند.

روش‌های مرتبط

منابع

  1. Ritchie, D. A. (2003). Doing Oral History: A Practical Guide (2nd ed.). Oxford University Press.

    شابک: 978-0195176957
    کپی شد.
  2. Portelli, A. (1991). The Death of Luigi Trastulli and Other Stories: Form and Meaning in Oral History. State University of New York Press.

    باز کردن مرجع انتشار
    کپی شد.